All Chapters of รักไม่ลอง (TRY LOVE): Chapter 61 - Chapter 70

“มองแล้วยิ้มจนปากฉีกเลยน้า ทำไมชอบแบบนั้นเหรอ ยิ้มโบกมือสวยๆ อย่างนี้เหรอ” ฉันหันไปแขวะคนข้างกายที่ยืนยิ้มแฉ่งมองนางนพมาศบนขบวนกระทงของมหา’ ลัยที่กำลังเคลื่อนผ่านเราไปเมื่อครู่ หนำซ้ำยังมีการโบกมือทักทายพวกเธอกลับด้วย“คนสวย ใครๆ ก็ชอบ” เขายอมรับออกมาอย่างหน้าซื่อตาใส “มองแค่นี้ก็หึงละเหรอ”“เปล่าหึง”“เหรอ” เฮียยังคงก่อกวนฉันด้วยการลากเสียงยาวๆ ทำเหมือนไม่เชื่อสิ่งที่พูด ถึงฉันจะรู้สึกหึงจริงๆ แต่มันก็เป้นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอยังไง มันไม่มีผู้หญิงคนไหนยินดีให้คนที่ตัวเองชอบมองหรือชมผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา“รีบๆ ไปลอยกระทงเถอะ ยิ่งดึกคนยิ่งเยอะอ่า”“จ้า”เราเดินเลียบถนนจนเข้าสู่บริเวณที่เขาจัดการลอยกระทงกัน ตรงนี้คนเริ่มเยอะพอสมควร ขณะที่กำลังมองหาที่เหมาะๆ เพื่อจะลอยกระทง จู่ๆ อิเฮียก็ดึงมือฉันไปจับอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันจึงหันไปถามด้วยความสงสัย “กลัวหาย จับมือกันไว้ดีกว่าเนาะ”“เดินไปตรงนู้นไหม คนยังไม่เยอะ” ฉันเสนอพลางชี้ไปจุดที่ฉันใช้สายตาสำรวจเมื่อครู่ เฮียพยักหน้าตกลงก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำ ระหว่างทางที่เดินมาเขายังจับมือฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งถึงสะพานที่มีบันไดลงมายังริมน้ำด้านล่าง

“รีบบอก อย่าทิ้งไว้นาน เดี๋ยวจะแก้อะไรไม่ทัน” หลังจากที่ผมบอกเรื่องที่จะกลับไปเรียนต่ออีกปีครึ่งให้เพื่อนทั้งสองคนฟัง พวกมันก็มีรีแอคชันตอบกลับมาเหมือนกันเป๊ะ พ่วงด้วยประโยคที่เหมือนจะนัดกันพูดออกมา นั่นก็คือ “เบลล์ไม่เอามึงแน่”หนำซ้ำไอ้คนที่บอกว่าอย่าทิ้งไว้นานให้รีบเคลียร์ยังเคยประสบเหตุการณ์มาก่อนและผลที่ออกมาก็ไม่ต่างจากที่คาดเดา คือไปไม่รอด ว่าด้วยเรื่องรักระยะไกล น้อยมากที่จะคบกันรอด ยิ่งเป็นผมแล้วด้วยนั้นคงต้องทำใจแต่เนิ่นๆ“หรือกูจะทิ้งแม่ง” แวบหนึ่งในความคิด ผมคิดว่าผมจะไม่กลับไปเรียนต่อแล้ว แต่ก็ดันสัญญารับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับป๋าว่าจะคว้าปริญญามาให้ หลังจากที่ทำให้ป๋าผิดหวังเรื่องทำธุรกิจร้านเหล้าคราวก่อนจนต้องเสียเงินล้านให้เพื่อนอย่างง่ายดาย ตอนที่ผมบอกปัญหาทุกอย่างกับป๋า ป๋าบอกแค่ว่า เสียไปแล้วก็เสียไป แต่อย่าลืมสิ่งที่พบเจอ ให้มันเป็นประสบการณ์ชีวิต หากเจอปัญหาอีกจะได้รู้เท่าทันและแก้ปัญหาให้ดีกว่านี้ ซึ่งผมก็น้อมรับคำสอนและให้คำสัญญาว่าจะไม่ทำให้ป๋าผิดหวังในตัวเองอีก อยากจะเป็น วรัท ลูกชายของนายวรกรให้ป๋าได้ชื่นใจบ้างแต่ตอนนี้ผมกลับต้องคิดหนัก เมื่อความกตัญญูจำต้อง

