All Chapters of เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: Chapter 151 - Chapter 160

281 Chapters

บทที่ 150

เยี่ยนจิ่งเฉินอ่านรายงานจนจบ “เสียทหารเท่าไร”หวังอี้ตอบ “น้อยกว่าที่คาดมากพ่ะย่ะค่ะ แม่ทัพกุ้ยไม่โจมตีตรง ๆ แต่ตัดเส้นทางเสบียงของโจร บีบให้พวกมันแตกออกเป็นกลุ่มเล็กแล้วจึงเข้าจับกุม ชาวบ้านที่ถูกจับเป็นตัวประกันได้รับการช่วยเหลือเกือบทั้งหมด”หลินเวยฟังเงียบ ๆ ยิ่งฟัง นางยิ่งเห็นภาพของชายคนหนึ่งชัดขึ้น ไม่ใช่แม่ทัพที่ชนะด้วยกำลัง แต่เป็นคนที่ชอบตัดทางหนีของศัตรูก่อนลงมือ น่าสนใจและอันตราย“มีอีกเรื่องพ่ะย่ะค่ะ” หวังอี้กล่าวต่อ เขาหยิบฎีกาอีกฉบับออกจากกล่อง “แม่ทัพกุ้ยส่งฎีกามาพร้อมรายงานชัยชนะ”เยี่ยนจิ่งเฉินรับมา เมื่อเปิดอ่าน พระพักตร์กลับนิ่งลงทีละน้อยหลินเวยถาม “เขาขอรางวัลหรือเพคะ”“ไม่”“ขอกำลังเพิ่ม?”“ไม่”พระองค์ยื่นฎีกาให้นางหลินเวยรับมาอ่านด้วยตนเอง ข้อความในฎีกาสั้นกว่าที่คาด กุ้ยจงเหยารายงานชัยชนะ ถวายความดีความชอบทั้งหมดแก่ทหารและแม่ทัพรอง ยืนยันว่าตนไม่ขอรับรางวัลใด แต่ย่อหน้าสุดท้ายกลับเขียนว่า หลังป
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more

บทที่ 151

“กระหม่อมกุ้ยจงเหยา ถวายพระพรฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี” กุ้ยจงเหยาเดินมาถึงกลางท้องพระโรง ก่อนคุกเข่าลงอย่างเต็มพิธี“ลุกขึ้นเถิด” เยี่ยนจิ่งเฉินทอดพระเนตรเขา“ขอบพระทัยฝ่าบาท” แต่กุ้ยจงเหยากลับยังไม่ลุก ขุนนางหลายคนเริ่มมองหน้ากันจากนั้นเขาหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ยกขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ “ก่อนกระหม่อมจะลุกขึ้น มีสิ่งหนึ่งต้องถวายคืนฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”“อะไร” เยี่ยนจิ่งเฉินมองกล่องนั้น“ตราบัญชาการกองทัพตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ”เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นทั่วท้องพระโรง หลินเวยหรี่ตาลง ขันทีหวังอี้เดินไปรับกล่อง ก่อนนำขึ้นถวายฮ่องเต้เยี่ยนจิ่งเฉินเปิดดู ภายในคือตราบัญชาการที่สามารถใช้สั่งการทหารส่วนหนึ่งของกองทัพชายแดนตะวันตกได้จริง“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” พระองค์ทอดพระเนตรกุ้ยจงเหยา“กระหม่อมกลับเมืองหลวงเพื่อพักรักษาตัวตามที่ถวายฎีกา เมื่อไม่ได้อยู่กองทัพ ตราทหารย่อมไม่สมควรอยู่กับกระหม่อม” กุ้ยจงเหยายังคงคุกเ
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

บทที่ 152

“ข้าเพิ่งกลับเมืองหลวง ยังต้องจัดการเรื่องในจวน อีกทั้งฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ตรวจสอบ ข้าไม่ควรไปมาหาสู่กับผู้ใดมากเกินไปในช่วงนี้”ประโยคเดียวปิดทางข้อครหาอีกครั้ง หลินเวยซึ่งกำลังเดินออกจากท้องพระโรงได้ยินพอดี นางหยุดเล็กน้อย กุ้ยจงเหยาก็เห็นนางเช่นกัน ขุนนางรอบตัวรีบหลีกทาง เขาเดินเข้ามาหยุดในระยะเหมาะสม ก่อนประสานมือถวายคำนับ“ถวายพระพรฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยมองเขาใกล้ ๆ เป็นครั้งแรก ดวงตาของกุ้ยจงเหยาสงบมาก ไม่มีความเกลียด ไม่มีความประจบ และไม่มีความหวาดกลัว“แม่ทัพกุ้ยเพิ่งสร้างชัยชนะให้ต้าเยี่ยน ลำบากแล้ว”“เป็นหน้าที่ของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”“ได้ยินว่าท่านไม่ขอรับรางวัล”“ทหารที่เสี่ยงชีวิตสมควรได้รับมากกว่ากระหม่อม”หลินเวยยิ้ม “ท่านพูดได้ดี”“กระหม่อมเพียงพูดตามที่คิด”“เช่นนั้นก็ดี” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย “เพราะเมืองหลวงต่างจากชายแดน ที่นี่บางครั้งคำพูดอันไพเราะอันตรายกว่าคมดาบ”ขุนนาง
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

