บททั้งหมดของ รักไม่ลอง (TRY LOVE): บทที่ 51 - บทที่ 60

“อาทิตย์นี้ไปดูหนังกันปะ ก่อนที่น้องเบลล์จะไปเก็บตัวซ้อมวิ่งอะ” คนตัวโตเดินเข้ามาสวมกอดขณะที่ฉันกำลังทำน้ำอโวคาโด้ปั่นอยู่ตรงเคาน์เตอร์ห้องครัว ช่วงนี้เน้นสุขภาพและกำลังไดเอตด้วย ต้องคุมน้ำหนักเพื่อจะได้รักษาระดับความเร็วเวลาวิ่งแข่ง“อ่า เฮียอยากดูอะไรล่ะ” ฉันพลิกลำตัวกลับไปกอดเอวเขาไว้หลวม ๆ รู้ตัวเองดีว่าพักนี้ไม่มีเวลาให้เขาเลย ฉันพยายามบอกให้เฮียออกไปทำอย่างอื่นบ้างแต่เขากลับอยู่แต่ในห้องไม่ยอมไปไหน “แล้วไม่ออกไปดูร้านบ้างเหรอ มีเงินจ่ายแต่ดูแลไม่ได้ เบลล์กลัวว่ามันจะไม่รอดเอานะ เบลล์ไม่เคยเห็นเฮียศึกษาการทำธุรกิจเลยอะ สามล้านนะไม่ใช่สามบาท เฮียทำธุรกิจต้องรอบคอบนะ อย่าเชื่อใจใครง่ายๆ ยิ่งเป็นเพื่อน ยิ่งต้องระวัง เรื่องเงินมันไม่เข้าใครออกใคร”“น้องเบลล์เลิกบ่นเรื่องนี้ได้ไหมอ่า เฮียรู้น่าไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย เชื่อใจเฮียหน่อยสิ เฮียทำทุกอย่างเฮียก็ทำเพื่ออนาคตของเรานะ”“เบลล์ก็ดีใจที่เฮียอยากจะทำอะไรสักอย่าง แต่เบลล์ไม่ได้หวังว่าเฮียจะทำเพื่อเราหรอกนะ แค่เฮียทำเพื่อตัวเองก็พอแล้ว อย่างน้อยป๋าจะได้สบายใจที่ลูกชายคนเดียวเป็นหลักเป็นฐานได้สักที”ขณะที่ฉันกำลังพร่ำบ่นคนสุขนิยมอยู

“วันนี้น้องเบลล์แต่งตัวน่ารักจัง” จากที่อารมณ์ขุ่นมัวทั้งวันพอได้เห็นรอยยิ้มของเบลล์ ทุกอย่างพลันหายวับไปราวกับว่ามันไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทำไมก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเห็นเลยนะ“วันอื่นไม่น่ารักเหรอไง” เธอทำหน้านิ่วพลางก้มตัวเข้าไปนั่งด้านในรถ ผมรู้ว่าเบลล์กำลังเขิน เบลล์ไม่ชอบให้คนชมเธอว่าน่ารักหรือสวย เธอบอกว่าฟังแล้วรู้สึกจั๊กจี้แปลก ทั้ง ๆ ที่เบลล์เป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก เธออาจจะไม่น่ารักสำหรับคนอื่น แต่เธอน่ารักสำหรับผมก็เพียงพอแล้วจบบทบรรยายรู้สึกเขินอยู่หน่อย ๆ ที่อิเฮียเอาแต่มองถนนที มองมาที่ฉันที แล้วยิ้มอ่อนเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่เขาก็ไม่พูด กระทั่งเราขับรถมาถึงร้านของเฮียแล้ว“ถ้ามองอีกเบลล์จะกลับไปเปลี่ยนชุดละนะ” ฉันยกนิ้วชี้เป็นเชิงขู่ให้เขาเลิกทำสายตากรุ้มกริ่มมองกันสักที “รู้ว่าชอบให้ใส่ แต่อย่ามองบ่อย เขินเป็นนะ”“โอเคๆ ไม่มองแล้ว” เขาว่าพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาหวังจะลูบศีรษะกันอย่างที่ชอบทำแต่ฉันผละตัวถอยหนีเพราะไม่อยากให้ทรงผมที่อุตส่าห์ลอนสวยมาเสียทรง เฮียก็เหมือนจะรู้ตัวถึงได้ชะงักมือ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยตัวเองออกและโน้มลำตัวเข้ามาสวมกอดฉันแทน ทำไมวันนี้เฮียดู

