LOGINนางเคยถูกคนรักและน้องสาวร่วมมือกันฆ่าเพื่อเงินประกัน เมื่อลืมตาอีกครั้ง วิญญาณของหญิงสาวไอคิวสูงกลับมาอยู่ในร่าง ฮองเฮาผู้ไร้อำนาจ แห่งวังหลวง ห้าสนมคิดโค่นนาง ขุนนางเฒ่าคิดใช้วังหลังเป็นหมาก ไทเฮาคิดวางยาบุตรชายเพื่อรวบอำนาจ แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า...ฮองเฮาคนเดิมได้ตายไปแล้ว จากนี้ไป นางจะไม่อ้อนวอน ไม่ถอยหนี และไม่ให้อภัย
View Moreเงินประกันของคนตาย
เสียงฝนกระหน่ำกระจกหน้าต่างห้องทำงานของบริษัทประกันภัยดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลินเวยเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบที่ขึ้นชื่อเรื่องการสังเกตรายละเอียดกวาดมองตัวเลขบนหน้าจออีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
เธออายุยี่สิบแปดปี จบปริญญาโทด้านการเงิน เป็นนักวิเคราะห์ความเสี่ยงที่บริษัทระดับประเทศ เพื่อนร่วมงานต่างยอมรับว่าเธอมีไอคิวสูง จำตัวเลขได้แม่นยำ วิเคราะห์ข้อมูลได้รวดเร็วจนน่าตกใจ
แต่ในเรื่องความรัก...เธอกลับเชื่อคนง่ายกว่าที่ควร เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ "ภาคิน" หรืออี้เฉิน เขาเป็นลูกครึ่งไทยจีน ฝรั่งเศส หน้าตาหล่อเหลาระดับนายแบบ หลินเวยกดรับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
"เลิกงานหรือยัง"
ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง
"ใกล้แล้ว วันนี้ประชุมยาวหน่อย"
"งั้นเดี๋ยวฉันทำอาหารรอ"
"ไม่ต้องหรอก ผมมีนัดกับลูกค้าต่อ คงกลับดึก"
"อีกแล้วเหรอ"
"งานช่วงนี้เยอะ"
หลินเวยหัวเราะเบา ๆ "โอเค ขับรถดี ๆ นะ"
"ครับ"
สายถูกตัดลง หญิงสาววางโทรศัพท์บนโต๊ะ ก่อนหันกลับมาทำงานต่อ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ความรู้สึกแปลกประหลาดกลับก่อตัวขึ้นในใจ
ช่วงสามเดือนที่ผ่านมา...ภาคินกลับบ้านดึกแทบทุกคืน วันหยุดก็บอกว่าต้องพบลูกค้า ข้อความตอบช้าลง โทรศัพท์มักปิดเสียงเสมอ เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดมาก เพราะเชื่อใจเขาเต็มหัวใจ
แต่วันนี้...ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกนั้นกลับไม่เหมือนเดิม หลินเวยเก็บเอกสารลงแฟ้ม ก่อนเดินออกจากบริษัท ฝนยังตกหนัก เธอขับรถกลับคอนโดด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อเปิดประตูเข้าไป ห้องกลับมืดสนิท ภาคินยังไม่กลับ หญิงสาวเดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็น หยิบน้ำออกมาดื่ม ก่อนสายตาจะเหลือบเห็นแฟ้มเอกสารสีฟ้าวางอยู่บนโต๊ะอาหาร เธอขมวดคิ้ว แฟ้มนี้ไม่ใช่ของเธอ หลินเวยหยิบขึ้นมาเปิดดู ภายในเป็นเอกสารกรมธรรม์ประกันชีวิต
