Todos los capítulos de อย่าเพิ่งตกหลุมรักกันเลย (Let's not fall in love): Capítulo 51 - Capítulo 60

“ใครว่ามีนไม่น่ารัก มีนน่ารักสำหรับพี่เสมอ” อลินพูดถูก ความรู้สึกของฉันมันไปไกลกว่าคำว่าคนคุยแล้ว เขาแสนดีน่ารักขนาดนี้จะให้ฉันเผื่อหัวใจได้ยังไง“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่พี่พยายามเข้าใจมีนตลอด”“งั้นมีนบอกพี่ได้ไหมว่างอนอะไร” ฉันนิ่งชะงัก เรื่องมันน่าละอายเกินกว่าจะพูดออกไป เขาเอ่ยปากขอโทษทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันงอนเรื่องอะไร สุดท้ายฉันเลือกที่จะเล่าให้ฟังเขาตามตรง“ตอนที่พี่ไปซื้อน้ำปั่น มีนเห็นว่ามีผู้หญิงเข้ามาคุยกับพี่ด้วย”“อ้อ เรื่องนั้นพี่พยายามเลี่ยงอย่างที่สุดแล้ว พี่อยากให้มีนมั่นใจนะว่าพี่คุยกับเราแค่คนเดียว ถ้าพี่อยากคุยกับคนอื่น พี่คงไม่มานั่งกับมีนตรงนี้”เมื่อได้ยินพี่ไลฟ์พูดแบบนั้น ฉันจึงยอมเงยหน้าสบตากับเขา “ขอโทษค่ะ”“หายงอนนะครับ” พี่ไลฟ์ยีผมฉันเบา ๆ ฉันเพิ่งเคยเจอคนที่ง้อกันด้วยเหตุผลแบบเขา “มีนเป็นพี่สาวของไอรีนได้เลยนะ”“ทำไมพี่ถึงบอกว่ามีนเป็นพี่สาวของน้องล่ะคะ”“ขี้หวงเหมือนกัน”“งั้นก็แปลว่ามีนน่ารักเหมือนกัน” ดูเหมือนพี่ไลฟ์จะเป็นตัวแปรสำคัญของความรู้สึกฉันไปแล้ว เขาทำให้ฉันยิ้มได้ หัวเราะได้และเศร้าได้ในเวลาเดียวกัน“ไม่เหมือนนะ” เขาตอบหน้านิ่ง“อ้าว”“เด็

“ซียูถึงจะเย็นชาไปหน่อยแต่เขาก็ดูใส่ใจอยู่นะแก” อลินพูดขึ้นตอนที่เรากำลังเปิดประตูเข้าห้อง“ลิน” ฉันหันไปถอนหายใจใส่เพื่อนตัวเอง ขอร้องเธอผ่านสายตา อย่าพยายามเป็นแม่สื่อจับคู่ฉันกับซียูเลย ทว่าคำร้องขอของฉันคงไปไม่ถึงเธอ อลินทำเพียงไหวไหล่เหมือนกึ่งรับฟังก่อนจะลากกระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องเราใช้เวลาอยู่ในห้องพักผ่อนประมาณครึ่งชั่วโมง จากนั้นจึงออกมาเดินเล่นข้างนอก ในตอนนั้นเองที่ฉันเห็นคุณพี่ขายาวของฉันกำลังหิ้วถุงเต็มสองมือเดินผ่านไปยังอาคารหลังหนึ่ง ดูเหมือนที่นั่นจะเป็นห้องสัมมนาของรีสอร์ตที่ทางคณะเราเช่าไว้เพื่อทำกิจกรรมต่าง ๆ ตลอดสามวันที่อยู่ที่นี่เมื่อกี้ฉันยกมือโบกให้เขาด้วย แต่น่าเสียดายที่พี่ไลฟ์หันไปคุยกับพี่เทคเสียก่อนเลยไม่เห็นกัน ก่อนมาที่นี่เราก็ได้คุยทำความเข้าใจกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วเรื่องที่พี่ไลฟ์อาจจะยุ่งมากคงไม่มีเวลามาคอยดูแลฉัน“แกเราไปเดินเล่นตรงนู้นเหอะ ดอกไม้โคตรสวย” อลินดึงแขนฉันให้ไปกับเธอ ทว่าเดินไปไม่ถึงทางเข้า ปลายเท้าของเราก็หยุดลงทันทีพลางหันหน้ามาสบตากันอย่างมิได้นัดหมาย“แก ฉันว่าไปถ่ายรูปที่อื่นกันเถอะ” อลินกระซิบบอก มือเล็กดึงแขนฉันให้เดินกลับทางเด

