Todos los capítulos de รักไม่ลอง (TRY LOVE): Capítulo 21 - Capítulo 30

“เค เจอกันพรุ่งนี้” โบกมือให้กับเพื่อนร่วมกลุ่ม โชคดีที่วันนี้มีเรียนแค่คลาสตอนเช้าเท่านั้น ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองสามารถยืนหลับกลางอากาศได้เลย สาเหตุก็เพราะฉันกับเพื่อนๆ ได้นอนกันคนละสองชั่วโมงได้มั้ง แต่รายงานก็เสร็จเรียบร้อยตามที่เราตั้งใจ เวลานี้ฉันกำลังรอเฮียไวท์มารับเพื่อกลับคอนโด หลังจากที่เขาขับรถไปส่งฉันที่คอนโดของเพื่อน เฮียไวท์ก็ขับรถไปหาเฮียเจ็ทที่คอนโด เดาว่าเขาคงนอนค้างกับเพื่อนๆ ที่นั่น ตั้งแต่ที่เราแยกกันเมื่อคืนจนถึงเวลานี้ฉันกับเขาเพียงส่งข้อความหากันเท่านั้นข้อความล่าสุดที่คุยกันคือตอนเที่ยงวัน เขาส่งมาบอกว่าตัวเองกำลังตื่นนอน เดี๋ยวจะออกมารับฉันที่มหา’ ลัยรอไม่นานรถสีดำคุ้นตาก็ขับเข้ามาในวงโคจรสายตา แต่การมาของเขาทำให้หัวคิ้วสองข้างของฉันขมวดเข้าหากันทันที ทั้ง ๆ ที่เราสองคนยังไม่เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ“เฮีย ขับรถระวังหน่อยดิ นี่เขตมหา’ ลัยนะ” ฉันบ่นทันทีที่เปิดประตูเข้าไปนั่งข้างคนขับ พอหันไปมองก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเฮียไวท์ในสภาพที่เหมือนยังคนเพิ่งตื่นนอน “อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้อาบน้ำอะ”คนอะไรชอบใส่ชุดนอนลายเสือออกมาข้างนอกตลอด“เมื่อคืนกินเหล้ามาเหรอ” ฉันได้กลิ่น

ฉันปล่อยให้เขาได้รำลึกความหลังอยู่นาน หากแต่อีกคนกลับไม่มีคำตอบให้กัน เฮียไวท์คงดื่มหนักแล้วทำอะไรตามใจเหมือนอย่างเคย เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าให้ผู้หญิงคนไหนมาแนบชิดบ้าง “เรื่องกินเหล้า เที่ยวกลางคืน เบลล์เข้าใจว่ามันคงปรับเปลี่ยนชั่วข้ามคืนไม่ได้ แต่เบลล์แค่อยากให้เฮียบอกกันตรงๆ”“เฮียแค่กลัวเบลล์ไม่สบายใจอะ” เขาตอบกลับมาเสียงอ่อนพลางยื่นโทรศัพท์คืนมาให้กัน“แล้วตอนนี้เฮียรู้ไหมว่าเบลล์รู้สึกมากกว่าไม่สบายใจเสียอีก เบลล์คิดว่าตัวเองให้เต็มที่แล้วนะ แต่ถ้าเฮียยังบั่นทอนใจกันแบบนี้ รักมากแค่ไหนเบลล์ก็คงต้องถอยออกมาเพื่อรักษาใจตัวเอง” ฉันพูดไปตามที่ตัวเองกำลังรู้สึก อันที่จริงมันไม่ใช่ว่าฉันเพิ่งกำลังรู้สึก แต่รู้สึกมานานแล้วต่างหาก“เบลล์ถามจริงๆ นะ หลายวันที่ผ่านมา เฮียเหนื่อยไหม มีความสุขบ้างหรือเปล่า” เขานิ่งเงียบไม่ยอมตอบคำถามของฉัน ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จากเขาเลยนอกจากความเงียบ ฉันรู้จักเขาดี ดีพอที่จะรู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครมากดดันหรือคาดหวังกับตัวเขามากเกินไป เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกว่าตัวเองอึดอัด เขาก็พร้อมจะหลีกหนีทันที ฉันถึงได้พยายามหลีกเลี่ยงที่จะคุยกันแบบจริงจังมาโดยตลอด เรื่องไหนที่ย

“พี่เบลล์ พอจะรู้ไหมคะ”“รู้อะไรเหรอ” ฉันถามกลับอย่างไม่แน่ใจในคำถามของน้อง“พวกพี่ๆ เขามีแฟนหรือเปล่าคะ”“ขนม พี่วานช่วยไปเอาของที่รถให้หน่อยสิ” เก้าเอ่ยแทรกขึ้นมากลางบทสนทนา ขนมชั้นจึงละสายตาจากฉันเพื่อมองพี่รหัสของตัวเอง “อะ นี่กุญแจรถ ช่วยหยิบถุงสีน้ำตาลตรงเบาะข้างคนขับให้หน่อยนะ”“ได้ค่ะ”“เดี๋ยวโซ่ไปส่งนะ” คล้อยหลังน้องสองคนเดินออกไป ทั้งโต๊ะจึงเหลือเพียงฉันและเก้าที่นั่งกันอยู่เงียบๆ"น้องมันไม่รู้อย่าถือสาเลยนะ" เก้าเอ่ยปากขอโทษแทนน้อรหัสของตัวเอง ฉันจึงพยักหน้าเพื่อรับคำขอโทษนั้น แต่มันน่าแปลกใจตรงที่ ขนมชั้นไม่รู้ข่าวเรื่องของฉันกับเฮียไวท์ได้ยังไง ถ้าหากเธอบอกว่าติดตามเพจข่าวของพวกเฮียๆอยู่ มันก็ไม่พ้นว่าต้องมีชื่อฉันอยู่ในนั้น ส่วนโซ่ฉันเข้าใจว่าน้องมันไม่ค่อยสนใจอะไร เลยไม่ได้ติดใจสักเท่าไร แต่กับขนมชั้นนี่สิ เหมือนจงใจแกล้งถามกันยังไงอย่างนั้น[บทบรรยาย: ไวท์ วรัท]“กูต้องทำเมินเฉยใส่น้องอีกนานเท่าไหร่วะ ถึงจะกลับไปหาเขาได้อะ กูว่าวิธีของมึงไม่ได้ผลแล้วว่ะ” ผมบ่นกับไอ้เจ้าของไอเดียที่แนะนำให้ผมลองเว้นระยะห่างจากเบลล์สักพักเพื่อให้เธอได้คิดทบทวนและใจเย็นลง แต่ตอนนี้เบลล์ย