บทที่ 153

หลินเวยจ้องเขา “แล้วเรื่องตราประทับล่ะ”กุ้ยจงเหยาหยุดไปเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่นางเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของเขาแต่เพียงชั่วพริบตา“ตราประทับอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ตรารับรองเสบียงแบบเก่าของกองทัพตะวันตก” หลินเวยไม่คิดปิดบัง “พบใกล้ศพฉินเหวินเซิง”ชิงหลัวจับตามองกุ้ยจงเหยา หากเขาเป็นคนอยู่เบื้องหลัง อย่างน้อยควรมีปฏิกิริยาบางอย่าง แต่ชายผู้นั้นเพียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถาม“เป็นตรารุ่นใดพ่ะย่ะค่ะ”“เมื่อประมาณเจ็ดปีก่อน”“มีหมายเลขหรือไม่”คราวนี้หลินเวยเป็นฝ่ายสนใจ “เหตุใดถามเรื่องหมายเลข”“เพราะตราทุกชิ้นมีหมายเลขกำกับ หากทราบหมายเลขก็สามารถตรวจได้ว่าเคยอยู่กับหน่วยใด” เขาตอบอย่างเป็นธรรมชาติหลินเวยจึงบอกหมายเลข กุ้ยจงเหยาหลับตาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หากกระหม่อมจำไม่ผิด ตรานั้นเคยอยู่ในหน่วยเสบียงที่สาม”“อยู่ใต้การควบคุมของท่าน”“พ่ะย่ะค่ะ” ไม่มีการปฏิเสธ ไม่มีก
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

บทที่ 154

หลินเวยเงียบไป นางนึกถึงชัยชนะครั้งล่าสุดของกุ้ยจงเหยา เขาไม่ได้บุกโจรตรง ๆ แต่ตัดเสบียง ปิดทางหนี แล้วรอให้ศัตรูแตกกันเอง หากชายคนนี้เป็นศัตรูจริง...บางทีสิ่งที่เขากำลังทำกับนางอาจไม่ต่างกันคืนนั้น สำนักตรวจการเริ่มตรวจบัญชีทั้งหมดที่กุ้ยจงเหยาส่งมา หลินเวยสั่งให้แบ่งเจ้าหน้าที่ออกเป็นสามชุด โดยแต่ละชุดไม่รู้ผลการตรวจของอีกฝ่าย เพื่อป้องกันการสมรู้ร่วมคิด บัญชีหนึ่งปีถูกตรวจ ไม่พบความผิดปกติสำคัญสองปี ไม่พบ สามปี พบตัวเลขผิดเล็กน้อย แต่มีเอกสารแก้ไขและการลงโทษเจ้าหน้าที่ครบถ้วน ห้าปี พบเสบียงเสียหายจากน้ำท่วม แต่มีรายงานจากผู้ว่าการและพ่อค้าอิสระยืนยันตรงกัน เจ็ดปีพบตราประทับหนึ่งชิ้นหาย และมีบันทึกการสอบสวนหลิวเฉิงตามที่กุ้ยจงเหยากล่าวไว้ทุกประการ สิบปีทุกการใช้เงินก้อนใหญ่มีเอกสารรับรอง ทุกครั้งที่มีของหาย มีการสอบสวน ทุกครั้งที่มีเจ้าหน้าที่ผิด มีชื่อผู้รับโทษ ไม่มีเงินจำนวนผิดปกติไหลเข้าตระกูลกุ้ย ไม่มีร้านค้าที่กุ้ยจงเหยาเป็นเจ้าของลับ ไม่มีที่ดินเพิ่มขึ้นผิดธรรมชาติ ไม่มีเบี้ยหวัดทหารหายแม้แต่เงินรางวัลจากชัยชนะหลายครั้ง เขายังแบ่งส่วนหนึ่งให้ค
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 155

