جميع فصول : الفصل -الفصل 50

สะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์สั่นอยู่บนหัวเตียง กะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับแสง ก่อนจะเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาดูBright Callingสายที่โทรเข้ามาทำฉันแปลกใจตั้งแต่เช้า ร้อยวันพันปีน้องสาวสุดแสบจะโทรหากัน ไบรท์เป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉันเอง เราอายุห่างกันสองปี ตอนนี้ไบรท์อยู่ม.6 ปีหน้าก็จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะ“ฮัลโหลน้อง”(พี่ วันนี้ตอนเย็น น้องเข้าไปหาที่คอนโดนะ ขอพาเพื่อนไปด้วยหนึ่งคนได้ปะ) เสียงใสของยัยน้องออดอ้อนกันตลอด จะว่าไปแล้วช่วงนี้ เราสองแทบไม่ได้ไจอกันสักเท่าไร ฉันก็ยุ่งมาก ส่วนไบรท์ก็อยู่โรงเรียนประจำ นานๆ จะได้เจอกันสักที“อ่า ได้สิ ว่าแต่น้องจะมานอนปะ” ถามเผื่อเอาไว้ ฉันจะได้ไล่คนขี้เซาที่นอนกอดกันอยู่ตอนนี้กลับคอนโดตัวเองบ้าง(อืม คิดดูก่อนเดี๋ยวน้องไลน์บอกอีกที แค่นี้ก่อนนะพี่)“เคจ้า” จากนั้นไบรท์ก็วางสายไปทันที ก้มมองคนขี้เซาขยับตัวเล็กน้อยพลันมุดใบหน้าไปกับหน้าอกของฉัน รู้น่ะว่าตื่นแล้ว แต่ยังทำเนียน ตอดเล็กตอดน้อยอยู่เรื่อย“เฮีย ตื่นได้แล้ว เบลล์ต้องอาบน้ำไปเรียน” บอกเขาพลางยกมือขึ้นเสยผมให้คนตัวโต ถ้าไม่ตื่นจะกระชากผมให้ตื่นแล้วนะ“ขอนอนกอดอีกหน่อยน้า” น้ำเสีย

ฉันนั่งมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้นพลางถอนหายใจทิ้งเพื่อระบายความอึดอัดในใจ หลังจากเดินไปส่ง ไบร์ทกับดรีม ขึ้นรถกลับโรงเรียน ฉันก็แวะซื้อข้าวเช้าบวกข้าวกลางวันเข้าไปกินที่ห้อง วันนี้อยากจะนอนยาวๆ พักผ่อน เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลยเพราะใครบางคนที่ยังหายสาบสูญ จนป่านนี้ยังไม่สามารถติดต่อได้นั่นแหละสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อโทรศัพท์สั่นอยู่ตรงหน้า ฉันเพียงปรายตามอง เห็นชื่อของคนที่รอคอยปรากฏอยู่บนหน้าจอ เขาหายไปเกือบทั้งคืน เพิ่งจะโทรกลับมาหากัน ฉันนั่งมองจนสายนั้นถูกตัดทิ้งไป พยายามปรับอารมณ์กรุ่นโกรธภายในใจให้สงบลงอีกครั้ง และสายเดิมก็โทรเข้าอีกหน ฉันดึงจังหวะครู่หนึ่งก่อนที่เอื้อมมือกดรับสาย“อืม” สาบานว่ารับสายห้วนที่สุดในชีวิตแล้ว ตั้งใจอยากให้คนปลายสายรับรู้บ้างว่าฉันน่ะ กำลังไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก(ฮัลโหล เบลล์ขา) เสียงเหมือนคนเพิ่งจะตื่นนอน ไม่รู้ว่าดื่มไปเยอะขนาดไหนถึงตื่นสายเอาป่านนี้“ว่า”(กินข้าวหรือยังคะ เดี๋ยวเฮียไปรับ)“กินแล้ว เฮียไม่ต้องมานะ เบลล์ออกมาทำธุระข้างนอก” เพราะความโกรธบวกกับอารมณ์น้อยใจถึงพูดแบบนั้นออกไป ทั้งที่ในใจอยากจะให้เขามาหาใจจะขาด อยากเห็นหน้าแทบบ้า แต่ทิฐิมันด

