Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: Capítulo 111 - Capítulo 120

นางนึกถึงหนังสือสัญญาที่ฮองเฮามอบให้เมื่อวันก่อน หลินเวยรับปากว่าจะขอพระราชทานความเมตตา หากนางเปิดโปงเครือข่ายของไทเฮาและไม่คิดทรยศอีก เจาอี๋เคยหัวเราะว่าคำสัญญานั้นไร้ค่า เคยคิดว่าตนสามารถเหยียบเรือสองลำและเลือกฝ่ายที่ชนะในท้ายที่สุดแต่เมื่อขวดพิษอยู่ในมือจริง ๆ นางกลับเริ่มรู้สึกว่า ตนไม่ได้ยืนบนเรือสองลำ นางกำลังยืนอยู่ระหว่างหน้าผาสองด้าน ไทเฮาไม่เคยคิดช่วยนางอย่างแท้จริง ส่วนฮองเฮาก็ไม่มีวันไว้ใจนางเต็มที่“พระนางเพคะ ยังมีเวลาถอยนะเพคะ”เสียงของอวี้ฉินทำให้นางได้สติ เจาอี๋หันมองคนสนิท“ถอยไปทางใด”“เราอาจนำขวดพิษไปมอบให้ฮองเฮา แล้วขอความช่วยเหลือ”“หากทำเช่นนั้น ไทเฮาจะรู้ทันทีว่าข้าทรยศ”“แต่หากวางพิษแล้วถูกจับได้ พระนางก็ไม่มีทางรอดเช่นกันเพคะ”เจาอี๋หลับตาลงช้า ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงเก็บขวดหยกไว้ในแขนเสื้อ“คืนนี้ข้าจะทำตามแผน”อวี้ฉินหน้าซีด “พระนาง”“ข้ายังมีทางรอด” เจาอี๋มองตนเองในกระจก&ldq

“พิษชนิดนี้เพียงสัมผัสเยื่อบุในปากก็ซึมเข้าสู่ร่างกายได้ เจ้าได้รับพิษตั้งแต่ตอนเปิดขวดแล้ว”เจาอี๋ถึงกับน้ำตาไหล“ไม่... ไม่จริง...”นางนึกย้อนกลับไปถึงตอนอยู่ในตำหนัก เพราะรีบร้อน นางใช้ฟันดึงจุกออกจริง ๆ แต่คิดว่าเพียงระวังไม่ให้โดนของเหลวก็พอ ไม่เคยคิดเลยว่า...เพียงสัมผัสเล็กน้อยก็เพียงพอแล้ว หมอหลวงรีบถอยหลัง“พิษชนิดนี้ร้ายแรงมากพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อม...” เขาก้มหน้าลง “ช่วยไม่ได้”ทันใดนั้น หลินเวยกลับเอ่ยขึ้น“ช่วยได้” หมอหลวงเงยหน้าทันที“ฮองเฮา?”หลินเวยคุกเข่าลงข้างเจาอี๋ นางจับข้อมืออีกฝ่ายเพียงครู่เดียว ก่อนกล่าวอย่างหนักแน่น“พิษยังเข้าสู่ร่างกายไม่เต็มที่ รีบเอาน้ำอุ่นผสมเกลือมา แล้วเตรียมไข่ขาวสด”หมอหลวงงุนงง “ไข่ขาว?”“เร็ว!”น้ำเสียงของหลินเวยเฉียบขาดจนทุกคนรีบปฏิบัติตาม ไม่นาน น้ำอุ่นกับไข่ขาวก็ถูกนำมา หลินเวยรับชามน้ำขึ้นมา“จับตัวนางไว้”เฉินอวี้กับหวั

