All Chapters of รักไม่ลอง (TRY LOVE): Chapter 11 - Chapter 20

“น้องเบลล์คิดได้หรือยังว่าอยากจะกินอะไรคะ”“เฮีย เบลล์ยังเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่เสร็จเลยเข้ามาทำไม” ฉันหลุดสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ ๆ เขาก็โผล่หน้าเข้ามาในห้องน้ำ ทั้ง ๆ ที่ฉันมั่นใจว่าตัวเองล็อกประตูแล้วนะ แต่ทำไมเขาถึงเปิดเข้ามาได้กันล่ะ แถมยังเปิดเข้ามาถูกเวลาอีกต่างหาก เปิดมาเจอตอนที่ฉันยังไม่มีเสื้อผ้าสักตัวบนร่างกาย“อุ้ย เฮียไม่เห็นอะไรเลยน้าน้องเบลล์” คนตัวโตแสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้พลางยกมือขึ้นมาปิดตาตัวเองไว้ แต่ขอเถอะก่อนหน้านี้เขาเห็นหมดแล้วไม่ใช่เหรอยังไง“ออกไปเลยนะ” ฉันเขวี้ยงเสื้อวิ่งของตัวเองที่แขวนอยู่บนราวใส่หน้าเขาเต็มๆ คนนิสัยไม่ดีรีบหลบอย่างไวก่อนจะปิดประตูออกไปราว ๆ ห้านาทีฉันก็เดินออกจากห้องน้ำ สายตาพลันเห็นเฮียไวท์นั่งหัวเราะคิกคักอยู่บนที่นอน ทำตัวสบายราวกับอยู่ห้องตัวเอง ทันทีที่เขาเห็นฉัน คนตัวโตก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ยกยิ้มขี้เล่นและกวักมือเรียกให้ฉันเข้าไปหาไอ้ฉันก็ใจง่ายเหลือเกิน แค่เห็นรอยยิ้มของเขาดันเผลอก้าวเท้าไปหาเขาอย่างไม่คิดจะขัดขืน“เมื่อไหร่จะอาบน้ำเปลี่ยนชุดอะ” ฉันเอื้อมมือจับเส้นผมสีทองของเขาเพื่อจัดให้มันเป็นทรง บางทีหน้าตาหล่ออย่างเดียวแต่สภาพผมเผ้า

ขณะจดจ่อรอฟังคำตอบจากเขา จู่ ๆ เจ้าของแววตาแสนเสน่ห์ก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ รอยยิ้มสวยยังคงไม่จางหาย “แล้วน้องเบลล์ได้อะไรจากเฮียบ้างล่ะ”คำถามของเขาทำฉันชะงักงันพลางดึงตัวเองออกมาเพื่อคิดทบทวนว่าตัวเองได้อะไรจากเขาบ้าง ฉันจ้องหน้าเขาอยู่นานแต่กลับหาคำตอบที่แน่นอนไม่ได้เลยจริงๆ นอกจาก “สุขนิยมมั้ง”พอนึกถึงเขา คำว่า สุขนิยม ก็ลอยมาเหมือนเงาตามติด เขาเป็นคนสุขนิยมที่หลีกหนีปัญหาวุ่นวาย เขาใช้ชีวิตอยู่เหนือความคาดหวังของคนทั้งปวง เขามีอิสระในตัวเอง ไม่มีใครมาบังคับให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่อยากจะทำ ทุกการกระทำ ทุกคำพูด ล้วนบ่งบอกความเป็นเขาได้เป็นอย่างดี ถึงแม้อยากจะคาดหวังมากสักเพียงใดแต่ความเป็นเขามันยังคงย้ำเตือนตลอดเวลาว่า เบลล์อย่าคาดหวังกับเฮียไวท์นะ ถ้าเมื่อไหร่ที่เธอคาดหวัง เธอจะเจ็บ ฉันเลยลดความคาดหวังตัวเองลงมามากจนน่าตกใจเลยล่ะ“น้องเบลล์แน่ใจเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างไม่ชอบใจในคำตอบของฉัน หากแต่เขาก็เลิกสนใจบทสนทนาของเราทันทีเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาทักทาย“พี่ไวท์ หวัดดีค่า” เสียงใสเอ่ยทัก ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนคนสวยร่วมมหา’ ลัยของเรานั่นเอง ฉันคิดว่าเคยเห็นหน้าเธอตามเ