“ทรัพย์สินบางส่วนของบิดาหม่อมฉันยังอยู่เมืองหลวงเพคะ ก่อนหน้านี้มีญาติช่วยดูแล แต่ช่วงหลังสุขภาพเขาไม่ดี หม่อมฉันจึงคิดกลับมาจัดการด้วยตนเอง” กุ้ยเยว่หรงตอบโดยไม่ต้องคิดนาน“เกี่ยวกับตระกูลกุ้ยหรือไม่” คำถามตรงมากชิงหลัวที่อยู่ด้านหลังแอบมองกุ้ยเยว่หรงแต่นางกลับเพียงยิ้มเล็กน้อย“หากฮองเฮาหมายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีก่อน หม่อมฉันทราบข่าวทั้งหมดเพคะ”“รู้สึกอย่างไร”คราวนี้นางเงียบไปครู่หนึ่ง “เสียใจเพคะ”“เสียใจที่พวกเขาถูกลงโทษ?”“เสียใจที่คนในครอบครัวเลือกทำสิ่งที่ทำให้ตระกูลเดินมาถึงจุดนั้น” คำตอบดีมากอีกแล้ว“อดีตกุ้ยเฟยเป็นญาติของเจ้า” หลินเวยไม่แสดงสีหน้า“เพคะ”“เจ้าไม่โกรธข้าหรือ”กุ้ยเยว่หรงเงยหน้าขึ้นมองนางตรง ๆ เป็นครั้งแรก แววตาของหญิงหม้ายผู้นั้นสงบอย่างน่าประหลาด“เหตุใดหม่อมฉันต้องโกรธฮองเฮาเพคะ”“เพราะข้าเป็นคนหนึ่งที่ทำให้นางเสียตำแหน่ง&
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 156

แต่ปัญหาคือ หลินเวยกำลังสร้างโลกที่ตระกูลเก่าอย่างกุ้ยไม่สามารถควบคุมได้เหมือนเดิม ระบบใหม่เลือกคนจากความสามารถ ตรวจสอบเส้นทางเงิน ตัดเครือข่ายผลประโยชน์ ลดอำนาจที่สืบทอดกันด้วยสายเลือด ถ้าปล่อยต่อไป...ตระกูลเก่าจะค่อย ๆ สูญเสียสิ่งที่พวกเขาครอบครองมาหลายรุ่นกุ้ยเยว่หรงยกกระดาษขึ้น เดินไปยังเตาไฟ เปลวเพลิงเล็ก ๆ สะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง“ความแค้นของคนรุ่นก่อนหรือ ข้าไม่สนใจจริง ๆ” นางพึมพำเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “แต่สิ่งที่เจ้ากำลังทำกับตระกูลของพวกเรา...ข้าสนใจ”กุ้ยเยว่หรงปล่อยกระดาษลงในเปลวไฟ ไฟเริ่มกินจากมุมกระดาษช้า ๆ ผ่านตัวอักษรคำแรกแล้วลามไปจนถึงคำสุดท้าย นางยืนมองโดยไม่กะพริบตา กระทั่งชื่อบนกระดาษถูกเผาจนดำและสลายเป็นเถ้า“หลินเวย”คืนแรกที่หญิงหม้ายแห่งตระกูลกุ้ยกลับถึงเมืองหลวง ชื่อแรกที่นางเผาทิ้ง...คือชื่อของฮองเฮาแห่งต้าเยี่ยน.งานเลี้ยงของเหล่าฮูหยินหลังกลับเมืองหลวงได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ชื่อของกุ้ยเยว่หรงก็เริ่มปรากฏในวงสนทนาของเหล่าฮูหยินขุนนางบ่อ
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 157

กุ้ยเยว่หรงยิ้ม “เช่นนั้นก็ไม่รับของที่ไม่ควรรับ เท่านี้ก็หมดปัญหาแล้วเจ้าค่ะ”หลายคนหัวเราะ ไม่มีใครสังเกตว่าหลังเสียงหัวเราะนั้น เรื่องที่กำลังพูดคือความไม่สบายใจของครอบครัวขุนนางต่อระบบใหม่กุ้ยเยว่หรงไม่ได้เป็นคนเริ่ม ไม่ยุยง ไม่วิจารณ์ฮองเฮา เพียงฟัง และจำ เมื่อฮูหยินผู้หนึ่งบ่นว่าสามีอาจถูกย้ายไปหัวเมือง นางจำได้ เมื่ออีกคนพูดว่ารายได้ครอบครัวลดลงหลังร้านค้าที่เคยพึ่งพาถูกตรวจ นางก็จำ เมื่อมีคนบอกว่าบุตรชายพลาดตำแหน่งเพราะระบบใหม่ไม่ให้ใช้คนรับรองเพียงอย่างเดียว นางยังคงยิ้มและรินชา ไม่มีคำพูดใดผิดกฎหมายแต่เมื่อรวมกัน มันคือแผนที่ของความไม่พอใจกุ้ยเยว่หรงไม่ต้องเข้าไปในท้องพระโรง เพราะเรื่องในท้องพระโรงจำนวนไม่น้อยกลับมาถึงโต๊ะอาหารของแต่ละครอบครัวอยู่แล้วช่วงท้ายงาน หญิงหม้ายวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้ามาจับมือนาง“เยว่หรง คราวก่อนต้องขอบคุณเจ้าจริง ๆ หากไม่ได้เจ้าช่วยแนะนำร้านผ้าให้ ข้าคงต้องขายเรือนเก่าแล้ว”กุ้ยเยว่หรงส่ายหน้า “ท่านอย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ข้าเพียงแนะนำคนให้รู้จัก งานทั้งหมดเป็นฝีมือของคนใ
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more

