All Chapters of เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: Chapter 121 - Chapter 130

หลินเวยยิ้มบาง “แต่เป็นเสียง...ของคนเพียงคนเดียว”นางวางฎีกาลงบนโต๊ะ “ราชครูเกา”ตกบ่าย เยี่ยนจิ่งเฉินเสด็จมายังตำหนักคุนหนิงโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ชิงหลัวรีบถวายบังคม“ถวายพระพรฝ่าบาท”ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ “ไม่ต้องมากพิธี”พระองค์เดินตรงไปหาหลินเวย “เจ้าทราบแล้วหรือ”หลินเวยพยักหน้า “เพคะ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรฎีกาที่กองอยู่บนโต๊ะ “เจ้าจะทำอย่างไร”หลินเวยหยิบฎีกาสองฉบับขึ้นมา “ฝ่าบาท...พระองค์เห็นสิ่งนี้หรือไม่”เยี่ยนจิ่งเฉินรับไปอ่าน เพียงครู่เดียว พระองค์ก็ขมวดพระขนง“ข้อความเหมือนกัน”หลินเวยหยิบอีกสามฉบับส่งให้ ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน แม้แต่คำว่า โหดเหี้ยม ทำลายธรรมเนียม สร้างความหวาดกลัว ยังอยู่ในตำแหน่งเดียวกันทุกประโยค เยี่ยนจิ่งเฉินยกยิ้มมุมพระโอษฐ์“ราชครูเกา...ประมาทเกินไป” หลินเวยตอบอย่างสงบ “เมื่อคนมั่นใจว่าจะชนะ เขามักละเลยรายละเอียด”ฮ่องเต้พยั

ราชครูเกากำหมัดแน่น เขารู้ดีว่า...วันนี้ยังไม่มีหลักฐานมัดตัวถึงขั้นตัดสินโทษ แต่สิ่งที่สูญเสียไปแล้วคือความเชื่อใจของคนรอบตัว เมื่อการประชุมเลิกลง ขุนนางหลายคนที่เคยเดินตามราชครูเกา ต่างแยกย้ายกลับโดยไม่รอเขาเหมือนทุกครั้ง บางคนถึงกับเดินอ้อมเพื่อไม่ให้ถูกมองว่าอยู่ฝ่ายเดียวกันภายในตำหนักคุนหนิง ชิงหลัวยิ้มอย่างยินดี“ฮองเฮาเพคะ...พวกเขาเริ่มหนีจากราชครูเกาแล้ว”หลินเวยวางหมากสีดำที่สลักคำว่า ราชครูเกา ลงบนกระดาน รอบหมากเม็ดนั้น... หมากสีดำเม็ดเล็กหลายเม็ดถูกหยิบออกไปทีละเม็ด“คนที่รวมตัวกันเพราะผลประโยชน์...” นางกล่าวเบา ๆ “ไม่มีวันยืนเคียงกันเมื่อภัยมาถึง”นางยกหมากสีดำเม็ดเล็กอีกเม็ดออกจากกระดาน “จากนี้...ราชครูเกาไม่ได้ต่อสู้กับข้าเพียงคนเดียว”รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก “แต่เขาจะต้องต่อสู้...กับความหวาดกลัวของพรรคพวกตัวเอง”ฮ่องเต้ลงดาบเช้าวันถัดจากการเปิดโปงบัญชีเงินภัยแล้ง ท้องพระโรงต้าเยี่ยนปกคลุมด้วยบรรยากาศอึมครึมยิ่งกว่าทุ

หมอหลวงหลี่คุกเข่า “กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมยังวินิจฉัยไม่ได้ แต่ชีพจรของพระนางผิดปกติอย่างมาก”ฮ่องเต้ขมวดพระขนง “รักษาไม่ได้หรือ”หมอหลวงก้มหน้าลง “กระหม่อม...ไร้ความสามารถ”เหม่ยเหรินค่อย ๆ เอื้อมมือออกมา“ฝ่าบาท...อย่า...ทรงลงโทษหมอหลวง ทุกอย่าง...เป็นเพราะหม่อมฉัน”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางเงียบ ๆ “เหตุใดเจ้าจึงพูดเช่นนั้น”เหม่ยเหรินเม้มริมฝีปาก “หม่อมฉัน... คงทำให้ผู้ใดไม่พอใจ จึงถูกกลั่นแกล้ง”แม้จะไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใดแต่ทุกคนในห้องต่างเข้าใจตรงกัน สายตาหลายคู่หันไปมองตำหนักคุนหนิงโดยปริยายไม่ถึงครึ่งวัน ข่าวใหม่ก็แพร่สะพัดไปทั่วพระราชวัง“ฮองเฮาส่งคนกลั่นแกล้งเหม่ยเหริน”“เหม่ยเหรินถูกบีบจนล้มป่วย”“หากนางสิ้นชีวิต...ผู้รับผิดชอบก็คือฮองเฮา”ชิงหลัวรีบวิ่งเข้ามาในตำหนักคุนหนิง“ฮองเฮาเพคะ! ข่าวลือหนักกว่าเดิมแล้ว”เฉินอวี้สีหน้าเคร่งเครียด “ฝ่าบาทเสด็จไปเยี่ยมเ