3.30 a.m.Here vite: น้องเบลล์อยากกินน้ำเต้าหู้อะเปล่า เดี๋ยวเฮียซื้อเข้าไปให้ฉันนั่งอ่านข้อความเฮียไวท์หลายรอบพลางเหลือบมองเวลาตรงหน้าจอโทรศัพท์ เขาส่งข้อความมาบอกว่าจะซื้อน้ำเต้าหู้มาให้ตอนตีสามเนี่ยนะ ซื้อมาไหว้ผีตรงสามแยกหรือยังไงฉันเลือกเมินเฉยข้อความของเขา กดปิดแอปแชตพลางวางโทรศัพท์เอาไว้ตรงที่เดิมก่อนจะไถลตัวลงนอน อันที่จริงฉันหลับไปตั้งแต่สามทุ่มแล้วล่ะ แต่ดันสะดุ้งตื่นตอนตีสามเพื่อมาเข้าห้องน้ำ หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเดินกลับมาที่เตียง สายตาพลันเห็นหน้าจอสว่างขึ้นมา พอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูก็เห็นข้อความจากคนสุขนิยมส่งมาให้กันสำหรับเขาช่วงเวลาดึกๆ แบบนี้เขากำลังสนุกอยู่ข้างนอกนั่น แต่สำหรับฉันคือช่วงเวลาพักผ่อน ไลฟ์สไตล์ นิสัยใจคอของเขาสองคนค่อนข้างแตกต่างกันมากเลยล่ะ เราไม่เคยได้นั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน เราไม่เคยนั่งดูหนังในห้องด้วยกัน ตอนแรกฉันเป็นห่วงเขามากเลยนะที่เขาเที่ยวดึกดื่น ดื่มเหล้าหนักๆ ทุกวัน แต่พอรู้ว่ามันเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาที่ทำเป็นประจำ ฉันก็เริ่มลดความห่วงลงรวมไปถึงความคาดหวังต่างๆ ลงไปด้วย ตอนนี้มันเลยกลายเป็นความเคยชินเสียมากกว่าในขณะที่เปลือกตาค่อยๆ

“งั้นให้เฮียมาอยู่กับเบลล์นะ” เขาเอ่ยออกมาอย่างกระตือรือร้น “เดี๋ยวเฮียขอกลับคอนโดไปเก็บเสื้อผ้าแป๊บนึง”“เบลล์อยากทบทวนความรู้สึกตัวเองโดยที่ไม่มีเฮียอะ” บางทีการที่มีเขาอยู่ใกล้กันตลอด มันอาจจะทำให้ฉันเห็นตัวเองน้อยลงก็ได้ ที่ผ่านมาฉันมีเขามาตลอดสองปี มันไม่ง่ายเลยนะที่จะทำเป็นใจแข็งกับคนอย่างเฮียไวท์น่ะ เพียงแค่เขาส่งยิ้มมาให้กัน ฉันก็พร้อมจะโอนอ่อนให้อภัยเขาอยู่ร่ำไป“เอาอย่างนั้นเหรอ แต่เฮียอยากอยู่ด้วยกันอะ” เขายู่หน้าพลางส่งสายตาออดอ้อนกันอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ“เฮียบอกเบลล์เองนะว่าจะทำทุกอย่างตามที่เบลล์บอกอะ”“ก็ใช่ แต่ว่าถ้าห่างแบบไม่เจอกันเลย เฮียก็ไม่รู้จะทนคิดถึงเบลล์ได้ไหมอ่า”“เฮียเป็นคนบอกเองนะว่าเรื่องของเรา เฮียให้เบลล์ตัดสินใจอะ” สิ้นประโยคเด็ดขาดจากฉัน เฮียไวท์ก็ถอนหายใจออกมาก่อนที่เขาจะพยักหน้ายอมรับข้อตกลงของเรา“อย่าคิดนานนะ เฮียจะรอเบลล์กลับมาอยู่กับเฮียนะคะ” จากนั้นคนตัวโตก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้พลางกดจูบตรงแก้มซ้ายฉันเบาๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว พอฉันจะเปิดปากโวยวายใส่เขา เฮียก็เอนใบหน้ามาหอมแก้มอีกข้างอย่างรวดเร็ว“เฮีย”“ก็เดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันอ่า เฮียขอหอมหน่อยนะ”

“ไม่ว่างค่ะ” คำตอบของเขาทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังปนน้อยใจอยู่หน่อยๆ ทั้ง ๆ ที่ตัดสินใจเปิดใจรับฟังเขาแล้ว และอยากจะพูดคุยเรื่องของเราให้ชัดเจนสักที แต่ดูเหมือนฉันจะ... “แต่ตอนนี้ว่าง”สิบห้านาทีต่อมาเฮียไวท์ขับรถของฉันมาโดยมีไบร์ทนั่งมาด้วย เพื่อไปส่งน้องกลับที่คอนโด เราสองคนตกลงคุยกันที่คอนโดของเขา ส่วนน้องปรีก็ขับรถของเฮียไวท์กลับบ้านทันทีที่เราสองคนเข้ามาในห้อง เฮียไวท์ก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้เอ่ยปากท้วงเลยสักคำ เขาจัดการล็อกประตูและเดินมานั่งข้างๆ ฉันบนเตียง“คุยกันข้างนอกก็ได้มั้ง” ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สายตาเขามันไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด ยิ่งตอนนี้ฉันอยู่ในพื้นที่ของเขา ฉันยิ่งไม่ไว้ใจ“คุยที่ไหนก็เหมือนกันแหละน้องเบลล์”“ถ้าเหมือนกันทำไมไม่ออกไปคุยข้างนอกล่ะ” พูดจบก็เตรียมจะลุกขึ้นยืนหมายจะเดินออกไป ทว่าอีกคนกลับรั้งกันเอาไว้ด้วยสายตาออดอ้อนพร้อมกับฝ่ามือหนาที่กุมมือกันไว้หลวมๆ“แค่คุยกัน เฮียไม่ได้จะทำอะไร เชื่อใจเฮียสิ” เขาบอกเสียงอ่อนพลางกระตุกมือเบาๆ ให้ฉันนั่งลงตามเดิม “น้องเบลล์เป็นอะไรบอกเฮียได้ไหมอ่า ถ้าน้องเบลล์ไม่บอก เฮียก็ไม่รู้หรอกนะว