All Chapters of อย่าเพิ่งตกหลุมรักกันเลย (Let's not fall in love): Chapter 71 - Chapter 80

“เข้ามาได้เลยค่า” เมื่อได้รับคำอนุญาตก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนข้างห้องเดินเข้ามาใกล้ บานประตูที่ถูกเคาะเมื่อกี้มันไม่ใช่ประตูหน้าห้องแต่เป็นประตูอีกบานหนึ่งต่างหาก“เก็บของเสร็จรึยังครับ” ฉันหันไปมองร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนสบายตากำลังทิ้งตัวลงนั่งโซฟานั่งเล่น“เกือบเสร็จแล้วค่ะ เหลือแค่เช็กความเรียบร้อยอีกนิดหน่อย” หมดเวลาสนุกแล้ว จบทริปเชียงใหม่สามวันสองคืนอย่างน่าประทับใจ ไม่ว่าจะสถานที่ท่องเที่ยว อาหารการกิน เพื่อนร่วมทริป ทุกอย่างเป็นความทรงจำที่ดีมาก โดยเฉพาะเรื่องเมื่อคืนที่เราไปเที่ยวงานลอยกระทง น่าเสียดายอยู่หน่อย ๆ ที่ฝนดันเทลงมาก่อนที่เราจะได้ปล่อยโคมไฟตามที่วางแผนกันไว้ สุดท้ายเราก็ต้องกลับโรงแรมอย่างช่วยไม่ได้ทว่าฝนเจ้ากรรมก็ได้มอบของขวัญชดเชยให้กับเรา“พี่ไลฟ์เห็นหมอกไหม สวยมากเลยนะ” ส่งเสียงออกไปอย่างตื่นเต้น พลางหันหน้าไปยังระเบียงห้อง ก่อนหน้านี้ฉันเดินออกไปชื่นชมบรรยากาศนานหลายนาที ด้านหน้าเป็นวิวภูเขาสีเขียวลูกใหญ่ซึ่งตอนนี้มีหมอกสีขาวคล้ายปุยนุ่นปกคลุมอยู่ แถมอากาศวันนี้สดชื่นมาก เสื้อไหมพรมสีฟ้าที่พี่ไลฟ์ซื้อให้ก็ได้เวลาใช้เสียที ตอนนี้ฉันก็ใส่มันอยู่ คนซื้อให

“พี่ไลฟ์” ส่งเสียงเรียกเขาออกไปด้วยความตื่นเต้น กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาคนร่างสูงที่ยืนพิงประตูรถของตัวเอง เมื่อเห็นฉันวิ่งมาพี่ไลฟ์ก็ยืดตัวตรงก่อนจะเดินเข้ามาใกล้กัน“หื้ม พี่ดื่มมาเหรอคะ” มองแค่แวบเดียวก็รับรู้ว่าคนตรงหน้านั้นไม่ปกติ เด่นชัดสุดเห็นจะเป็นดวงตาเขาที่มันหวานหยดเยิ้ม พอเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ทุกอย่างมันฟ้องชัดขนาดนี้ต้องดื่มมาแน่ ๆ นี่พี่เขาเมาแล้วขับรถมาหาเราอย่างนั้นเหรอ“นิดหน่อยครับ พอดีเพื่อนพี่ไมล์ชวนดื่มน่ะ” มิน่าล่ะ ตอนคุยกันเขาถึงได้อ้อนกันเสียขนาดนั้น“พี่เมาแต่ก็ขับรถมาหามีน” ฉันไม่ได้อะไรกับเรื่องที่เขาจะไปดื่มเหล้าหรือเที่ยวกลางคืนหรอกนะ เพราะยังไงพี่เขาก็โตแล้วแต่แอบรู้สึกเป็นห่วงเขาอยู่หน่อย ๆ เมาแล้วขับแบบนี้ หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง“พี่มาไม่ได้เหรอครับ” ฉันว่าพี่ไลฟ์คงไม่ได้เมานิดหน่อยแล้วละ ใช้น้ำเสียงออดอ้อนกันเสียขนาดนี้“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือมีนแค่เป็นห่วง พี่เมาแล้วขับรถมันอันตรายมากนะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไงคะ” ฉันพล่ามออกไปเพราะเป็นห่วงจริง ๆ“คิดถึง” ทันทีที่พี่เขาเอ่ยคำนี้ออกมา คำบ่นที่อยู่ในใจนั้นพลันถูกพับเก็บลงทัน