ฉันคิดว่าเห็นรถอิเฮียจอดอยู่ตรงลานจอดรถหน้าคอนโดแต่กลับไม่เห็นตัวเจ้าของรถเสียอย่างนั้น ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนกันแน่หรือว่าเขาแวะเข้าไปซื้อในร้านสะดวกซื้อข้างๆ ตึก ทันใดนั้นเองร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีสบายก็เดินออกมาจากร้านเหมือนที่คาดคิดเอาไว้ ทันทีที่เขาเห็นฉัน อิเฮียก็รีบตรงปรี่มาหากันอย่างเร่งรีบ“น้องเบลล์ ลงมาทำไรอะ” น้ำเสียงสดใสนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ อิเฮียคิดจะทำอะไรอีก ฉันยกตะกร้าผ้าในอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อยเพื่อเป็นคำตอบ อิเฮียจึงพยักหน้ารับรู้แต่ไม่ยอมหลีกทางให้ฉันไปร้านซักผ้า“เฮียหลบดิ เบลล์จะไปซักผ้าอะ เนี่ยซักผ้าเสร็จเบลล์ก็ต้องขึ้นไปกวาดห้องอีก” ฉันบอกเหตุผลตัวเอง พยายามควบคุมอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้ในใจ ทั้ง ๆ ที่เราอยู่กันสองคนแต่ฉันต้องทำงานบ้านทั้งหมดคนเดียว ส่วนอิเฮียก็ลอยตัวเที่ยวเล่นไปทั่ว เสื้อผ้าก็ใส่ไม่ซ้ำ อีกทั้งยังไม่ยอมซักเองอีก ยิ่งช่วงนี้ร้านซักรีดหน้าคอนโดปิดยาวช่วงเทศกาลด้วยนี่สิ ร้านละแวกนี้ก็ปิดกันหมด ฉันก็ต้องรับหน้าที่เป็นแม่บ้านให้เขาจนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องไปเก็บตัวฝึกซ้อมวิ่งอีกไม่กี่วันข้างหน้าพอฉันส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้เขาหลบ แต

“มาแล้วค้าบ คุณผู้หญิง” โซ่เดินกลับมาพร้อมกับจานข้าวสองใบ ก่อนที่ร่างสูงจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ขนมชั้น อีกทั้งยังเปิดฝาขวดน้ำให้เธอด้วย ครั้นพอหันกลับมามองที่ตัวเอง“เบลล์เปิดขวดน้ำให้เฮียหน่อยสิคะ” คนตรงหน้ายื่นขวดน้ำมาให้พลางส่งยิ้มออดอ้อนกัน เป็นแฟนอิเฮียต้องดูแลตัวเองได้และต้องดูแลเขาได้ด้วย ฉันรับขวดน้ำพลางหมุนเปิดฝาออกเพียงไม่กี่วินาทีโดยไม่ได้ใช้แรงอะไรเลย จากนั้นก็ยื่นกลับคืนไปให้เขา“ขอบคุณน้า”จากนั้นเราก็พูดคุยกินข้าวกันต่อ กระทั่วเวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่ายโมงครึ่ง ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับขึ้นตึกไปเรียนต่อแล้ว เฮียไวท์ก็ต้องไปส่งงานอาจารย์อีกตึกหนึ่งข้างๆ กัน น้อง ๆ ทั้งสองก็ดูเหมือนจะกินข้าวเสร็จพร้อมกันพอดี ได้ยินโซ่บอกว่าเขามีเรียนแค่ช่วงเช้า ส่วนขนมชั้นบอกว่าน้องมีเรียนอีกวิชาหนึ่งและมันช่างบังเอิญที่เราสองคนมีเรียนตึกนี้แถมยังเป็นชั้นเดียวกันพอดี ฉันเลยชวนน้องเขาเดินไปพร้อมกัน“หกโมง เฮียมารับนะคะ”“โอเค ถ้าอย่างนั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะ เจอกันตอนเย็นค่ะ” ฉันเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าพลางจัดการเก็บจานข้าวของตัวเองและของเฮียไวท์ แต่ขนมชั้นที่นั่งอยู่ข้างกันก็ยื่นมือมาช่วยเก็บเสียก่อน

บทสนทนาหมาหยอกไก่จบลงเท่านั้น เมื่อไอ้ปั๊บเริ่มเข้าเรื่องรายละเอียดสัญญาต่างๆ ที่มันต้องการให้พวกผมเซ็นร่วมกันเพื่อเปิดร้าน จากนั้นเราก็ลงมายังชั้นล่างของโรงแรมเพื่อดื่มสังสรรค์พูดคุยกัน ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหน กระทั่งเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าผมควรกลับได้แล้ว[ค่า เดี๋ยวเฮียจะกลับแล้วล่ะ อีกสิบนาทีถึงที่นอนเลย] ผมเอ่ยบอกปลายสาย เบลล์คงเป็นห่วง เห็นว่าผมไม่โทรหาเธอสักที น้องเลยเป็นฝ่ายโทรมาเอง และผมก็ดันหลังลืมไปเสียสนิท มันเป็นข้อเสียอีกข้อหนึ่งที่แก้ไม่หายสักที“เมียโทรมาตามแล้วเหรอวะ” ไอ้อาร์มเอ่ยแซว“เออ กูกลับก่อนละกัน” สิ้นประโยคเอ่ยลาผมก็หยิบเสื้อแจ็กเกตแขนยาวขึ้นมาสวมใส่พลางลุกขึ้นยืน ขณะเดียวกันอิมก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับผม ทั้งพี่ชายและไอ้ปั๊บต่างเงยหน้าขึ้นมามองอย่างงุนงงปนแปลกใจกับการกระทำของเธอ“อิมกลับด้วยค่ะ หมายถึงเดินไปที่ลานจอดรถพร้อมกัน” ประโยคแรกเธอบอกกับผม ส่วนประโยคหลังนั้นเธอหันไปบอกพี่ชายของเธอราวกับกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดคิดว่า เธอจะไปกับผมไอ้อาร์มพยักหน้าให้เป็นการอนุญาต ก่อนที่มันจะส่งสายมาปรามผมอีกครั้งเหมือนเน้นย้ำว่าอย่ายุ่งกับน้องสาวของมัน