Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เงินประกันของคนตายเสียงฝนกระหน่ำกระจกหน้าต่างห้องทำงานของบริษัทประกันภัยดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลินเวยเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบที่ขึ้นชื่อเรื่องการสังเกตรายละเอียดกวาดมองตัวเลขบนหน้าจออีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆเธออายุยี่สิบแปดปี จบปริญญาโทด้านการเงิน เป็นนักวิเคราะห์ความเสี่ยงที่บริษัทระดับประเทศ เพื่อนร่วมงานต่างยอมรับว่าเธอมีไอคิวสูง จำตัวเลขได้แม่นยำ วิเคราะห์ข้อมูลได้รวดเร็วจนน่าตกใจแต่ในเรื่องความรัก...เธอกลับเชื่อคนง่ายกว่าที่ควร เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ "ภาคิน" หรืออี้เฉิน เขาเป็นลูกครึ่งไทยจีน ฝรั่งเศส หน้าตาหล่อเหลาระดับนายแบบ หลินเวยกดรับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ"เลิกงานหรือยัง"ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง"ใกล้แล้ว วันนี้ประชุมยาวหน่อย""งั้นเดี๋ยวฉันทำอาหารรอ""ไม่ต้องหรอก ผมมีนัดกับลูกค้าต่อ คงกลับดึก""อีกแล้วเหรอ""งานช่วงนี้เยอะ"หลินเวยหัวเราะเบา ๆ "โอเค ขับรถดี ๆ นะ""ครับ"สายถูกตัดลง หญิงสาววางโทรศัพท์บนโต๊ะ ก่อนหันกลับมาทำงานต่อ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ความรู้สึกแปลกประหลาดกลับก่อตัวขึ้นในใจช่วงสามเดือนที่ผ่านมา...ภาคินกลับ

เก็บไฟล์ภาพไว้ในคลาวด์ส่วนตัวที่ตั้งรหัสหลายชั้น และส่งสำเนาอีกชุดไปยังอีเมลลับที่ไม่มีใครรู้ เธอทำงานด้านความเสี่ยงมานานจนเข้าใจดีว่าหลักฐานที่อยู่กับตัวเพียงชุดเดียวอาจหายไปได้ง่ายที่สุด คนที่คิดฆ่าเธอเพื่อเงิน ย่อมไม่ปล่อยให้เอกสารสำคัญหลุดมือ หากเธอพลาดแม้เพียงก้าวเดียว เธออาจไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกตลอดทั้งวันหลินเวยทำงานตามปกติ แต่สายตาของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่แค่รายงานตรงหน้า เธอเปิดข้อมูลธุรกรรมเก่าของตนเอง ตรวจสอบรายจ่ายที่เกี่ยวข้องกับภาคินอย่างละเอียด บ้านที่จองร่วมกัน เงินดาวน์ที่เธอออกมากกว่าเขารถยนต์ที่ซื้อโดยใช้ชื่อเขาแต่ผ่อนจากบัญชีเธอ เครื่องประดับหมั้นหมายที่เขาบอกว่ายืมเงินเพื่อนมาซื้อ ทั้งหมดค่อย ๆ เผยความจริงอันน่าขมขื่น ภาคินไม่ได้เริ่มหลอกเธอเมื่อไม่นานมานี้ แต่เขาอาจหลอกเธอมาตั้งแต่แรก ใช้ความรักเป็นเสื้อคลุมความโลภ ใช้คำสัญญาเป็นเชือกมัดเธอไว้ แล้วค่อย ๆ ดูดทุกอย่างจากชีวิตเธออย่างแนบเนียนเย็นนั้นภาคินส่งข้อความมาว่าเขาต้องไปพบลูกค้า อาจกลับดึก หลินเวยตอบกลับอย่างอ่อนหวานว่าให้เขาดูแลตัวเอง ก่อนจะเปิดแอปติดตามตำแหน่งรถอีกครั้ง จุดสีฟ้าไม่ได้มุ่งหน้าไปย่านธุรกิจ แต่

“ใช่ ฉันพลาดที่รักคุณ แต่พวกคุณก็พลาดเหมือนกันที่คิดว่าฉันจะยอมตายเงียบ ๆ”ด้านนอกสายฝนเทกระหน่ำแรงขึ้น หลินเวยหมุนตัวเดินออกจากร้านโดยไม่รอให้ใครอนุญาต ภาคินกับหลินรั่วรีบตามมา ท่ามกลางแสงไฟสลัวริมถนนหลินเวยรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นจุดเริ่มต้นของแผนที่พวกเขาเตรียมไว้ เธอกำกุญแจรถแน่น ขณะเสียงฝีเท้าของคนทรยศทั้งสองดังไล่หลังมา ใบหน้าของเธอเย็นชาราวน้ำแข็ง แม้หัวใจจะถูกแทงจนพรุนไปหมดแล้วก็ตามความตายในคืนฝนพรำสายฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุด เม็ดฝนกระแทกพื้นถนนจนเกิดละอองน้ำฟุ้งกระจาย แสงไฟริมทางสะท้อนกับพื้นยางมะตอยที่เปียกชื้นเป็นประกายสลัว หลินเวยก้าวออกจากร้านอาหารโดยไม่หันกลับไปมองคนทั้งสองอีก เธอรู้แล้วว่าคำว่า "เจรจา" เป็นเพียงข้ออ้าง ภาคินไม่ได้เรียกเธอมาเพื่ออธิบาย แต่เรียกมาเพื่อดูว่าหลักฐานอยู่ที่ไหน และจะกำจัดเธออย่างไรเสียงฝีเท้าดังตามหลังมาอย่างรวดเร็ว"เวยเวย หยุดก่อน"ภาคินตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม หากใครผ่านมาเห็นคงคิดว่าเป็นชายหนุ่มที่กำลังง้อคนรัก แต่หลินเวยไม่หยุดเดิน เธอกดโทรศัพท์ในกระเป๋าเปิดโหมดบันทึกเสียงต่อเนื่องโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นหลินรั่