“พี่หวง” คำนี้ยังติดอยู่ในหัวของฉันแม้ภาพเหตุการณ์นั้นจะผ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว“บ้า” เผลอพึมพำออกมา หนำซ้ำยังบิดตัวเขินอายอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งอลินยื่นมือสะกิดแขนฉันเบา ๆ“แกเป็นอะไร”“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร”“อะ ๆ แล้วจับแก้มตัวเองทำไมคะ ตอนเย็นแกไปนั่งคุยกับพี่ไลฟ์มาแล้วมีเรื่องอะไรไม่ได้เล่าให้ฉันรึเปล่า” อลินยังคาดเค้นอย่างไม่ยอมแพ้ แถมยังยื่นนิ้วชี้มาจิ้มแก้มพอง ๆ ของฉัน “แก้มแดงเลยนะ แอบไปทำอะไรกันมา”“เปล่า” คราวนี้ฉันปัดมืออลินออกเบา ๆ พลางขยับตัวถอยหนี“ค่ะ เสียงสูงเชียวนะ” อลินหรี่สายตามองอย่างจับผิด แต่เธอไม่ได้เร้าหรืออยากจะหาความจริงต่อ ฉันไม่ได้อยากจะปิดบังหรือมีความลับกับเพื่อนหรอกนะ แต่บางเรื่องฉันก็อยากเก็บเป็นความทรงจำของเราสองคน ฉันคิดว่าอลินคงเข้าใจพี่ไลฟ์เดินเข้ามาด้านในห้องสัมมนาพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างพี่มุ่งและพี่เทค สามคนเดินตามกันเป็นแถว จากนั้นพวกเขาก็เดินไปนั่งตรงที่ประจำเหมือนกับเมื่อตอนกลางวันเรียวตาคมของพี่ไลฟ์มองฉันแวบหนึ่งก่อนจะทรุดตัวนั่งลง ในตอนนั้นเองที่เห็นเขายกมือขึ้นมาลูบริมฝีปากเบา ๆ ราวกับจงใจให้ฉันเห็น จู่ ๆ ใบหน้าฉันเกิดร้อนผ่าวขึ้นมาอีกคร

“ขอบคุณนะคะที่พี่เดาถูก” ฉันกระซิบบอกเสียงเบา พลางซบหน้าไปกับไหล่กว้างที่แสนอบอุ่น คิดว่าอยากจะหลับตาพักสักหน่อย“ยังกลัวอยู่ไหม” คราวนี้พี่ไลฟ์เป็นฝ่ายถามขึ้นมา ฉันจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง“ไม่แล้วค่ะ” เพราะมีเขาอยู่ที่นี่ ความกลัวเลยแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นใจแทน“เก่งมากครับ” เขาเอ่ยชมกลับมา“พี่ไลฟ์ขอบคุณนะที่มาช่วยมีน ถ้าไม่มีพี่ มีนคงนั่งร้องไห้นั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่คนเดียว” พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นมา น้ำตาก็เริ่มรื้นออกมาอีกครั้ง“ไม่ร้องแล้วนะครับ” น้ำเสียงทุ้มเจือปนไปด้วยความห่วงใย“น้ำตามันไหลออกมาเองอ่า มีนไม่ได้อยากจะร้องแล้ว” ฉันพึมพำบอกออกไป ผละมือที่กอดคอเขาไว้ข้างหนึ่งขึ้นปาดน้ำตาตัวเองลวก ๆ“ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่ด้วยทั้งคน” ฉันพยักหน้าตอบกลับไปทั้งที่ตาสองข้างยังคงปิดอยู่“พี่ไลฟ์มีนฝากไปตีไอ้ทิดนั่นได้หรือเปล่า” ฉันเผลองอแงใส่เขาไป เพราะรู้สึกโกรธและหงุดหงิดกับเหตุการณ์บ้า ๆ ที่เพิ่งเจอมา ทั้งที่ฉันพูดจริงจังแต่พี่ไลฟ์ดันหัวเราะออกมาเสียอย่างนั้น“มีนอยากให้พี่ไปตีเขาจริง ๆ เหรอ”“อยากค่ะแต่รู้ว่ามันไม่ดี” ฉันไม่อยากให้คนอื่นมองพี่ไลฟ์ไม่ดีด้วย“แต่เขาทำเด็กของพี่ร้

เสื้อยืดที่ใส่อยู่มันเปียกลีบติดตัวจนเห็นสัดส่วนไปหมดน่ะสิรวมถึงหน้าอกฉันด้วย ถึงจะไม่โป๊แต่มันก็ล่อแหลมเกินไป ฉันห่อไหล่ทันทีพลันสอดมือเข้าไปพยายามสะบัดเสื้อออกให้มันแห้ง“ไม่ต้องทำแล้วครับ” พี่ไลฟ์ถอนหายใจออกมาขณะขยับเท้าเข้ามาใกล้จากนั้นพี่ไลฟ์ก็ถอดเสื้อยืดสีดำของตัวเองออกต่อหน้าต่อตาและสวมใส่ให้ฉันอย่างรวดเร็วฉันมองพี่ไลฟ์สลับกับมองตัวเองตาปริบ ๆ แอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึก เห็นซิกแพ็กในระยะประชิดอีกแล้ว เลือดกำเดาอย่าเพิ่งไหลออกมานะ ทันใดนั้นเองที่เสียงหวีดแซวของพี่อีกสองคนก็ดังขึ้นมา“ไอ้ไลฟ์มึงหวงลูกจัด ๆ เลยว่ะ” พี่มุ่งว่าพร้อมกับหัวเราะ“มันอยากอวดซิกแพ็กให้ลูกสาวดูรึเปล่า” คราวนี้เป็นพี่เทคที่พูดขึ้นมาส่วนฉันตัวแข็งทื่อ ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ห้ามสายตาไม่ให้สำรวจร่างกายของคนตรงหน้าไม่ได้เลย พอมองใกล้ ๆ แล้วไหล่พี่ไลฟ์กว้างจัง ผิวก็เนียน ส่วนหัวนมก็เป็นสีชมพู“มีน ตั้งสติครับ” พี่ไลฟ์จับที่แก้มฉันเบา ๆ บังคับให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา“มีสติอยู่” ฉันพึมพำบอกออกไปหากแต่มือมันกำลังเอื้อมไปแตะลูบไล้หน้าท้องของเขา อยากลองจับดูสักครั้งจังเลยฉันเงยหน้ามองพี่เขาอย่างไม่พอใจเมื่อถูกฝ่ามือร