หลังเสร็จพิธีถวายสังฆทาน พระลูกวัดสี่รูปช่วยกันยกหีบเงินบริจาคไปด้านหลังวิหาร เฉินอวี้รีบเดินอ้อมไปยังเนินเขาด้านหลัง จากจุดนั้นสามารถมองเห็นลานเก็บของของวัดได้พอดี เขาเห็นพระรูปหนึ่งเปิดหีบเงิน แต่แทนที่จะนำเงินเข้าคลังวัดกลับแบ่งออกเป็นสามส่วนส่วนหนึ่งนำเข้ากุฏิเจ้าอาวาส ส่วนหนึ่งส่งให้ชายแต่งกายเป็นพ่อค้า และอีกส่วน...ใส่รถม้าที่ไม่มีตราวัด เฉินอวี้รีบจดรายละเอียดทั้งหมด“รถม้าสีดำ ไม่มีสัญลักษณ์ มุ่งหน้าออกประตูเหนือ”หวังอี้พยักหน้า “ข้าจะตามเอง”รถม้าคันนั้นไม่ได้มุ่งเข้าสู่ตลาด แต่กลับเลี้ยวไปยังตรอกด้านหลังจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ไม่นาน ชายวัยกลางคนสามคนก็ออกมารับหีบไม้จากรถม้า หนึ่งในนั้นคือ...รองเสนาบดีกรมโยธา อีกคนคือผู้ช่วยราชครูเกา หวังอี้ขมวดคิ้ว“ขุนนาง...รับเงินจากวัด?”เขารีบส่งสัญญาณให้อีกทีมติดตามต่อ ตลอดทั้งวัน เงินจากวัดถูกส่งไปยังจวนขุนนางถึงเจ็ดแห่ง ทุกแห่งล้วนเป็นขุนนางที่เคยเสนอญัตติสนับสนุนไทเฮาในราชสำนักตกค่ำ ตำหนักคุนหนิง เฉินอวี้กับหวังอี้นำรายงานทั้งหมดมาถวาย หลินเวยอ่าน

หลินเวยยิ้มบาง “ข้าบอกแล้ว พวกมันต้องการพยาน ไม่ใช่ตัวข้า”รุ่งเช้า แม่ชีจิ้งอวิ๋นถูกพามาพักรักษาที่ตำหนักคุนหนิง หมอหลวงตรวจอาการอยู่นาน ก่อนถวายรายงาน“พระนางอดอาหารหลายวัน และถูกให้ดื่มยาที่ทำให้หมดแรง แต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยพยักหน้า “ทุกคนออกไปก่อน”เมื่อภายในห้องเหลือเพียงหลินเวย ชิงหลัว เฉินอวี้ และหวังอี้ นางจึงนั่งลงตรงหน้าแม่ชี“ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว บอกข้ามา ว่าผู้ใดจับเจ้าไป”แม่ชีจิ้งอวิ๋นหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ “เต๋อเฟย...”ชิงหลัวหันมองหลินเวยทันที แม่ชีพูดต่อ“นาง...ไม่ได้มาคนเดียว มีแม่นมของตำหนักฉือหนิงมาด้วย”หลินเวยถาม “เหตุใดจึงจับเจ้า”แม่ชีถอนหายใจ “เพราะอาตมา... เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น”หลินเวยโน้มตัวเล็กน้อย “สิ่งใด”แม่ชีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ทุกคืนวันขึ้นแปดค่ำกับสิบห้าค่ำ... เต๋อเฟยจะมาที่วัดหลวง แต่นางไม่ได้มาสวดมนต์”เฉินอวี้ถ

ชิงหลัวกัดริมฝีปาก “พวกเขาเปลี่ยนจากลอบฆ่า... มาใช้ปากคนแทน”หลินเวยพยักหน้า “เพราะพวกเขารู้แล้ว ฆ่าข้าไม่ง่าย จึงต้องฆ่าชื่อเสียงของข้า”เช้าวันต่อมา ราชครูเกาเข้าเฝ้าในท้องพระโรงฝ่ายหน้า เมื่อการประชุมเรื่องภัยแล้งสิ้นสุดลง เขาก็ก้าวออกมายืนกลางท้องพระโรง“ฝ่าบาท...กระหม่อมมีเรื่องจะกราบทูล”เยี่ยนจิ่งเฉินพยักพระพักตร์ “ว่ามา”ราชครูเกาประสานมือ “ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา วังหลังเกิดเรื่องไม่หยุด สนมถูกจับ ขุนนางถูกสอบ วัดหลวงเสื่อมเสียชื่อเสียง ประชาชนเริ่มหวาดหวั่น”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงหนักแน่น“กระหม่อมเห็นว่า... ผู้ดูแลวังหลังควรรับผิดชอบ”ขุนนางหลายคนเริ่มพยักหน้า รองเสนาบดีกรมพิธีการก้าวออกมา“กระหม่อมเห็นด้วย ตั้งแต่ฮองเฮาเข้ามาบริหารวังหลัง ความวุ่นวายไม่เคยหยุด”อีกคนรีบกล่าวตาม “แม้ฮองเฮาจะมีเจตนาดี แต่พระนางใช้วิธีรุนแรงเกินไป”เสียงสนับสนุนดังขึ้นทีละคน ไม่นานก็มีขุนนางกว่าสิบคนออกมายืนอยู่ข้