Todos los capítulos de รักไม่ลอง (TRY LOVE): Capítulo 31 - Capítulo 40

“ไหนมึงบอกมากูมาดิ น้องทำไร” เฮียไวท์กัดฟันกรอด จ้องหน้าพี่ไอซ์อย่างเอาเรื่อง “กูถาม มึงก็ตอบ”วิญญาณพี่ว้ากเก่าเข้าสิงหรือยังไง ถึงได้ถนัดข่มขู่คนอื่นเก่งดีนัก“น้องทำผิดกฎ ผมก็แค่ลงโทษตามหน้าที่” พี่ไอซ์บอกเสียงนิ่ง ถึงแม้พี่เขาจะมีสีหน้าเจื่อนลง แต่พี่เขาก็สู้ตายไม่ยอมถอยให้เฮียไวท์“อะไร น้องทำไรผิด” เฮียไวท์ปรายตามองฉันแวบหนึ่งก่อนจะหันไปเอาคำตอบจากพี่ไอซ์ คนบ้าเดินมาหาเรื่องคนอื่นทั้งที่ตัวเองไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรือยังไง ฉันจะบ้าตาย“น้องแอบเอาบุหรี่เข้ามา” พี่ไอซ์บอกพร้อมกับชูถุงเจ้าปัญหานั่นให้เฮียดู อยากจะปาทิ้งใส่หน้าไอ้โซ่จริงๆ“เบลล์ไม่สูบบุหรี่ นี่ของกู” เฮียไวท์คว้าถุงนั่นไปจากมือพี่ไอซ์ทันที ฉันที่เห็นท่าไม่ดีกำลังจะเอ่ยปากท้วง ทว่าเฮียไวท์กลับไม่เว้นช่องไฟให้ฉันได้แทรกเข้าไปในบทสนทนาเลยสักนิด เรื่องราวมันชักจะบานปลายใหญ่โต พวกรุ่นพี่เริ่มเดินเข้ามามุงดูกันใหญ่“ของกู มึงกล้าสั่งลงโทษกูไหมล่ะ” เฮียไวท์ท้าทายออกมาเสียงดัง เขายังคงทำอะไรห่ามๆ ไม่คิดหน้าคิดหลังเหมือนอย่างเคย จนเพื่อนๆ ต่างมองกันอย่างเอือมระอาจังหวะที่จะเข้าไปห้ามเพราะทนดูเฉย ๆ ต่อไปไม่ไหว เฮียเจ็ทก็เข้ามา

ในเมื่อเขากล้าสาบานฉันก็จะลองเชื่อดู ... อีกอย่างข้างนอกก็หนาวและฉันก็ง่วงมาก“อือ...ก็ได้ เฮียนำทางไปสิ” ตกลงกันเสร็จเรียบร้อย เขาก็เป็นฝ่ายดึงมือฉันให้เดินตามหลังเขาไป ใช้เวลาเดินไม่ถึงห้านาทีเราสองคนก็มาถึงที่หน้าห้องพักอีกฟากหนึ่ง เฮียไวท์เปิดประตูให้ ก่อนจะเบี่ยงตัวให้ฉันเข้าไปด้านใน“อยู่ปีสี่นี่อภิสิทธิ์เยอะจังนะ ได้ห้องนอนเดี่ยวเสียด้วย” บ่นไปด้วยความอิจฉาพลางลากสายตาสำรวจโดยรอบ ถึงแม้ห้องพักจะไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน หนำซ้ำเตียงนอนยังกว้างและนุ่มอย่างที่เขาบอกจริงๆ ฉันทรุดตัวนั่งลงตรงขอบเตียง ก่อนจะมองเฮียไวท์ที่กำลังเปิดตู้เสื้อผ้าอยู่ตรงปลายเตียง “เบลล์ใช้ห้องได้ตามสบายเลยนะ เดี๋ยวเฮียขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนึงแล้วค่อยไปนอนห้องไอ้ปก”“ถ้าอย่างนั้นเบลล์ขอใช้ห้องน้ำหน่อยนะ อยากล้างหน้าอะ” เฮียไวท์พยักหน้ารับรู้พลางเอื้อมหยิบผ้าขนหนูลายเสือดาวของเขาส่งมาให้ฉัน “เมื่อไหร่จะเลิกใช้ผ้าผืนนี้สักที ต้องพกไปทุกที่เลยหรือไง ผ้ามันยุ่ยมันแล้วอ่า เปลี่ยนใหม่เหอะ เป็นคนรวยแต่ทำไมขี้งกจัง” ทีกับสาวนี่เปย์ไม่อั้นเลยนะ“ก็ไม่อยากทิ้ง ยังใช้ได้อยู่เลย” เขาพึมพำกลับมาพล