ชื่อผู้เอาประกันคือ...ภาคิน ส่วนผู้รับผลประโยชน์...เดิมทีควรเป็นเธอ แต่กลับถูกเปลี่ยนเป็น "หลินรั่ว" หลินเวยนิ่งไป หลินรั่ว...น้องสาวต่างพ่อของเธอ ทั้งสองไม่ได้สนิทกันนัก เพราะหลังจากแม่ของเธอเสียชีวิต พ่อก็แต่งงานใหม่ หลินรั่วจึงเติบโตมาในบ้านเดียวกัน แต่ไม่เคยเรียกเธอว่าพี่ด้วยความเต็มใจ
หญิงสาวพลิกดูเอกสารต่อ ลายเซ็นผู้เอาประกันเป็นของภาคินจริง วันที่แก้ไข...เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสอง สัปดาห์ก่อน หลินเวยยืนนิ่ง หัวใจเริ่มเต้นแรง ทำไมผู้รับผลประโยชน์ถึงไม่ใช่คู่หมั้นอย่างเธอ แต่กลับเป็นหลินรั่ว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาภาคินทันที
เสียงเรียกดังอยู่นาน ก่อนที่ปลายสายจะตัดสายทิ้ง หลินเวยมองหน้าจออย่างเงียบงัน อีกไม่กี่วินาที ข้อความเด้งขึ้นมา
"ประชุมอยู่ เดี๋ยวโทรกลับ"
หญิงสาวไม่ได้ตอบ เธอวางโทรศัพท์ลง ก่อนมองแฟ้มประกันอีกครั้ง จากประสบการณ์ทำงานด้านการวิเคราะห์ความเสี่ยงมาหลายปี เธอรู้ดีว่า...การเปลี่ยนผู้รับผลประโยชน์ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การเปลี่ยนจากคู่หมั้นมาเป็นน้องสาวต่างพ่อกลับผิดปกติเกินไป
หลินเวยเปิดโน้ตบุ๊กส่วนตัว เธอเริ่มตรวจสอบข้อมูลที่หาได้จากแหล่งสาธารณะ ไม่นานก็พบว่าหลินรั่วเพิ่งลาออกจากงานเมื่อเดือนก่อน ทั้งที่เคยบ่นว่าไม่มีเงินแต่กลับซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมใบละหลายหมื่น เที่ยวต่างประเทศ กินร้านหรูทุกสัปดาห์
ทั้งหมดถูกโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย หลินเวยขมวดคิ้ว เงินมาจากไหน เธอเลื่อนดูรูปต่อ จนสะดุดกับภาพหนึ่ง เป็นภาพอาหารค่ำในร้านอาหารฝรั่งเศส ตรงมุมกระจกสะท้อนชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะเห็นเพียงครึ่งหน้าแต่หลินเวยจำนาฬิกาเรือนนั้นได้ นาฬิกาที่เธอซื้อให้ภาคินในวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว มือของหญิงสาวเย็นเฉียบ เธอขยายภาพ
ผู้ชายคนนั้น... คือภาคินจริง ๆ หลินเวยหลับตาลงช้า ๆ ความรู้สึกเจ็บแล่นผ่านหัวใจ แต่เพียงครู่เดียว ความเจ็บก็ถูกแทนที่ด้วยสติ ร้องไห้ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่ต้องทำคือหาความจริง เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเขียนทุกสิ่งที่พบเป็นลำดับเวลา เอกสารถูกเปลี่ยน ภาคินกลับบ้านดึก หลินรั่วมีเงินผิดปกติ รูปถ่ายในร้านอาหาร
ทั้งหมดเชื่อมโยงกันได้อย่างน่ากลัว หลินเวยมองนาฬิกา สี่ทุ่มครึ่ง เธอเปิดแอปติดตามตำแหน่งรถที่ภาคินเคยอนุญาตให้ใช้เมื่อนานมาแล้ว สัญญาณยังเปิดอยู่ จุดสีฟ้าหยุดอยู่หน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ไม่ใช่อาคารสำนักงาน หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา
