Ang Imposibleng Misyon

Kabanata 3

Ang projection ng dugong mukha ni Cian ay nakabitin sa hangin parang isang sumpa.

"Marina..." Nabasag ang kanyang boses sa mahikang anino, mahina pero tiyak na totoo. Ang kanyang mga mata, kaparehong kulay abo-parang-bagyo ng kanilang ina, ay naghahanap sa walang laman na espasyo na para bang nadarama nito ang kanyang presensya.

Halos manghina ang mga tuhod ni Marina. Marahas na sumugod ang mahikang anino sa loob niya, nagbabanta na dumaloy palabas sa isang bagyo ng kadiliman. Ikinuyom niya ang panga hanggang sumakit ang kanyang mga ngipin, pinipilit itong ibalik pababa. Ang pagpapakita ng kahinaan dito ay lalo lamang magpapasama sa lahat.

"Alisin mo ang larawan," sabi niya, mapanganib na mababa ang boses.

Kumaway nang walang-pakialam si Elder Moonseer. Natunaw ang anyo ni Cian sa itim na usok. Tahimik ang silid maliban sa mahinang lagitik ng mga sulo at ang malayong ubo ng mga lobong sinalot sa labas.

"Wala kang pagpipilian," sabi ni Moonseer nang walang emosyon. "Nasa aming kustodiya na ang iyong kapatid mula pa kahapon ng umaga. Insurance, tatawagin mo siguro. Si Ragnar mismo ang nagmungkahi nito."

Syempre siya.

Nagpiga ang tiyan ni Marina. Palaging alam ni Ragnar kung saan eksaktong idiin ang punyal. Si Cian ang tanging bahagi ng buhay niya na hindi niya kailanman lubos na naangkin. Ang kanyang nakababatang kapatid, malikot, matigas ang ulo, mapagtanggol, ang naging tanging kaangkuran niya matapos maglaho ang kanilang ina. At ngayon ginagamit nila siya bilang leverage.

Itinaas niya ang kanyang tingin sa labindalawang eldero na nakaupo sa paligid ng lamesang bato. Ang kanilang mga mukha ay mga maskara ng malamig na pagiging praktikal. Walang awa. Walang pag-aalinlangan. Mga lobo lamang na nagpoprotekta sa kanilang namamatay na pack sa anumang paraan na kailangan.

"Sabihin mo sa akin ang buong misyon," sabi ni Marina. Parang walang laman ang boses niya kahit sa kanyang sariling pandinig.

Yumuko papasok si Moonseer, kumikinang ang mga matang pilak.

"Maglalakbay ka agad papuntang teritoryo ng Bloodfang. Magsisimula ang Blood Moon Hunt sa loob ng tatlong araw. Papasok ka sa kanilang pagtitipon bilang isang babaeng walang kapareha na naghahanap ng bagong pack. Gamitin mo ang lahat ng iyong sandata, ang iyong katawan, ang iyong mahikang anino, ang iyong hybrid na akit, upang lumapit kay Alpha Silvain."

Nangilabot ang balat ni Marina sa kaswal na paraan ng pagsasabi ng elder tungkol sa kanyang katawan bilang isang kasangkapan. Ang parehong katawan na ginamit ni Ragnar sa loob ng tatlong taon. Ang parehong katawan na sumasakit pa rin mula sa ritwal.

"Akitin mo siya," patuloy ni Moonseer. "Ihiwalay mo siya. Alamin mo ang katotohanan. Ginawa ba ng Bloodfang ang salot na ito upang pahinain kami? Nilalason ba nila ang aming mga tubig? Mag-ulat ka sa pamamagitan ng anino-mensahero sa sandaling malaman mo."

"At kung sila ay may kasalanan?" tanong ni Marina.

"Lalasunin mo si Alpha Silvain. Isang mabagal na lasong anino. Mamamatay siya sa loob ng isang linggo. Babalik ka sa amin bilang isang bayani."

Nilunok ni Marina. "At kung sila ay inosente?"

