Pagputol ng mga Bono

Kabanata 4

Ang mga lupain ng pagsasanay ng Shadowpaw ay nababalot ng walang-katapusang takipsilim, kahit tanghaling-tapat.

Hinaharangan ng sinaunang mga puno ng pino ang karamihan ng liwanag ng araw, lumilikha ng isang tanawin ng mga anino at kalahating-dilim na angkop na angkop sa pack. Dito nagsasanay ang mga lobo ng Shadowpaw upang gumalaw nang hindi nakikita, pumatay nang tahimik, at maging kaisa ng mismong kadiliman. Sila ang mga tiktik at mamamatay-tao ng mga angkan ng werewolf, kinatatakutan, iginagalang, at hindi kailanman lubusang pinagkakatiwalaan ng ibang mga pack.

Nakatayo si Ragnar Strikefast sa gitna ng bilog na sinasabakan, humihingal ang dibdib, dugo ang mga kamao. Sa paligid niya ay nakahandusay ang tatlong kasama sa pagsasanay, umuungol at hinahawakan ang iba't ibang sugat. Ilang oras na siyang nakikipaglaban, ipinapakita ang galit sa kahit sino na hangal na sapat upang pumasok sa bilog kasama niya.

Hindi ito nakatulong.

"Tama na." Pumutol ang boses ni Alpha Obsidian Nightprowl sa liwanag ng kalawakan parang isang talim.

Agad tumahimik ang mga nagtipong lobo. Lumitaw si Obsidian mula sa mga anino, literal, ang kanyang anyo ay nabubuo mula sa kadiliman na para bang bahagi siya ng kagubatan mismo. Matangkad siya kahit para sa isang Alpha, may itim na balahibo na napakalalim na parang s********p ng liwanag. Sa anyong tao, matulis at aristokratiko ang kanyang mga tampok, ang kanyang mga mata ay maputlang abo tulad ng yelo sa taglamig.

Nakatuon ang mga matang iyon kay Ragnar nang may kalkuladong interes.

"Sumama ka sa akin," utos ni Obsidian.

Hindi ito isang kahilingan. Sinundan ni Ragnar ang kanyang Alpha palayo sa mga lupain ng pagsasanay, patawid sa makapal na gubat patungo sa puso ng teritoryo ng Shadowpaw. Gumalaw sila nang tahimik, ang presensya ni Obsidian ay nagpaparadya ng uri ng matiyagang banta na nagpapanginig kahit sa mga miyembro ng sarili nitong pack.

Sa wakas, nakarating sila sa isang maliit na kalawakan kung saan umaagos ang isang batis na itim mula sa mga mineral ng bato. Umupo si Obsidian sa isang bagsak na tumbang puno, ipinahihiwatig kay Ragnar na umupo. Nang manatiling nakatayo si Ragnar, ngumiti lamang ang Alpha, isang ekspresyon na hindi kailanman umabot sa kanyang mga mata.

"Naputol ang bono ng iyong kapareha kagabi," sabi ni Obsidian. Hindi ito isang tanong kundi isang pahayag ng katotohanan.

Kumapit ang panga ni Ragnar. "Oo, Alpha."

"Ni Marina Nightwater. Nang walang pahintulot mo, walang babala, wala man lang kagandahang-loob ng paliwanag." Nakikipag-usap ang boses ni Obsidian, halos may pakikiramay. "Mahirap iyon siguro."

"Isa itong pribadong bagay, Alpha."

"Walang pribado kung nakakaapekto ito sa mga mandirigma ng aking pack." Yumuko nang bahagya si Obsidian. "Isa ka sa pinakamagaling ko, Ragnar. Mapanganib, mahusay, tapat. Pero sa nakalipas na araw, nagulaman ka. Galit. Ipinapalabas ang iyong galit sa mga kapareha sa pagsasanay na hindi karapat-dapat dito." Huminto siya. "Ginagawa nitong pakialam ko."

Pinilit ni Ragnar na relaksin ang kanyang mga nakakuyom na kamao. "Pasensya na, Alpha. Hindi na ito mauulit."

"Hindi ako naghahanap ng paumanhin. Naghahanap ako ng impormasyon." Kumikislap ang maputlang mga mata ni Obsidian sa mahinang liwanag. "Bakit puputulin ni Marina ang iyong bono? Ano ang maaaring mag-udyok sa gayong matinding aksyon?"

"Hindi ko alam." Ang pag-amin ay tila lason sa dila. "Ayaw niyang sabihin sa akin."

