หลินเวยหันมอง “เจ้าก็เหมือนกัน”“หม่อมฉันเทียบพระองค์ไม่ได้เพคะ”“ไม่ต้องรีบถ่อมตัว วันหนึ่งอาจเทียบได้”กุ้ยเยว่หรงยิ้มบาง “พระองค์ไม่กลัวจริง ๆ หรือเพคะ”“กลัวอะไร”“คนอื่นได้รับความรักเท่าพระองค์”หลินเวยตอบ “ถ้าคนนั้นทำให้ประชาชนมีชีวิตดีขึ้น ข้าจะกลัวทำไม”“แล้วถ้าความรักนั้นถูกใช้กับพระองค์เล่า”คำถามสุดท้ายทำให้สายตาของทั้งสองสบกันอีกครั้ง ชิงหลัวอยู่ใกล้พอจะรับรู้ว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปหลินเวยยิ้ม “เช่นนั้นข้าก็จะดูว่าเจ้าใช้มันอย่างไร”กุ้ยเยว่หรงประสานมือคำนับ “หม่อมฉันจะจำคำของพระองค์เพคะ”หลินเวยหันไปขึ้นเกี้ยวก่อนม่านจะถูกปิด กุ้ยเยว่หรงกลับกล่าวขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของนางยังคงสุภาพ อ่อนโยน ไม่มีคำใดถือว่าล่วงเกินหากฟังเพียงผิวเผิน แต่หลินเวยรู้ว่าประโยคนี้ไม่ใช่คำส่งเสด็จ มันคือการประกาศว่าหมากของกุ้ยเยว่หรงยังเดินต่อ“ฮองเฮาเพคะ”หลินเวยหยุดหญิงหม้ายยิ้มแล้วกล่าวช้า ๆ ว่า “ประชาชนอาจรักฮองเฮาวันนี้ แต่ความรักเปลี่ยนง่ายเพคะ”ฎีกาขอจำกัดอำนาจฮองเฮาหลังงานการกุศลของกุ้ยเยว่หรงผ่านไปเพียงสามวัน ข่าวลือเรื่องฮองเฮากุมอำนาจเหนือราชสำนักยังไม่ทันจางหาย หมากอีกตัวก็ถูกวางลงกลา
Last Updated : 2026-11-10 Read more