Manipis at malupit ang ngiti ni Moonseer. "Lalasunin mo pa rin siya. Ang lakas ng Bloodfang ang tanging nakahadlang sa amin at sa ganap na pagbagsak. Ang kanilang teritoryo ay mayaman sa dalisay na lupa at hayop. Kailangan namin ito. Ang pagpapahina sa kanilang Alpha ang lilikha ng pagkakataong kailangan namin."

Bumagsak ang mga salita kay Marina parang malamig na tubig.

Inaasahan niya ang kalupitan. Hindi niya inaasahan ang ganap na kawalan ng karangalan.

"Kaya kahit ano pa ang katotohanan," dahan-dahan niyang sabi, "mamamatay si Silvain. At ako ang magiging mamamatay-tao niya."

"Magiging kapaki-pakinabang ka," itinuwid ni Moonseer. "Sa unang pagkakataon sa buhay mo, ang iyong sumpang hybrid ay maglilingkod sa Silvermoon sa halip na dungisan ito. Magtagumpay, at palalayain si Cian. Mabigo, o tumanggi..." Hinayaan niyang manatili ang banta sa hangin.

Tinitigan ni Marina ang mga bahid ng dugo sa lamesang bato. Ito na nga. Ang sandaling laging kinatatakutan niya. Hindi kailanman naging tahanan niya ang Silvermoon. Isa itong kulungan na may magagandang rehas na liwanag ng buwan. Hindi kailanman minahal siya ni Ragnar. Hindi kailanman pinahalagahan siya ng Konseho. Isa lamang siyang sandatang matagal nilang hinasa at handa na nilang ihagis.

Bumulong ang kanyang mahikang anino ng madidilim na mungkahi, ang paggapang sa mga anino, ang pagputol sa lalamunan ni Moonseer, ang pagnanakaw kay Cian at pagtakas. Pero alam niyang mas mainam. Masyadong malakas ang mga bantay ng Konseho, at si Cian ang magbabayad ng presyo.

"Tatanggapin ko," sabi niya, ang mga salita ay parang abo ang lasa.

Tumango minsan si Moonseer, nasisiyahan. "Mabuti. Aalis ka sa madaling araw. Handa na ang iyong mga gamit. Isang supot ng anino-mensahero. Sapat na lason para sa isang Alpha. At Marina..." Bumaba ang boses ng elder. "Huwag kang maging sentimental. Hindi si Alpha Silvain ang iyong kapareha. Isa siyang target. Gamitin mo ang katawan mong iyan sa paraang ginamit mo ito kay Ragnar. Buksan ang iyong mga hita, buksan ang kanyang mga lihim, pagkatapos ay wakasan siya."

Ang bastos na mga salita ay tumama kay Marina parang isang sampal. Sumunog ang init sa kanyang mga pisngi, hiya at galit ang naghalo.

Yumukod siya nang matigas at tumalikod para umalis.

Habang nagsasara ang mabigat na p***o ng Grand Hollow sa likuran niya, dumagan ang bigat ng misyon sa kanyang mga balikat. Akitin. Tiktikan. Patayin. Lahat upang iligtas ang tanging pamilyang natitira sa kanya.

Gabi na nang makarating siya sa kanyang maliit, simpleng kwarto sa gilid ng teritoryo. Mas malamig kaysa dati ang silid. Ang kanyang kama, ang parehong kama kung saan kinuha siya ni Ragnar nang di-mabilang na beses, ngayon ay parang sa isang estranghero na. Naaalala niya pa rin kung paano nito hahawakan ang kanyang mga balakang mula sa likuran, malalim at walang-tigil ang pagtusok, umuungol ng kanyang titulo sa halip na kanyang pangalan. "Anino." "Hybrid." Hindi kailanman Marina.

Hinubad niya ang kanyang tunikang may bahid ng dugo at tumayo sa harap ng basag na salamin. Ang bagong peklat sa kanyang balikat ay isang pangit, nakausling marka kung saan dating naroon ang marka ng bono. Nakasanayan pa rin ang kanyang katawan mula sa mga taon ng pagsasanay, mga kurba na dati ay nakakaakit sa bihirang gutom ni Ragnar. Puno ang dibdib, makitid ang baywang, malapad na sapat ang balakang para maging katuwang ng isang Alpha. Sinundan niya ang peklat gamit ang nanginginig na mga daliri at naisip kung magiging iba kaya si Alpha Silvain.