"ลูกค้าสินะ"
เธอคว้ากุญแจรถทันที สามสิบนาทีต่อมา รถของหลินเวยจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามโรงแรม เธอไม่ลงจากรถ เพียงนั่งเงียบ ๆ มองประตูทางเข้า เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ชายหญิงคู่หนึ่งเดินออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ ภาคินโอบเอวหญิงสาวอย่างสนิทสนม หลินรั่วซบไหล่เขาอย่างมีความสุข ทั้งคู่หยุดยืนหน้าโรงแรม ก่อนภาคินจะโน้มตัวลงจูบเธออย่างอ่อนโยน
ทุกอย่างกำลังเรียงตัวเข้าที่ ไทเฮามีความแค้น มีเหตุผล มีความชอบธรรม และตอนนี้ยังมีเหตุให้กลัวว่าหลินเวยจะปิดปากพระนาง สำหรับกุ้ยจงเหยา สิ่งเหล่านี้มากพอแล้วที่จะทำให้เขาเลิกสงสัยในความร่วมมือที่กำลังก่อตัวเขามองข้อความจากตำหนักฉือหนิงอีกครั้ง ก่อนกล่าวอย่างมั่นใจ “พระนางเลือกแล้ว”กุ้ยเยว่หรงถาม “ท่านแน่ใจ?”“แน่”“เลือกใคร”กุ้ยจงเหยายิ้มบาง “เลือกฝ่ายที่ทำให้พระนางกลับมามีเสียงได้อีกครั้ง”และเพราะคำโกหกเพียงครั้งเดียวของหญิงชราที่เขาคิดว่ากำลังถูกต้อนจนมุม ในที่สุด กุ้ยจงเหยาก็เชื่อว่าไทเฮาอยู่ฝ่ายตนแล้วกุ้ยเยว่หรงสร้างคลื่นประชาชนข่าวเรื่องราชโองการจากรัชกาลก่อนหลุดออกจากวงขุนนางเร็วกว่าที่ราชสำนักคาดไว้ ช่วงแรกมีเพียงคนในโรงน้ำชาใหญ่ ๆ พูดถึงว่าอดีตฮ่องเต้อาจเคยคิดแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการ แต่เมื่อผ่านไปไม่กี่วัน เรื่องก็ถูกเล่าใหม่จนกลายเป็นคำถามที่แทงตรงเข้าหาหัวใจของราชสำนักหากไทเฮาเคยได้รับอำนาจโดยชอบธรรมจริง เหตุใดวันนี้พระนางจึงถูกกักอยู่ในตำหนักและจากคำถามนั้น เรื่องก็เริ่มเปลี่ยนอีกครั้ง“ได้ยินว่าราชโองการเขียนไว้ว่าไทเฮามีสิทธิ์ดูแลราชสำนักร่วมกับขุนนางอาวุโส”“ถ้าเป
กุ้ยเยว่หรงถาม “ท่านจะขอให้ไทเฮาพูดต่อสาธารณะหรือ”“ยัง”“ทำไม”“เพราะถ้าเร่งเกินไป พระองค์อาจถอย” กุ้ยจงเหยาหยิบพู่กัน “ให้คนส่งข้อความกลับไปว่า ถ้าฮองเฮาข่มขู่พระองค์จริง ตระกูลกุ้ยจะหาทางทำให้พระองค์มีโอกาสพูดต่อหน้าราชสำนักโดยไม่ถูกกดดัน”กุ้ยเยว่หรงมองเขา “ท่านกำลังเสนอการคุ้มครอง?”“ไม่ เสนอทางออก”“ต่างกันหรือ”“มาก คนที่ถูกขังไม่ชอบให้ใครบอกว่าจะคุ้มครองแต่จะสนใจคนที่บอกว่ามีทางให้เลือก” กุ้ยจงเหยาตอบข้อความนั้นถูกส่งกลับไปยังตำหนักฉือหนิง เมื่อไทเฮาได้ฟัง พระนางหัวเราะทันที“เขากัดเบ็ดแล้ว”นางกำนัลชราถาม “พระองค์จะทรงตอบอย่างไรเพคะ”“ยังไม่ตอบ”“ทำไม”“ปลาเพิ่งกัด จะรีบดึงเชือกทำไม ปล่อยให้เขาคิด” พระนางลุกขึ้นเดินไปหน้าต่าง“คิดอะไรเพคะ”“คิดว่าเรากำลังกลัว คิดว่าเราต้องการคนช่วย คิดว่าเราต้องการเวทีพูด แล้วเมื่อเขาเชื่อมากพอ…” ไทเฮายิ้ม “เขาจะเอาของที่ซ่อนอยู่มาเสนอเอง”นางกำนัลชรานิ่งไป ทันใดนั้นก็เข้าใจว่า พระนางไม่ได้ต้องการเพียงหลอกกุ้ยจงเหยาแต่ต้องการล่อให้เขาเปิดหลักฐานทั้งหมดที่ยังซ่อนไว้“พระองค์คิดว่าเขายังมีอะไร?”“แน่นอน” ไทเฮาตอบ “คนอย่างกุ้ยจงเหยาไม่มีวันเอาไ