นางจดจำชื่อไม่ได้ แต่ก่อนที่หลินเวยจะถาม เสียงแหลมของหญิงอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านนอก “ในเมื่อฮองเฮาฟื้นแล้ว ก็ควรให้พระองค์ออกมาอธิบายเรื่องวางยาสนมเอกเสียที!”ประตูตำหนักถูกเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นฝนเปียกชื้น หลินเวยเห็นกลุ่มสตรีงดงามในชุดหรูหราเดินเข้ามา แต่ละคนมีข้ารับใช้ติดตามหลายคน ใบหน้าของพวกนางประดับด้วยความห่วงใยปลอม ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสะใจสตรีในชุดม่วงปักลายหงส์เล็กยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปาก ก่อนกล่าวด้วยเสียงอ่อนหวาน “ฮองเฮาทรงฟื้นก็เป็นเรื่องดีเพคะ มิฉะนั้นหากพระองค์สิ้นพระชนม์ไปทั้งที่คดีของซูเฟยยังไม่กระจ่าง วังหลังคงวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม”อีกคนในชุดเขียวอมฟ้าหัวเราะเบา ๆ “ซูเฟยยังนอนกระอักเลือดอยู่ตำหนักอี๋หลัน หมอหลวงบอกว่าพิษร้ายแรงนัก ส่วนขนมที่นางกินก่อนหมดสติก็มาจากตำหนักคุนหนิงของฮองเฮา หากเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพระองค์ แล้วจะเกี่ยวกับใครได้เล่าเพคะ”หลินเวยนอนนิ่ง ฟังคำพูดเหล่านั้นโดยไม่รีบตอบ แม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แต่ประสบการณ์ก่อนตายสอนเธอแล้วว่า เมื่อลืมตาขึ้นมากลางวงล้อมศัตรู สิ่งแรกที่ต้องทำไม่ใช่แก้ตัว แต่คือฟัง ดู แล

"คนต่อไป""เจาอี๋ มู่หรงซิน บุตรีราชครูมู่หรง ผู้ดูแลการสอบคัดเลือกขุนนางทั่วแผ่นดิน ขุนนางจำนวนมากเป็นลูกศิษย์ของราชครู นางจึงมีผู้สนับสนุนมากที่สุดในราชสำนัก"หลินเวยยิ้มมุมปากอำนาจทางการเมือง"ซูเฟย""ซูเฟย จ้าวซูอวิ๋น เป็นหลานสาวของเสนาบดีกรมคลัง ตระกูลซูร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง ไทเฮาทรงโปรดปรานนางมาก"หลินเวยหรี่ตาลงเมื่อคืนคนที่ถูกวางยาก็คือซูเฟยหรือทั้งหมดเป็นละครฉากใหญ่"เต๋อเฟย""เต๋อเฟย ฉินอันหรู บุตรีเจ้ากรมพิธีการ ภายนอกนางอ่อนโยน เคร่งศาสนา ชอบเข้าวัดและช่วยเหลือคนยากจน จนชาววังเรียกนางว่านางฟ้าแห่งวังหลัง"หลินเวยหัวเราะเบา ๆ ประสบการณ์จากโลกเดิมสอนเธอว่า คนที่สร้างภาพเป็นคนดีที่สุด มักซ่อนความชั่วไว้ลึกที่สุด"คนสุดท้าย...เหม่ยเหริน หลินชิงเยว่"ตอนที่ 7ชิงหลัวหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ"ฐานะของนางต่ำที่สุด บิดาเป็นเพียงผู้ว่าราชการเมืองชายแดน แต่ไทเฮาทรงเอ็นดูมาก นางจึงเติบโตในวังหลังอย่างรวดเร็ว"หลินเวยวางถ้วยชาลง ห้าคน ห้าตระกูล ห้าผลประโยชน์แต่ร่วมมือกันเล่นงานฮองเฮา เรื่องนี้ไม่ปกติ"แล้วพวกนางสามัคคีกันได้อย่างไร"ชิงหลัวถอนหายใจ "เพราะศัตรูของพวกนางเหมือนกันเพค