Magiging malupit ba siya? Malumanay? Makikita ba siya nito bilang isang mainit na katawan lamang o isang bagay pa?

Iwinaksi niya ang iniisip. Wala itong pagkakaiba. Mamamatay pa rin siya kahit ano pa.

May marahang katok sa kanyang p***o.

Nanigas si Marina. Wala siyang tinawag. Instintong sumiklab ang kanyang mahikang anino, kumakawing sa kanyang mga daliri parang itim na usok.

Binuksan niya ang p***o.

Nakatayo si Ragnar doon, punong-puno ang pintuan ng kanyang makapangyarihang pangangatawan. Nilibot ng kanyang mga matang amber ang kanyang mga balikat na hubad at ang manipis na damit na suot niya, tumigil sa kanyang dibdib bago umakyat sa kanyang mukha. Sa isang saglit, may kumislap na parang panghihinayang sa kanyang mga tampok. Pagkatapos, nawala na ito.

"Tinanggap mo," sabi niya. Hindi ito tanong.

Umatras si Marina, pinapasok siya. Nag-click ang p***o pagkasara nito sa likuran niya.

"Hawak nila si Cian," bulong niya.

Tumango si Ragnar. "Kailangan iyon. Mas maganda ang gawa mo kung may malinaw na motibasyon."

Napahalakhak siya nang mapait. "Kailangan. Parang kailangan din ang pagbo-bono sa akin sa loob ng tatlong taon? Parang kailangan din ang pagsiping sa akin tuwing kailangan mo ng pampalabas?"

Lumapit ito sa kanya, nakatayo nang nakatatangkad sa kanya. Ang kanyang amoy, pino, musk, at hilaw na kapangyarihan, ay pumuno sa maliit na silid. May isang malaking kamay na umakyat, iniuurong ang hibla ng maitim na buhok sa kanyang mukha. Halos malumanay ang hipo.

"Binigyan kita ng layunin," bulong nito. "At kasiyahan, kapag kaya ko."

Nagtaksil ang katawan ni Marina ng maliit na kislap ng init sa pagitan ng kanyang mga hita. Mga lumang gawi. Mga lumang kondisyon.

Bumaba pa ang boses ni Ragnar. "Itong misyon... mapanganib si Silvain. Mas malakas kaysa sa hitsura niya. Kung mabubuhay ka nang matagal para tapusin ito, marahil kapag bumalik ka..."

Hindi niya tinapos ang pangungusap. Hindi na niya kailangan.

Tumingala si Marina sa lalaking sumira sa kanya, at sa unang pagkakataon, walang naramdaman kundi malamig na kalinawan.

"Umalis ka," sabi niya nang mahinahon.

Tinitigan siya ni Ragnar nang matagal, pagkatapos ay lumingon patungo sa p***o. Habang hawak ng kanyang kamay ang seradura, huminto siya.

"Isa pang bagay," sabi niya nang hindi lumilingon. "Hindi alam ng Konseho ang lahat tungkol sa salot. Mag-ingat ka sa iyong pinaniniwalaan."

Nagsara ang p***o sa likuran niya.

Nag-iisang tumayo si Marina sa katahimikan, kumakabog ang puso. Naglakad siya patungo sa kanyang maliit na mesa at natagpuan ang isang tiklop na tala na wala doon kanina. May naiwang mahika ng anino-mensahero sa papel.

Binuksan niya ito gamit ang nanginginig na mga daliri.

Huwag mong pagkatiwalaan ang bersyon ng Konseho tungkol sa salot.

Hindi pamilyar ang sulat-kamay.

Tinitigan ni Marina ang mensahe, mas mabigat kaysa dati ang bigat ng imposibleng misyon. May kung saan doon, naghihintay si Alpha Silvain ng Bloodfang, isang lalaking inutusan siyang akitin, taksilan, at patayin.

At ngayon, may isa pang taong nagmamasid.