“เอาของมาแค่นี้เหรอ” เก้าจัดการยกกระเป๋าฉันเก็บไว้ใต้ท้องรถบัส เรากำลังจะเดินทางออกค่ายประจำปีของคณะฯ ซึ่งจัดที่แคมป์อุทยานไม่ไกลจากในเมือง เราใช้ที่นี่เป็นฐานรับน้องกันทุกปี เรียกว่าเป็นเสมือนบ้านหลังที่สองของคณะฯเราเลยก็ว่าได้และมันยังเป็นครั้งแรกที่ฉันเจอพบเจอกับเฮียไวท์“แค่สามวันเอง กระเป๋าใบเดียวเหลือเฟือ” ฉันบอกพลางย่างเท้าขึ้นรถ เก้าก็เดินตามหลังฉันมาไม่ห่าง “นายเอาของไปให้น้องยัง”ของที่ว่าคือพวกยาดม ยาหม่อง ผ้าเย็น ขนม นมเนย ปีนี้พวกเราปีสองรับหน้าที่มาคอยดูแลพวกน้อง ๆ เรียกง่าย ๆ ก็ พี่เลี้ยงนั่นเองน้อง ๆ ปีนี้โชคร้ายสักหน่อยเพราะพวกรุ่นพี่ปีสี่ลงมาคุมรับน้องเอง เพียงแค่คิดก็สงสารแล้ว แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้... เพราะปีสองอย่างพวกเราก็คงโดนรับน้องด้วยเหมือนกัน แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว พวกบ้าอำนาจกันทั้งนั้นเราใช้เวลาเดินทางประมาณ หนึ่งชั่วโมงก็เดินทางมาถึงแคมป์ หลังจากแบ่งกลุ่มกันเสร็จเรียบร้อยก็แยกย้ายกันไปเก็บกระเป๋า พักผ่อนส่วนตัวก่อนที่รุ่นพี่จะเรียกรวมตัวอีกทีตอนเที่ยงเพื่อกินข้าวกลางวันตอนนี้มีแค่พวกเราปีหนึ่งกับปีสอง ส่วนรุ่นพี่ปีสามกับปีสี่คงตามมาสมทบช่วงบ่าย ตอนนี้ฉันกำลั

เวลานี้ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เสียงพูดคุยกระซิบเริ่มดังเป็นวงกว้าง“เงียบครับ พี่จะไม่พูดเยอะ ใครที่รู้ตัวว่าทำผิดกฎให้ก้าวออกมาข้างนอก อย่าให้พี่ต้องเข้าไปลากออกมา” พี่ไอซ์ประกาศเสียงดัง นมันยิ่งให้ฉันเป็นกังวลว่าอาจจะเป็นตัวเอง“ที่พี่ออกมาพูด พี่มีหลักฐาน ไม่ใช่พูดลอย ๆ ใส่ร้ายน้อง ๆ” พี่ไอซ์เดินไปหยิบของบางอย่างด้านหลังโต๊ะ ใจหายวาบตอนที่พี่เขาถือมันออกมา ถุงพลาสติกที่คุ้นตานั่น มันคือถุงใส่ซองบุหรี่ของไอ้โซ่ฉันหันไปมองไอ้โซ่ทันที ไอ้น้องรหัสมันหน้าเสียไปแล้วตอนนี้“นับหนึ่งถึงสามออกมาครับ”ท่ามกลางความกดดันและเสียงนับเลขช้าๆ ฉันก็มองสบตากับโซ่ มันส่ายหน้าบอกฉันเป็นเชิงว่าไม่ให้ออกไปและกำลังจะลุกขึ้น แต่ไม่รู้ว่าวิญญาณผีห่าตนใดเข้าสิง ฉันถึงรีบเด้งตัวลุกขึ้นก่อนที่โซ่มันจะลุกทุกคนต่างมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวและรู้ตัวว่ากำลังทำเรื่องโง่ ๆ แต่มันก็ทำไปแล้ว“ถุงนั่น ของเบลล์เอง” บอกออกไปทั้งที่มือยังสั่น หัวใจพลันเต้นตึกตักแต่ขาสองข้างก็ยังก้าวออกไปข้างหน้า“เป็นผู้หญิงเหรอวะ แม่งร้ายว่ะ”“โห ใจเด็ดเว่อร์”“แค่สูบบุหรี่ โดนประจานแบบนี้น่าสงสารว่ะ” เสียงซุบซิ