คำโกหกของไทเฮาหลังจากหลินเวยออกจากตำหนักฉือหนิง ไทเฮายังคงนั่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานานนางกำนัลชราข้างกายไม่กล้าถามซ้ำเพราะรู้ว่าพระนางกำลังคิด และทุกครั้งที่ไทเฮาเงียบเช่นนี้ มักหมายความว่าพระนางไม่ได้คิดเพียงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า แต่กำลังมองไปถึงสิ่งที่จะเกิดตามมาอีกหลายก้าวในที่สุด ไทเฮาจึงหยิบถ้วยชาขึ้นมา ชาเย็นไปแล้ว พระนางจิบเพียงเล็กน้อยก่อนถาม “มีใครรู้หรือไม่ว่าหลินเวยมาหาเรา”นางกำนัลชราตอบ “คนในตำหนักรู้เพคะ ส่วนด้านนอกน่าจะรู้เพียงว่าฮองเฮาได้รับคำเรียกจากพระองค์”“กุ้ยจงเหยาจะรู้ไหม”“มีความเป็นไปได้สูงเพคะ”ไทเฮายิ้มบาง “เขาต้องถาม”หญิงชรามองพระนาง “พระองค์จะทรงตอบอย่างไรเพคะ”“เจ้าคิดว่าเราควรตอบอย่างไร”“ตามความจริง?”ไทเฮาหัวเราะเบา ๆ “ความจริงอะไร”“ว่าฮองเฮามาตามคำเรียกของพระองค์ และพระองค์ทรงถามเรื่องฝ่าบาทกับอำนาจ”“แล้วหลังจากนั้น?”“ก็…” นางกำนัลชราหยุด เพราะทันใดนั้นก็มองเห็นปัญหาถ้ากุ้ยจงเหยารู้ว่าหลินเวยไม่ได้ขอร้อง ไม่ข่มขู่ ไม่พยายามซื้อใจ และยังยืนยันว่าหากความจริงทำร้ายตัวเองก็ให้ไทเฮาพูดออกมา เขาย่อมรู้ทันทีว่าความสัมพันธ์ระหว่างไทเฮากับฮองเฮาไ
“เจ้ากล้าพูดเพราะยังไม่ถึงวันนั้น”“ถูกต้อง” คำตอบทำให้ไทเฮาประหลาดใจ หลินเวยไม่ได้รีบอ้างว่าตนสูงส่ง“หม่อมฉันไม่รู้ว่าถ้าวันนั้นมาถึงจริงจะเจ็บเพียงใด อาจโกรธเขาด้วย อาจทะเลาะ อาจคิดว่าไม่ยุติธรรม แต่สุดท้ายหม่อมฉันยังไม่คิดใช้ชีวิตของเขา สุขภาพของเขา หรือบัลลังก์ของเขาเป็นราคาสำหรับอำนาจของตัวเอง”ไทเฮาเงียบลงหลินเวยมองพระนางแล้วถามสิ่งที่ไม่ควรถามที่สุด “พระองค์กำลังถามหม่อมฉัน หรือถามตัวเองเพคะ”สายตาไทเฮาเย็นลงทันที “เจ้ากล้ามาก”“ทราบเพคะ”“เจ้าคิดว่าเรากำลังเสียใจ?”“ไม่ทราบ”“เรายังเกลียดเจ้า”“ทราบเพคะ”“ถ้ามีโอกาสเห็นเจ้าตกจากตำแหน่ง เราอาจยังรู้สึกดี”“เรื่องนั้นก็พอเดาได้เพคะ”“แล้วเจ้ายังกล้าพูดกับเราเช่นนี้”“เพราะพระองค์ไม่ได้เรียกหม่อมฉันมาเพื่อฟังคำประจบ”ไทเฮามองนาง ไม่มีคำตอบหลินเวยจึงกล่าวต่อ “พระองค์ถามว่าหม่อมฉันจะเลือกอำนาจหรือเยี่ยนจิ่งเฉิน แต่หม่อมฉันคิดว่า ครั้งหนึ่งพระองค์อาจเคยตอบคำถามนี้ผิด”พระพักตร์ไทเฮาแข็งขึ้น “หลินเวย”“พระองค์รักเขาเพคะ”“อย่าทำเหมือนรู้จักเรา”“หม่อมฉันไม่ได้รู้จักพระองค์ทั้งหมดแต่ถ้าพระองค์ไม่รักเขา พระองค์คงฆ่าเขาไปแล้วในตอนที่












reviewsMore