All Chapters of อย่าเพิ่งตกหลุมรักกันเลย (Let's not fall in love): Chapter 61 - Chapter 70

“ไลฟ์เราจองชื่อพี่หรือชื่อเรา” พี่คนสวยหันไปถามเขา ในตอนนั้นเองที่พี่ไลฟ์เงยหน้าเพื่อตอบคำถาม สายตาเราสองคนจึงสบกัน จากนั้นสายตาคมจึงเลื่อนมองคนข้างกายและหลุบต่ำมองมือที่พี่อิ้งค์กุมมือฉันไว้อยู่สัญชาตญาณของฉันบอกว่าพี่เขาต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ ขณะที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยอธิบายให้เขาเข้าใจ พี่อิ้งค์ก็ดึงตัวฉันให้หลบจากคนในร้านที่จะเดินเข้ามาชน ส่วนพี่ไลฟ์ยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉย เดินสวนพวกเราไปยังเคาน์เตอร์โดยไม่ทักทายกันสักคำเขาต้องเข้าใจผิดฉันแน่ ๆ ว่าแต่พี่คนสวยคนที่เขาพามาด้วยเป็นใครกัน ทิ้งความสงสัยได้ไม่นานฉันก็ได้ยินเธอบอกชื่อของตัวเองกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ ฉันถึงได้รู้ว่าเธอคือพี่สาวของพี่ไลฟ์ที่ชื่อพี่สไมล์นั่นเอง“กลับเถอะยัยน้อง เหงื่อออกเต็มมือเลย พี่ว่าไข้น่าจะตีกลับแล้วนะ” จากนั้นพี่อิ้งค์ก็พาตัวฉันออกมาและขับรถกลับมาส่งบ้าน พอกลับเข้ามาอยู่ในห้องตัวเอง ฉันถึงได้มีโอกาสจับโทรศัพท์และสิ่งแรกที่ทำคือกดโทรหาพี่ไลฟ์ทันที หากแต่พี่เขาไม่ยอมรับสายฉันเลย ตัดสินใจโทรไปอีกประมาณสามสาย พี่เขาก็ไม่รับ เลยเลือกจะพิมพ์ข้อความส่งแชตทักไปหาเขา ทว่าผ่านไปเกือบสิบนาทีพี่ไลฟ์ก็ไม่ยอมอ่านข้อควา

“พี่ไม่ดูมาร์ปิดนะ” เสียงเจ้ามาร์ดังขึ้นท่ามกลางมวลบรรยากาศแห่งความเงียบที่ฉันเป็นคนสร้างขึ้น ฉันนั่งเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากหายใจทิ้งดูทีวีอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้ากระทั่งตอนนี้ก็เป็นเวลาหลายชั่วโมง แสงของวันก็กำลังจะหมดลงไปช้า ๆหลังจากที่ตัดสายพี่ไลฟ์ไปเมื่อตอนเช้า จนถึงตอนนี้ก็ไร้วี่แววว่าเขาจะโทรมาหากัน เพิ่งจะรู้ว่าสถานะคนคุยมันน่าสงสารขนาดนี้ขณะที่ฉันกำลังลุกจากโซฟา ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากหน้าบ้าน คราแรกฉันไม่ได้สนใจอะไรคิดว่าเป็นใครคนใดคนหนึ่งที่อาจจะเป็นพ่อหรือแม่ที่กลับเข้ามา ทว่าจังหวะที่กำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันไดกลับห้อง เสียงมาร์ก็เรียกฉันไว้เสียก่อน“พี่มีน พี่ชายมา”“บอกพี่อิ้งค์ว่าพี่ไม่สบาย” คิดว่ามาร์คงหมายถึงพี่อิ้งค์ แต่ฉันก็เพิ่งฉุกคิดได้ว่า ปกติมาร์ไม่ได้ใช้สรรพนามเรียกพี่อิ้งค์ว่าพี่ชายนี่นา เขามักจะเรียกว่าเฮียตลอดและคนที่มาร์เรียกอยู่เสมอว่าพี่ชายก็มีแค่คนเดียวเท่านั้นพี่ไลฟ์สติที่เลื่อนลอยนั้นค่อย ๆ กลับมาทีละนิด ชักปลายเท้ากลับและเปลี่ยนทิศทางมายังห้องนั่งเล่น ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างสูงโปร่งก็ปรากฏตัวอยู่ในสายตา คนตรงหน้านั้นยังคงสีหน้าราบเรียบ กระทั่งมุม