"Kawili-wili." Tumayo si Obsidian, nagsimulang maglakad sa paligid ng kalawakan. "Si Marina Nightwater. Hybrid ng dugo ng Silvermoon at Shadowpaw. Maganda, may talento, at hindi kailanman lubusang tinanggap ng alinman sa dalawang pack. Nabubuhay siya sa mga gilid ng teritoryo ng Silvermoon, nag-iisa at hiwalay." Tumingin siya kay Ragnar. "Maliban sa iyo. Ikaw ang kanyang kaangkuran, ang kanyang koneksyon sa bahaging Shadowpaw ng kanyang sarili. Ang pagputol ng bonong iyon ay iiwan siyang ganap na walang kaangkuran."

Hindi ito naisip ni Ragnar sa ganoong paraan, pero tama si Obsidian. Ang halong pinagmulan ni Marina ay laging naging pinagmumulan ng sakit para sa kanya. Namatay ang kanyang amang Shadowpaw noong siya ay bata pa, napatay sa isang alitan sa hangganan kasama ang Bloodfang. Pinalaki siya ng kanyang inang Silvermoon, pero hindi kailanman lubusang tinanggap ng pack ang isang batang may kadiliman sa dugo.

Naiintindihan ni Ragnar ang paghihiwalay na iyon. Siya rin ay isang hybrid, bagaman ang kanyang halong lahi ay mas tinanggap sa Shadowpaw kaysa sa lahi ni Marina sa Silvermoon. Ang kanilang pagbobono ay praktikal kasing dami ng emosyonal, dalawang tagalabas na nakahanap ng kasamahan sa kanilang magkatulad na pagiging iba.

"Maliban," patuloy ni Obsidian sa isang tono ng haka-haka, "kung balak niyang bumuo ng bagong koneksyon. Isang bagong bono na nangangailangan sa kanyang maging walang kaugnay."

Nabuo ang yelo sa tiyan ni Ragnar. "Ano ang ibig mong sabihin?"

"Ang Blood Moon Hunt ay magaganap sa loob ng dalawang araw. Sa teritoryo ng Bloodfang." Huminto sa paglalakad si Obsidian at humarap nang direkta kay Ragnar. "Ito ang kanilang sagradong seremonya ng pagpapares. Ang mga lobong walang kapareha mula sa buong mga teritoryo ay pinapayagang dumalo."

"Hindi gagawin ni Marina..." nagsimula si Ragnar, pero habang nagsasalita siya, unti-unting nagkakabit ang mga piraso.

Ang oras ng pagputol ng bono. Ang lihim. Ang pagtanggi ni Marina na magpaliwanag. At higit sa lahat, ang emergency na pulong ng Konseho na ipinatawag ni Alpha Thornwhisper tatlong araw na ang nakalipas, isang pulong na dinaluhan ni Marina.

"Pupunta siya sa Hunt," dahan-dahang sabi ni Ragnar habang naglalaban ang takot at galit sa kanyang dibdib. "Ipinapadala siya ng Silvermoon sa Bloodfang."

"Bilang isang espiya," sang-ayon ni Obsidian. "Halos tiyak. Ang tanong ay ito. Ano nga ba ang kanyang misyon?" Bumalik siya sa kanyang upuan sa tumbang puno, mukhang lubos na nasisiyahan sa sarili. "Winasak ng salot ang Silvermoon Pack. Desperado sila, paranoid, naghahanap ng masisisi. At sino pa ang mas mainam sisihin kaysa sa kanilang agresibong mandirigmang kapitbahay?"

"Walang kinalaman ang Bloodfang sa salot," tutol ni Ragnar. "Nawalan din sila ng mga lobo. Nakita ko ang mga ulat."

"Ang mga ulat ay maaaring pekehin. Ang mga lobo ay maaaring isakripisyo upang ilihis ang hinala." Kaswal ang mga salita ni Obsidian, pero matalas ang kanyang mga mata. "Pero tama ka. Hindi nasa likod ng salot ang Bloodfang. Alam kong may katiyakan ito."

May bagay sa tono ng Alpha na nagpangilabot sa balat ni Ragnar. "Paano ka nagiging sigurado?"

"Dahil alam ko kung sino ang may pananagutan." Tumayo muli si Obsidian at lumapit sa itim na batis. Lumuhod siya, ipinasa ang kanyang mga daliri sa madilim na tubig. "Sabihin mo sa akin, Ragnar. Ano ang alam mo tungkol sa sinaunang mahikang anino? Ang mga lumang ritwal, ang mga sumpang dugo, ang mga teknik na ginamit ng ating mga ninuno bago pa lumitaw ang mga makabagong pack?"

Natuyo ang bibig ni Ragnar. "Alpha, ano ang sinasabi mo?"