[บทบรรยาย: ไวท์ วรัท]“ยิ้มชั่วมาแบบนี้ คิดจะก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ” ผมเดินมายังไม่ทันจะหย่อนก้นลงนั่ง เพื่อนรักก็เหมือนจะรู้ใจ เอ่ยทักดักคอกันตั้งแต่ยังไม่ทันจะอ้าปากบอกเล่าสิ่งใดออกไป “มึงอยู่ปีสี่ละนะ อย่าก่อเรื่องให้เยอะ”ผมทำเพียงยักไหล่ตีหน้านิ่ง ไม่โต้ตอบอะไร สายตากำลังจ้องเหยื่ออย่างไม่ให้คลาดสายตา คันปากอยากบอกแผนให้เพื่อนสนิทฟัง พลางขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้และกระซิบถามบางอย่างที่ติดอยู่ในใจ ทว่าไอ้ปกกลับชิงถามกลับมาเสียก่อน"แล้วมึงจะเอาไงกับน้องรหัสเบลล์" พูดถึงเรื่องนี้ ผมก็เรียกไอ้เด็กโซ่นั่นมาเขกกะบาลแล้วเรียบร้อย ผมคงต้องเรียกมันมาดัดสันดาน สำนึกความผิดของตัวเองที่ก่อเรื่องให้ผมและน้องเบลล์ลำบาก ผมรู้ว่าเบลล์ไม่มีทางที่จะทำผิดกฏแน่ๆ แต่น้องคงออกรับแทนใครบางคน และคนคนนั้นก็คือน้องรหัสของเธอ ตอนแรกผมก็รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่หน่อยๆ แต่ผมก็รู้นิสัยเบลล์ดีว่าน้องเป็นคนยังไง และรู้ด้วยว่าน้องทำไปเพราะไม่อยากให้ไอ้เด็กนั่นโดนไอ้พวกปีสามลงโทษ เพราะบทลงโทษของผู้ชายนั้นหนักมากกว่าการล้างจานราวกับอยู่คนละโลกเลยล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่พอใจอยู่ดีที่น้องเป็นคนดีเกินไป อยากจะส่งมารน้อยไปอยู่

จากนั้นเฮียไวท์ก็ลุกเดินไปหาเฮียเจ็ทกับเฮียปกที่ยืนกอดอกทำสีหน้าเคร่งเครียดอยู่คงไม่พ้นเรื่องสั่งลงโทษรุ่นพี่ปีสาม หลังจากแยกกับเฮียไวท์ไม่ถึงชั่วโมง รุ่นพี่ปีสี่ก็เรียกพวกเราทุกชั้นปีรวมตัวที่อาคารกลาง“เจ้” โซ่วิ่งเข้ามายืนอยู่ขนาบข้าง “เจ้รู้ข่าวหรือยังอะ” สีหน้าโซ่ดูตื่นเต้นมาก“ข่าวไร” โซ่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะพูดเสียงเบากว่าปกติ “เรื่องเฮียไวท์สั่งหมอบรุ่นพี่ปีสามอ่ะดิ” อ่า ฉันได้แต่นึกในใจ เรื่องนี้ทุกคนคงรู้กันหมดแล้ว แม้กระทั่งเด็กปีหนึ่ง“แล้วยังไง” ถามออกไปเผื่อโซ่มันจะรู้อะไรมากกว่าฉัน“ก็เพื่อนผู้หญิงปีหนึ่งอ่ะ โดนไอ้พวกรุ่นพี่ปีสามลวนลามตอนเข้าฐานอ่ะเจ้ แม่งไม่พอยังเหี้ยถ่ายคลิปอีก ผมเห็นพวกเธอกลับมาร้องไห้กันใหญ่”“และก็นะ เฮียไวท์เห็นเข้าพอดี ระเบิดลง สั่งหมอบกันยกแก๊ง” ฉันพยักหน้าช้าๆ ทำความเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เรื่องมันเป็นแบบนี้เองสินะ ไอ้ฉันก็หลงเข้าใจว่าเฮียไวท์สั่งลงโทษเพราะแก้แค้นเรื่องของเรา แต่ที่จริงมันไม่ใช่เลยสักนิดบทสนทนาของเราจบลงเมื่อเฮียเจ็ทเดินมาหยุดตรงหน้าแถวพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด โดยมีเฮียปกยืนอยู่ข้างๆ และมีสีหน้าไม่ต่างกัน ฉันลากสายตามอ

หลังจากกลับมาจากค่าย ความสัมพันธ์ของฉันกับเฮียไวท์ก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้งหลัง เฮียไวท์ยังเป็นคนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นชัดนั่นก็คือ เขาดูมีความสุขขึ้นเวลาอยู่กับฉัน“เนี่ยน่ะเหรอทางสายกลางของเฮียอะ” ฉันหลุบตามองกระเป๋าเดินทางสีทองใบใหญ่อย่างไม่แน่ใจ “เราไม่จำเป็นต้องทำตัวติดกันตลอดเวลาก็ได้นะ แบบนี้มันก็เหมือนครั้งก่อนๆ ไม่ใช่หรือไง”“ไม่เหมือนๆ ครั้งนี้เฮียแค่อยากใช้ชีวิตอยู่กับเบลล์มากขึ้นแบบคู่รักคนอื่นเขาทำกันอะ เราแค่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ดูแลกัน ไอ้ปกมันบอกว่าอะไรน้า...อ่อ แชร์พื้นที่ส่วนตัวของกันและกันเพื่อเรียนรู้ที่จะเข้าใจกัน”ฉันไม่แน่ใจว่าเฮียไวท์เข้าใจความหมายของมันจริงหรือเปล่า แต่การที่ฉันจะอนุญาตให้เขามาอยู่ด้วยกัน มาร่วมแชร์พื้นที่ส่วนตัวให้เขาเข้ามาอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันก็ไม่ได้ติดขัดอะไรแต่มันอาจจะต้องมีกฎอยู่ร่วมกันบ้าง เพื่อเราจะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง“เบลล์ว่าเราต้องมีกฏ ถ้าจะอยู่ร่วมกัน”“ได้ เบลล์ว่ายังไง เฮียก็ว่าตามนั้น ตอนนี้เฮียขอเอากระเป๋าไปเก็บก่อนได้ปะ” ไม่ว่าเปล่า คนตัวโตก็จัดการเก็บรองเท้าของตัวเองเรียงบนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยก่อนจะ