บทสนทนาของเราจบลงเพียงเท่านั้นเพราะคนที่ฉันไม่อยากให้เขารู้ที่สุดนั้นกลับมานั่งตามเดิมแล้ว เรื่องนี้จะให้พี่มุ่งรู้ไม่ได้ ถ้าหากเขารู้คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ ๆหลังจากกินชาบูเสร็จเรียบร้อย ฉันก็กลับบ้านเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปเที่ยวกับอลินต่อ ก่อนหน้านี้อลินโทรมาหาบอกว่าอยากจะเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ ฉันจึงตอบตกลงไป บางทีเวลานี้อลินอาจต้องการใครสักคนเพื่อรับฟังก็ได้“ชนค่า” ทุกคนพร้อมใจกันยกแก้วเหล้าขึ้นกลางโต๊ะอย่างพร้อมเพรียง ตามด้วยเสียงกระทบกันเป็นสัญญาณเริ่มงานฉลองของพวกเราอย่างเป็นทางการ ตอนแรกฉันเข้าใจว่ามีแค่เราสองคนเสียอีก แต่พอมาถึงที่ร้านก็พบว่าไอเทมกับซียูก็มาด้วย ดูเหมือนฉันจะคิดมากไปเองเรื่องไอเทม พวกเขาสองคนยังดีต่อกันนี่นา คงไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน ถ้าหากอลินไม่ได้คิดหนักเรื่องไอเทม เธอกำลังมีปัญหาอะไรกันแน่นะ“มีน หมดแก้ว แกอย่ามาเนียนวางที่เดิม ฉันเห็นนะเว้ย” อลินหันมาคุมฉันเสียงเข้ม ดวงตาเรียวรีจับจ้องแก้วเหล้าในมือของฉัน แถมเพื่อนยังใจดีช่วยประคองจรดริมฝีปากฉันอีก สุดท้ายจำต้องดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว“ยูเติมเหล้าให้มีนหน่อยสิ” อลินคว้าแก้วเปล่าส่งให้เพื่อนร่วมโต๊ะทันที ฉันจึง

“รู้สึกดีไหม”“อือ” คำตอบของฉันไม่ใช่แค่เพียงเรื่องที่เราสองคนจูบกัน มันหมายความรวมถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันรู้สึกดีเสียจนนึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในความฝัน จากวันแรกที่เราเพียงมองสบตากันในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องจนถึงวันนี้ที่เราสวมกอดกันในสถานะคนรัก ช่วงเวลาที่ผ่านมาช่างคุ้มค่าเหลือเกิน มันอาจจะมีบางช่วงที่ความรู้สึกมันเบาบางเกือบจะหายไปเพียงเพราะเรายังไม่รู้จักกันดีพอ แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเราไม่ใช่แค่ขนมสายไหมอีกต่อไปแล้ววันถัดมาพี่ไลฟ์ชวนฉันไปทำความรู้จักกับพี่สไมล์ พี่สาวคนเก่งของเขา ฉันเคยเจอเธอแบบผ่าน ๆ ครั้งหนึ่ง วันนี้จึงนับเป็นวันแรกที่ฉันได้เจอเธออย่างเป็นทางการในฐานะแฟนของน้องชาย“เด็ก ๆ นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวพี่ขอตอบเมลล์ลูกค้าแป๊บนึง” ตอนนี้เราอยู่คาเฟ่ขนมหวานที่ครั้งหนึ่งพี่ไลฟ์เคยพาฉันมาเดต พอตัวเองได้กลับมาที่นี่ก็ทำให้นึกถึงความทรงจำแสนดีในวันวาน วันที่พี่ไลฟ์บอกว่าจะจีบฉัน ไม่คิดว่าเราสองคนจะได้กลับมาที่นี่อีกดูเหมือนวันนี้พี่สไมล์งานยุ่งหน่อย ๆ ตอนแรกฉันกังวลว่าเราสองคนมารบกวนเวลางานพี่เขาหรือเปล่า แต่พี่ไลฟ์กระซิบบอกว่าพี่สาวของเขายุ่งอยู่ทุกวัน พี่สไมล์เป็นคนไฮเปอร

“เราแน่ใจแล้วนะ” พี่ไลฟ์ถามขึ้นหลังจากที่ฉันตอบตกลงพี่มุ่งไปเรื่องที่จะช่วยเขาขออลินคืนดี“แน่ใจค่ะ มีนคิดว่าลินยังรักพี่มุ่งอยู่” หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันนั่งคิดเรื่องนี้อยู่ทุกวัน ถึงปากอลินจะบอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว แต่แววตาเธอมันฟ้องว่าใจของเธอยังมีแต่พี่มุ่ง และสาเหตุที่ทั้งสองคนเลิกกัน ไม่ใช่ว่าไม่ได้รักกันแล้วหรือใครคนใดคนหนึ่งมีคนอื่น แต่ปัญหามันอยู่ที่อดีตของพี่มุ่งซึ่งดันส่งผลต่ออลิน ถ้าหากเขาสองคนข้ามผ่านเรื่องพี่อลิสไปได้ ฉันคิดว่าอลินกับพี่มุ่งจะเป็นคู่รักที่น่ารักที่สุดคู่หนึ่งเลยละ“เฮ้อ” จู่ ๆ คนที่นั่งข้างกันก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ“เป็นอะไรคะ”“แล้วนัดของเราล่ะ คงต้องเลื่อนสินะ” เขาคงนอยด์เรื่องที่เรานัดกันไปดูหนังใหม่ที่จะเข้าโรงฯในวันเสาร์นี้ แต่มันดันตรงกับวันที่พี่มุ่งขอให้ฉันช่วยนัดอลินออกมาเจอเพื่อวางแผนปรับความเข้าใจกัน“เอาไว้เราไปดูกันวันอื่นก็ได้นี่คะ วันอาทิตย์มีนก็ว่างมีเวลาให้พี่ไลฟ์ทั้งวันเลย” ฉันทำเสียงสุดน่ารักพลางยิ้มหวานให้เขา“ถ้าอย่างนั้น ดูหนังเสร็จไปนั่งเล่นที่ห้องพี่ไหม” ฉันผละออกห่างจากเขาทันที อยากรู้ว่าเขาทำสีหน้ายังไงตอนที่ชวนฉัน ทั้งสายตาวา