All Chapters of ANG PAGKAMATAY NG ALPHA : Chapter 1 - Chapter 10

Kabanata 2Nabubulok mula sa loob ang teritoryo ng Silvermoon.Naglakad si Marina sa mga labas na landas ng sentral na kuweba dalawang araw pagkatapos ng ritwal, ang kanyang katawan ay sumasakit pa rin mula sa pagkasira ng bono. Bawat hakbang ay nagpapadala ng bagong sakit sa kanyang mga sugatang pulso at sa bagong peklat sa kanyang balikat kung saan sinunog ang marka ng bono. Sa pagitan ng kanyang mga hita, isang mapurol, multong pananakit ang naiwan, isang mapanuyang paalala ng mga taong ibinukas niya ang sarili para sa isang Alpha na hindi kailanman ninais siya.Lumala ang salot sa kanyang kawalan. Itim na ugat ng kabulukan ang gumapang sa dating malinis na mga batis. Ang mga punong tumayo nang daan-daang taon ay ngayon nakayuko na, ang mga dahon ay kumukulot na naging abo. Ang mga lobo ay gumagalaw parang mga multo sa buong teritoryo, umuubo ng dugo at apdo na may halong anino. Kahit ang hangin ay may lasang metal.Hindi siya pinayagang lumapit sa mga seremonya ng pagpapagaling.B

Kabanata 4Ang mga lupain ng pagsasanay ng Shadowpaw ay nababalot ng walang-katapusang takipsilim, kahit tanghaling-tapat.Hinaharangan ng sinaunang mga puno ng pino ang karamihan ng liwanag ng araw, lumilikha ng isang tanawin ng mga anino at kalahating-dilim na angkop na angkop sa pack. Dito nagsasanay ang mga lobo ng Shadowpaw upang gumalaw nang hindi nakikita, pumatay nang tahimik, at maging kaisa ng mismong kadiliman. Sila ang mga tiktik at mamamatay-tao ng mga angkan ng werewolf, kinatatakutan, iginagalang, at hindi kailanman lubusang pinagkakatiwalaan ng ibang mga pack.Nakatayo si Ragnar Strikefast sa gitna ng bilog na sinasabakan, humihingal ang dibdib, dugo ang mga kamao. Sa paligid niya ay nakahandusay ang tatlong kasama sa pagsasanay, umuungol at hinahawakan ang iba't ibang sugat. Ilang oras na siyang nakikipaglaban, ipinapakita ang galit sa kahit sino na hangal na sapat upang pumasok sa bilog kasama niya.Hindi ito nakatulong."Tama na." Pumutol ang boses ni Alpha Obsidian

Kabanata 6Ang kalawakan ng gubat ay maingay sa enerhiyang bago-ang-Hunt habang nakayuko si Marina sa likod ng isang makapal na puno ng oak, kumikislot sa tensyon ang kanyang pilak na balahibong anino. Nagtipon ang mga lobo mula sa bawat sulok ng teritoryo ng Bloodfang para sa Blood Moon Hunt, ang kanilang masayang mga tili at ungol ay pumuno sa kulay-himaymay na hangin. Pero nakatuon lamang ang pansin ni Marina sa isang anyo.Nakatayo si Alpha Silvain Bloodfang sa gilid ng kalawakan, kumikinang ang kanyang pulang-kayumangging balahibo parang pinakintab na tanso sa liwanag ng blood moon. Napakalaki niya, halos doble ang laki ng mas maliliit na lobong umiikot sa paligid niya, ang kanyang presensya ay mapag-utos nang walang pagsisikap. Umasa si Marina ng isang brutal, isang maligalig na alpha na lasing sa kapangyarihan at karahasan. Iginuhit siya ng mga ulat ng imbestigasyon bilang malupit, malamig, isang mamamatay-tao na gagawin ang kahit ano upang palawakin ang kanyang teritoryo.Pero

Kabanata WaloNakabitin nang mabigat at namamaga ang blood moon sa kalangitan, binabalutan ang mga lupain ng pangangaso ng Bloodfang sa mga kulay ng pula at anino.Tumama ang mga paa ni Marina sa lupa nang perpektong ritmo, kumikislot ang kanyang pilak-anino na balahibo sa bawat makapangyarihang hakbang. Sa paligid niya, nagkalat ang mga dose-dosenang babaeng walang kapareha sa iba't ibang direksyon, bawat isa ay naghahanap ng sariling landas sa gubat patungo sa Sacred Grove. May tumakbo nang desperado, may gumalaw nang may kalkuladong katahimikan, pero pumili si Marina ng ganap na ibang paraan.Gagawin niya ang sarili niyang isang premyong karapat-dapat angkinin.Nagsara ang gubat sa paligid niya habang lumihis siya patungong hilaga, palayo sa mas madaling mga landas. Humagupit ang mga sanga ng pino, hinuli ng kanilang mga karayom ang liwanag ng buwan parang mga rubi. Kontrolado ang kanyang paghinga, nasisiyahan ang kanyang anyong lobo sa dalisay na aktibidad ng Hunt kahit nananatili

Kabanata SampuGinugol ni Marina ang kanyang unang gabi bilang Luna ng Bloodfang Pack sa isang selda sa ilalim ng pack house.Hindi ang mga bilangguan, iyon ay nakalaan para sa mga tunay na bilanggo, para sa mga lobong nakagawa ng krimen laban sa mismong pack. Hindi, ito ay isang bagay na mas masahol pa: isang silid-panauhin na hinubaran ng lahat ng ginhawa, ang mga bintana nito ay may rehas na pilak, ang pinto nito ay may kandado mula sa labas. Isang bilangguan na binihisan bilang pagpapatuloy, na para bang ang pagkukunwari ay nagpapagaan sa katotohanan.Umupo siya sa hubad na sahig na bato, ang kanyang mga pulso ay nakatali pa rin sa lubid na pilak na nasusunog sa bawat hininga. Ang bestidang hemp na ibinigay ni Lyra ay walang inaalok na init laban sa lamig sa ilalim ng lupa. Pero walang kabuluhan ang pisikal na kakulangan sa ginhawa kumpara sa bono.Tatlong palapag sa itaas niya si Silvain, pinaghihiwalay ng bato at kahoy at ng pagkasira ng tiwala, gayunpaman naramdaman niya ito na