“เบลล์ไม่ได้อยากจะทะเลาะนะ เพราะรู้ว่าเวลานี้เฮียคงมีเรื่องที่ต้องคิดหลายอย่าง แต่เบลล์อยากช่วยเฮียบ้าง อย่างน้อยแค่รับฟังก็ยังดี เบลล์ไม่เข้าใจว่าทำไมเฮียถึงบอกคนอื่นได้ แต่เฮียบอกเบลล์ไม่ได้”“ไม่ใช่อย่างนั้น ตอนแรกเฮียแค่ไม่อยากให้เบลล์เครียดอะ” ในที่สุดเขาก็พูดออกมาหลังจากที่ฉันระบายความในใจยืดยาว แต่มันยังไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องการ “แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่บอก”“เราเป็นแฟนกันนะเฮีย ทำไมเฮียทำเหมือนเบลล์เป็นคนนอกอะ”“ใช่เราเป็นแฟนกัน แต่มันไม่ได้แปลว่าเราจะต้องให้อีกคนมาแบกรับปัญหาที่อีกคนก่อไม่ใช่เหรอไง ถ้าทำแบบนั้นมันก็เท่ากับว่า เฮียดูแลเบลล์ไม่ได้อะดิ เบลล์ต้องเข้าใจเฮีย เฮียไม่อยากให้เบลล์มองว่าเฮียไม่เอาไหน แก้ปัญหาตัวเองไม่ได้”“เบลล์ไม่เคยคิดเลยเว้ย” ฉันโต้กลับ ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือคนอื่น เวลาเจอปัญหาฉันไม่เคยคิดจะซ้ำเติมหรือเหยียบย่ำเลย มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะทำให้คนที่กำลังเป็นทุกข์อยู่แล้วทุกข์ยิ่งกว่าเดิม“แต่สายตาเบลล์บอกแบบนั้น” เขาสวนกลับมาทันควัน พลางจ้องลึกไปนัยน์ตาของฉัน“ถ้าเฮียลองคิดดีๆ ที่ผ่านมาถึงแม้ว่าเฮียจะทำให้เบลล์ผิดหวังสักแค่ไหน แต่เบลล์ไม่เคยหมดหวังกับเฮียเลยสั

“เก้าเดือน ถือว่าเลิกกันครั้งนี้แบบจริงจังสินะ” สิ่งหนึ่งที่ฉันเรียนรู้หลังจากที่เลิกรากับเฮียไวท์ไป ผ่านมาเกือบเก้าเดือนอย่างที่เก้าบอกจริงๆ เราสองคนไม่เจอกันเลย เขาหายไปสักพักอย่างที่บอกจริงๆ และถึงแม้ภายในใจจะมีความสงสัยเต็มไปหมด แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะถามข่าวคราวของเขาจากใครเลย แค่ปล่อยให้เรสองคนได้ช้ชีวิตกันไปอย่างที่คิดเอาไว้ก็เท่านั้น มีเพียงช่วงแรกๆ ที่เฮียยังคอยมาหา ช่วงแรก ฉันก็ยุ่งกับการเก็บตัวกับทีมวิ่งสองเดือนเต็มเพื่อเตรียมคัดตัวเป็นนั่งวิ่งทีมชาติ ท่ามกลางการแข่งขันที่สูง แม้จะรู้ว่ามีความหวังเพียงน้อยนิดที่จะไปถึงฝั่งฝัน แต่ฉันก็อยากลองทำให้เต็มที่สักครั้งในชีวิต วันแรกที่ฉันเข้ามาเก็บตัวมัน มันคือวันที่เราสองครขาดกาติดต่อกันอย่างสมบูรณ์เมื่อผ่านพ้นการเก็บตัว ความจริงที่เฝ้ารอก็มาถึงและเป็นอย่างที่คิด ฉันไม่ติดตัวจริงและตัวสำรองของทีม ยอมรับว่ารู้สึกผิดหวัง แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ยอมรับได้ หลังจากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉันก็กลับเข้าสู่โหมดปกติอีกครั้งวันเวลาผ่านไปเหมือนดังเช่นปกติทุกวัน อาจจะมีบ้างบางครั้งที่คิดถึงรอยยิ้มสดใส อ้อมกอดอุ่นๆ สายตาอ่อนโยน สีหน้ามึ

หลายวันต่อมา“เดี๋ยวนี้เธอจะไปไหนมาไหน ต้องมีเขาตามตลอดเลยเหรอ” เขา ที่เดียร์พูดถึงไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเฮียไวท์นั่นเอง ตั้งแต่กลับมาเขาก็ทำตัวตามติดตลอดไม่ว่าจะเป็นที่มหา’ ลัยหรือที่คอนโด ยิ่งไปกว่านั้นฉันเห็นเขาขนกระเป๋าย้ายมาอยู่กับเฮียปกแล้ว ทำตัวว่างมาก และฉันก็เพิ่งจะรู้ว่าตลอดเก้าเดือนที่หายไป เฮียหนีไปเรียนต่อเมืองนอกมา และไม่แน่ใจว่าเขาจะกลับไปเรียนต่อให้จบอยู่หรือเปล่า ได้ยินเขาบอกว่าช่วงนี้มหา’ ลัยที่นู่นปิดซัมเมอร์เลยหาโอกาสกลับมาเฮียไวท์ยังคงทำอะไรที่ฉันคาดไม่ถึงเหมือนเดิม ฉันถึงตามเขาไม่เคยทันเสียที“อย่าไปสนใจเลย”“ไม่สนใจคงไม่ได้มั้ง หวงเธอน่าดู” เดียร์ว่าพลางหัวเราะ “รู้งี้ฉันจีบเธอตอนเด็กคงดี คู่แข่งไม่เยอะ”“เหอะๆ เพื่อนคือเพื่อนปะ จะมาจงมาจีบอะไร พูดเล่นแบบนี้ระวังแฟนนายจะงอนเอาได้น้า”“แซวเล่นน่า อีกอย่างคนของเธอก็น่ากลัวเกิน สู้ไม่ไหวหรอก” เดียร์ว่าพลางเหล่ตามองเฮียไวท์ที่ยืนกอดอกพิงรถของตัวเองอยู่หน้าเฮียตอนนี้บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์เอามากๆ ไม่พ้นเพื่อนข้างตัวฉัน ทั้งที่บอกไปแล้วว่าเดียร์เป็นเพื่อนสมัยเด็ก ไม่มีอะไรเลยและเฮียเองก็ไม่มีสิทธิ์มาหึงหวง ตอนนี้เขาไม่ไ