“น้องมีนอย่ากังวลเลย ไลฟ์เขาไม่เคยจีบใครเล่น ๆ” จบประโยคนี้พี่น้ำฟ้าก็ยิ้มให้ฉันอย่างใจดี “การที่เขาพาน้องมีนมาหาพวกพี่ในวันนี้มันก็พิสูจน์ได้ชัดเจนเลยละ พี่น้ำขอพูดตามตรงนะคะ น้องมีนไม่ใช่คนแรกที่คิดว่าพี่กับไลฟ์เป็นอะไรกัน แต่น้องมีนเป็นคนแรกที่ไลฟ์ไม่ยอมให้เรื่องเข้าใจผิดนี้ปล่อยผ่านไป”สรุปพี่น้ำฟ้าก็รู้มาโดยตลอดว่าฉันมองเธอกับพี่ไลฟ์ยังไงสินะ ถึงแม้จะมีความสงสัยเกี่ยวกับพี่น้ำฟ้าและพี่เทคอยู่หลายข้อ แต่ไม่กล้าจะถามออกไป พี่ ๆ คงเหตุผลที่ไม่อยากให้ใครรู้หลังจากที่ได้พูดคุยกับพี่น้ำฟ้า ฉันก็เดินมานั่งข้าง ๆ พี่ไลฟ์ที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนอยู่ โดยที่พี่ไลฟ์ไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลยแม้แต่หยดเดียวทั้งที่เป็นวันเกิดของเพื่อนสนิท เขาให้เหตุผลกับเพื่อน ๆ ว่าต้องขับรถพาฉันไปส่งที่บ้าน“อีกสิบนาทีเราค่อยกลับกันนะ” คนข้างกายโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบ ขณะที่แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บริเวณเอวของฉันอย่างถือสิทธิ์แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ“อยู่นาน ๆ ก็ได้ค่ะ วันเกิดพี่เทคทั้งที”“ไม่เป็นไรครับ พี่กลัวว่าเราจะไม่สบายอีก”“เออ อาทิตย์หน้าเราจัดทริปเที่ยวบ้านกูไหมวะ”“บ้านมึง ที่เชียงใหม่น

[Life Ratthapat : Part]“กูจะฟ้องน้ำว่ามึงให้ทิปเด็กสองร้อยบาท” มุ่งชี้นิ้วคาดโทษไปยังคนที่มีสถานะไม่โสดอย่างเทค คนที่พวกผมเพิ่งเห็นว่าเปิดกระเป๋าสตางค์ตัวเองแจกทิปให้กับน้องสาวเสิร์ฟหน้าตาดีคนหนึ่งไป“ค่าขนม พวกมึงคิดอะไรมาก น้ำเข้าใจกูอยู่แล้ว” เทคปัดนิ้วมุ่งออกอย่างไม่ใส่ใจ มันยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม แอบเห็นหางตาของมันยังมองหาน้องคนนั้นอยู่ ผมกับมุ่งได้แต่ส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับเหตุผลของมัน ไอ้เทคเป็นคนประเภทใจดีกับทุกคน ใครมาออดอ้อน เอาใจมันหน่อยเป็นต้องใจอ่อน ให้ในสิ่งที่พวกเขาต้องการโดยที่ไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ที่อาจจะตามมา หากจะนับเป็นข้อดีก็คงได้ แต่ผมกลัวว่านิสัยใจดีของมันจะเกิดปัญหาเข้าสักวัน โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง“พวกมึงอย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้น กูรักน้ำแค่คนเดียว รักมาสามปี และไม่มีวันนอกใจ”“กูเชื่อครับ มึงสมควรได้รับรางวัลแฟนดีเด่น” มุ่งเบ้ปาก ก่อนจะยื่นแก้วเบียร์ข้ามมาชนกับผมที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง“เบาหน่อย” เตือนมันด้วยความหวังดีกลัวว่าพรุ่งนี้เพื่อนจะอ้วกแตกกลางดอยเสียก่อน ผมเห็นมุ่งมันยกดื่มรวดเดียวหมดแก้ว นับเป็นแก้วที่สี่ทั้งที่เราเพิ่งจะเข้ามานั่งได้ไม่ถึงสิบนาที ไอ้ที่บอ

“พี่ไลฟ์ไหวปะเนี่ย” อดขำไม่ได้เมื่อเห็นอาการคนที่เคยนิ่งเฉย ติดจะสบายกับทุกสิ่งนั้นดูยุ่งเหยิง หอบหายใจหนักหน่วงอยู่ตรงหน้า นี่คือผลกรรมของการดื่มหนักแล้วตื่นเช้านะพี่ไลฟ์“ไหว” ไม่รู้ว่าเขาเหนื่อยหรืออะไรถึงได้ตอบสั้น ๆ กลับมา ทว่าน้ำเสียงยังคงนุ่มนวลอย่างที่เคยได้ยินเมื่อพักหายเหนื่อยแล้ว ฉันก็ยื่นมือไปหาพี่ไลฟ์ คราแรกเขางุนงงนิดหน่อยกับการกระทำของฉัน แต่เขาก็ยอมยื่นมือตัวเองกลับมาประสานกัน “เดินไปด้วยกันค่ะ”ในที่สุดเราก็เดินข้ามพ้นบันไดสุดท้ายขึ้นมา ภาพแรกที่เห็นนั้นคือปลายยอดพระธาตุเจดีย์สีทองเด่นสะดุดตาอยู่ตรงหน้า แถมบรรยากาศข้างบนยังเย็นสบาย อาการเหนื่อยล้าที่มีนั้นเริ่มคลายลงอย่างน่าแปลกใจ“เดี๋ยวมีน” ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเดินเข้าไปสำรวจด้านใน แขนข้างหนึ่งก็ถูกพี่ไลฟ์รั้งเอาไว้จนขัดจังหวะการเดินเสียก่อน พอจะหันไปถามร่างสูงที่เคยยืนอยู่ด้านหลังก็ย่อตัวลงนั่ง หลุบสายตามองตามก็เห็นพี่เขากำลังจับข้อเท้าฉันเอาไว้และจัดการถอดรองเท้าผ้าใบออกให้หัวใจพลันเต้นแรง คิดว่าที่ผ่านมาพี่ไลฟ์ดูแลฉันดีมากแล้วแต่พอเจอช็อตนี้เข้า ไปไม่เป็นเลยเราอัตราหัวใจยังคงเพิ่มความเร็วเป็นเท่าตัวเมื่อเขาเงย