เย็นวันเดียวกัน เฉินอวี้นำข่าวมารายงานหลินเวย“ฮองเฮา...ไทเฮาตัดขาดจากเหม่ยเหรินแล้ว”ชิงหลัวยิ้มอย่างสะใจ “สมกับเป็นไทเฮา ใช้คนเสร็จก็โยนทิ้ง”หลินเวยกลับส่ายหน้า “อย่าเพิ่งดีใจ”ทุกคนหันมอง“คนที่ถูกหักหลัง...อันตรายที่สุด”คืนนั้นเอง มีนางกำนัลผู้หนึ่งแอบเข้ามาทางประตูลับของตำหนักคุนหนิง นางคุกเข่าลงทันที“ฮองเฮา...เหม่ยเหรินขอพบพระองค์เพคะ”เฉินอวี้รีบก้าวมาขวาง “อาจเป็นกับดัก”หลินเวยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “พาเข้ามา”ไม่นาน เหม่ยเหรินก็เดินเข้ามาในสภาพที่แทบไม่มีเค้าของหญิงงามแห่งวังหลัง ใบหน้าซูบตอบ ดวงตาบวมแดง เสื้อผ้าเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ ทันทีที่เห็นหลินเวย นางก็คุกเข่าลง ชิงหลัวถึงกับตกตะลึง“พระนาง...”เหม่ยเหรินหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องเรียกข้าว่าพระนางแล้ว อีกไม่นาน...ข้าก็คงไม่เหลืออะไร”หลินเวยมองนางนิ่ง “เจ้ามาหาข้าทำไม”เหม่ยเหรินเงยหน้าขึ้น

ฮ่องเต้ไม่อยากเชื่อสายลมยามค่ำพัดผ่านสวนหลวง กลีบดอกเหมยสีขาวปลิวลอยอยู่กลางแสงจันทร์ พระราชวังทั้งหลังเงียบสงบ แต่ภายในตำหนักทรงอักษรกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเยี่ยนจิ่งเฉินยืนอยู่หน้าหน้าต่าง พระหัตถ์ไพล่หลัง สายพระเนตรทอดมองตำหนักฉือหนิงที่มีแสงโคมส่องสว่างอยู่ไกลออกไปหลินเวยยืนอยู่ไม่ห่างจากพระองค์ นางไม่ได้รีบร้อนเอ่ยคำใด เพราะรู้ดีว่า บางความจริง ต่อให้เตรียมใจไว้เพียงใด ก็ยังยากจะยอมรับ หลังความเงียบผ่านไปเนิ่นนาน ฮ่องเต้จึงตรัสขึ้นช้า ๆ“เจ้าคิดจริงหรือ...เสด็จแม่จะทำถึงเพียงนั้น”หลินเวยเงยหน้ามองพระพักตร์ของพระองค์ แม้เยี่ยนจิ่งเฉินจะเป็นจักรพรรดิผู้เด็ดขาด แต่เวลานี้ นางกลับเห็นเพียงบุรุษคนหนึ่งที่กำลังสับสนระหว่างหน้าที่ของฮ่องเต้กับหัวใจของลูกชาย หลินเวยตอบอย่างระมัดระวัง“หม่อมฉันยังไม่กล่าวหาพระองค์ หม่อมฉันเพียงรวบรวมข้อเท็จจริง และข้อเท็จจริงทั้งหมด...”นางเว้นจังหวะ “กำลังชี้ไปในทิศทางเดียวกัน”เยี่ยนจิ่งเฉินหลับพระเนตร พระองค์นึกถึงวัยเยาว์