“เบลล์ เย็นวันนี้แต่งตัวสวย ๆ นะ เฮียจะพาไปกินข้าว” คนตัวโตนอนเล่นอยู่บนเตียงเอ่ยบอกกัน“กินที่ไหนอะ เบลล์จะได้แต่งตัวถูก” ที่ถามก็เพราะไม่อยากให้เขาขายหน้า หากเขาพาไปร้านหรูหราระดับมิชลินสตาร์ แต่ฉันดันแต่งตัวบ้าน ๆ ก็กลัวจะอายคนอื่นเขา“บ้าน”“บ้านไหน”“บ้านเฮีย”“หืม บ้านเฮีย” ทวนคำตอบของเฮียซ้ำอย่างแปลกใจ ตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมา เขาไม่เคยพาฉันไปที่บ้านเลยสักครั้ง ส่วนคุณป๋าของเฮียก็เคยเห็นแค่สองสามครั้งแต่ก็เจอกันผ่าน ๆ ไม่เคยได้เจอกันจริงจังสักที“ใช่ บ้านเฮีย อยากพาเบลล์ไปเจอป๋าเฮียสักหน่อย”“ไปเจอทำไมอะ”“ก็ไปสวัสดี แนะนำฝากเนื้อฝากตัวเป็นลูกสะใภ้ไง”“เอาจริงดิ”“รักจริง หวังแต่งเลยล่ะ”“บ้า”“คนบ้าที่ไหนหล่อ เท่ขนาดนี้” เขาว่าพลางยืดอกมาดแมนของเขาอย่างภาคภูมิใจ ส่วนคนโดนชวนอย่างฉันตั้งตัวแทบไม่ทันเลยเมื่อถึงเวลาช่วงบ่ายเฮียก็ขับรถพาฉันไปเดินช้อปปิ้งที่ห้างเพื่อซื้อของไปฝากคุณป๋าของเขาก่อนที่เราสองคนจะเข้าบ้านในช่วงเย็น“เป็นอะไร ตื่นเต้นเหรอ” เฮียยื่นมือมาจับฉันไว้หลวม ๆ พลางบีบเบา ๆ ให้กำลังใจ“นิดหน่อยค่ะ” มันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาทำความรู้จักกับครอบครัวของเขานี่นา อดจะรู

“เฮียอาจจะต้องห่างเบลล์อีกสักพัก เบลล์โอเคหรือเปล่า” เขาเอ่ยออกมาเสียงเบา ดวงตาเรียวสวยหลุบต่ำมองที่มือของฉันแทนราวกับว่า เขากลัวที่จะสบตากับฉันและได้ยินคำตอบที่ไม่เป็นอย่างใจเขาคาดหวัง “เฮียสัญญากับป๋าเอาไว้ว่าจะเรียนให้จบ เฮียต้องบินกลับไปเรียนต่อน่ะ”“…..” เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้ว มันไม่ยากเลยที่จะค้นหาความลับที่เขาพยายามจะปิดบังน่ะ เมื่ออาทิตย์ก่อนฉันบังเอิญเห็นตั๋วเครื่องบินของเขาอยู่ในรถ วันเวลาได้กำหนดไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ฉันเลือกที่จะเก็บเงียบและเฝ้ารอให้เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากบอกกับฉันด้วยตัวของเขาเอง“ถ้าเบลล์ไม่โอเค เฮียไม่ไปได้นะ เฮียทำให้เบลล์เสียใจมาเยอะแล้วอ่า เดี๋ยวค่อยสมัครเรียนโทที่นี่ให้ป๋าก็ได้ เฮียคิดวางแผนไว้แล้วแหละ” เขาบอกออกมาอย่างกังวล และการกระทำของเขาทำให้ฉันแปลกใจอยู่ไม่น้อย เขาวางแผนอย่างนั้นเหรอ ไม่ค่อยคุ้นชินที่จะได้ยินคำนี้จากปากของเขาเอาเสียเลย“ทำไมเบลล์จะไม่โอเคล่ะ เฮียกำลังสร้างความสำเร็จของตัวเอง สร้างความภาคภูมิใจให้ป๋า เบลล์ดีใจนะที่เฮียอยากจะพยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อใครสักคนน่ะ” ฉันเอื้อมมือจับใบหน้าของเขาเอาไว้เบา ๆ “เบลล์รอได้ รอเก่งด้วย เผื่อเฮีย

ลอนดอน ,ประเทศอังกฤษฉันบินมาถึงลอนดอนประมาณตีสี่กว่า ๆ คิดว่าเวลานี้เฮียคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ หลังจากรับกระเป๋าเดินทางเสร็จเรียบร้อย ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อตรวจสอบที่อยู่ของอะพาร์ตเมนต์ที่เฮียพักอีกครั้ง จากนั้นก็เรียกแท็กซี่จากหน้าสนามบินไปหาเขาทันทีอากาศที่นี่ค่อนข้างหนาว อุณหภูมิที่รู้สึกได้หนาวแบบติดลบเลยล่ะ วินาทีที่เดินออกจากสนามบินบอกเลยว่าหนาวมาก โชคดีที่ใส่เสื้อฮีทเทคสวมทับด้วยเสื้อโค้ตตัวหนาอีกหนึ่งชั้น พอจะช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาบ้างฉันใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเดินทางมาถึงอะพาร์ตเมนต์ที่เฮียอาศัยอยู่ แอบรู้สึกตื่นเต้นอยู่หน่อย ๆ เพราะไม่รู้ว่าถ้าฉันโผล่ไปอยู่ในห้องเฮียเวลานี้ เขาจะทำสีหน้ายังไงกลับมา แค่คิดก็สนุกแล้วเรื่องเซอร์ไพรส์เฮียครั้งนี้ ฉันมีคุณป๋าคอยช่วยทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องที่ขอกุญแจสำรองห้องของเฮียจากผู้ดูแลอะพาร์ตเม้นต์และตอนนี้ฉันก็ได้กุญแจห้องของเฮียมาแล้วใช้เวลาหาไม่นานก็เจอห้องของเขา ไม่รอช้าจึงจัดการเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบ ๆ พยายามทำทุกอย่างให้เบาเสียงที่สุด ฉันวางกระเป๋าเดินทางตรงมุมหนึ่งของห้อง ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอน พอเปิดประตูเข้าไปด้า