บทที่ 158

หลินเวยเงยหน้าขึ้นทันทีเฉินอวี้กล่าวต่อ “ทุกคันเปลี่ยนเป็นรถม้าธรรมดา ไม่มีตราจวน และเข้าทางประตูด้านข้าง”“คนที่อยู่ในรถคือใคร”“ไม่ใช่ขุนนางพ่ะย่ะค่ะ” เขาหยุดเล็กน้อย “เป็นฮูหยินของพวกเขา”ห้องทั้งห้องเงียบลง หลินเวยมองรายชื่อห้าตระกูลบนกระดาษ ครั้งแรกที่ไปมาหาสู่กัน ทุกอย่างเปิดเผย งานชมดอกไม้ น้ำชา การช่วยเหลือ คำขอบคุณ แต่ตอนนี้พวกนางเริ่มเปลี่ยนรถม้าเริ่มเข้าประตูข้าง และเริ่มเลือกเวลาเมื่อไม่มีใครเห็นหลินเวยหยิบหมุดอีกห้าอันขึ้นมา ปักลงบนแผนที่ทีละจุด จากนั้นลากเส้นทั้งหมดเข้าหาจวนกุ้ย ใยแมงมุมที่เคยดูเหมือนการคบหาธรรมดาเริ่มมีศูนย์กลางชัดเจนขึ้น หลินเวยมองมันอยู่นาน ก่อนกล่าวเบา ๆ“ในที่สุดก็เริ่มแล้วสินะ”ศัตรูครั้งนี้ไม่ได้สร้างกองทัพ ไม่ได้สะสมอาวุธ ไม่ได้ซื้อขุนนางอย่างเปิดเผย แต่มันกำลังสร้างสิ่งที่ราชสำนักแทบไม่เคยนับว่าเป็นอำนาจเครือข่ายของผู้หญิงที่อยู่ข้างกายผู้มีอำนาจและในเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์...ฮูหยินขุนนา
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more

บทที่ 159

จากวันนั้น อันผินจึงเริ่มเข้ามาช่วยงานฝ่ายใน ตอนแรกหลินเวยให้เพียงงานเล็ก ๆ แต่ไม่นานก็พบว่านางทำงานละเอียดกว่าที่คิด อันผินไม่ได้เพียงตรวจยอดรวม นางเปรียบเทียบราคาของเดือนก่อน ตรวจว่าทำไมยาชนิดเดียวกันจึงแพงขึ้น ถามว่าทำไมตำหนักที่มีคนสิบสองคนจึงเบิกน้ำมันตะเกียงมากกว่าตำหนักที่มีคนยี่สิบคน หากพบความผิดปกติ นางไม่กล่าวหาทันทีแต่เขียนหมายเหตุให้ตรวจซ้ำสองวันต่อมา อันผินพบว่าราคาน้ำมันเพิ่มขึ้นเพราะร้านค้าขึ้นราคาจริง อีกแห่งใช้มากขึ้นเพราะมีนางกำนัลป่วย ต้องจุดตะเกียงดูแลทั้งคืน นางจึงลบข้อสงสัยออกเอง หลินเวยสังเกตทั้งหมด คนเก่งหาไม่ยาก แต่คนที่ไม่รีบตัดสินผู้อื่นหาได้ยากกว่าหลายวันผ่านไป มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นระหว่างตรวจบัญชีเบี้ยหวัด นางกำนัลตัวเล็กคนหนึ่งคุกเข่าอยู่หน้าห้องบัญชี น้ำตาไหลไม่หยุด“หม่อมฉันไม่ได้รับจริง ๆ เจ้าค่ะ”“ในบัญชีมีลายมือเจ้า จะบอกว่าไม่ได้รับได้อย่างไร!” ผู้ดูแลฝ่ายในตวาด“หม่อมฉันได้รับเพียงครึ่งเดียวเจ้าค่ะ”“โกหก!”อันผินซึ่งกำลังตรวจเอกสารอยู่ด้านในได้ยินเ
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more
PREV
1
...
1415161718
...
29
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status