"Sinasabi ko na ang salot ay mahikang anino. Sopistikado, makapangyarihan, at eksaktong tinutukoy upang maiwasan ang pagkakita." Inalis ni Obsidian ang kanyang kamay sa tubig, minamasdan ang mga patak na bumabagsak. "Sinasabi ko na sinuman ang lumikha nito ay mangangailangan ng malawak na kaalaman sa mga ipinagbabawal na teknik, access sa mga bihirang sangkap, at ganap na kalupitan upang subukan ito sa mga bata."

Ang mga implikasyon ay nagbitin sa hangin parang lason. Gustong tanggihan ni Ragnar ang mga ito. Gusto niyang maniwala na may ibang paliwanag. Pero walang panlilinlang ang ekspresyon ni Obsidian, puro malamig, kalkuladong katapatan lamang.

"Ikaw," bulong ni Ragnar. "Ikaw ang lumikha ng salot."

"Nagpasimula ako ng estratehikong pagpapahina sa ating mga karibal na pack, oo." Payak ang tono ni Obsidian, na para bang pinag-uusapan ang panahon. "Masyadong matagal na iniiwan sa gilid ang Shadowpaw Pack, Ragnar. Kinatatakutan tayo pero hindi iginagalang. Makapangyarihan pero walang impluwensya. Ang Bloodfang, Silvermoon, at Goldenridge ang kumokontrol sa pinakamahusay na mga teritoryo, ang pinakamayamang rekurso, at ang pinakamalaking kapangyarihang pampulitika." Humarap siya nang lubos kay Ragnar. "Binabalanse ko lamang ang timbangan."

Umatras si Ragnar, umiikot ang kanyang isipan. "Pinapatay mo ang mga bata. Buong mga pamilya. Winawasak mo..."

"Sinisiguro ko ang kaligtasan at kapangyarihan ng ating pack." Nananatiling kalmado ang boses ni Obsidian, pero ang kapangyarihan ay dumadaloy mula sa kanya, awtoridad ng Alpha na nagpapahayag sa likas na kagustuhan ng lobo ni Ragnar na sumuko. "Sa loob ng limampung taon, marahil mas maaga pa, lalakas na sana ang ibang mga pack para lubusang wasakin tayo. Tayo ang pinakamaliit sa apat na pangunahing angkan, Ragnar. Nabubuhay tayo sa pagiging masyadong mapanganib para lusubin at masyadong kapaki-pakinabang para wasakin. Pero mapanganib ang balanseng iyon."

"Kabaliwan ito," nasabi ni Ragnar. "Malalaman ng ibang mga pack ang katotohanan. Magkakaisa sila laban sa atin."

"Ganoon ba?" Ngumiti si Obsidian. "Naghihinala na ang Silvermoon sa Bloodfang. Ipinadadala nila si Marina upang akitin si Alpha Silvain at kolektahin ang ebidensya ng kanyang pagkakasala. Kapag nag-ulat siya pabalik, totoong-totoong sasabihin niyang inosente ang Bloodfang, aaksayahin ng Silvermoon ang oras at rekurso sa isang patay na dulo. Samantala, magpapatuloy ang salot. Mas maraming lobo ang mamamatay. Lalago ang paranoia. Sa huli, magbabangayan ang mga pack. At kapag sapat na silang nahina..." Iniladlad niya ang kanyang mga kamay. "Nasa posisyon tayo upang angkinin ang dapat sana ay atin na mula pa noon."

Umungol ang lobo ni Ragnar sa loob niya, galit at nangingilabot. Gayunpaman, nakita ng kanyang isip-tao ang kakila-kilabot na lohika. Kung magwawasakan ang mga pangunahing pack dahil sa hinala at digmaan, maaaring mangibabaw ang Shadowpaw. At sapat ang tiyaga ni Obsidian na maghintay ng mga dekada.

"Sinasabi mo sa akin ito dahil..." Napahupa ang boses ni Ragnar habang tinamaan siya ng pagtanto. "Dahil gusto mong tulungan kita."

"Isa ka sa pinakamagaling kong mandirigma, at ang iyong bono kay Marina ay nagbibigay sa iyo ng ilang bentahe." Lumapit si Obsidian, dumadagundong ang kanyang presensya. "Gusto kong pumunta ka sa teritoryo ng Bloodfang. Obserbahan ang misyon ni Marina. At kapag dumating ang tamang oras, tiyakin na ang ebidensyang matutuklasan niya ay tumuturo eksakto kung saan ko gusto."

"Gusto mong sisihin ko ang Bloodfang sa iyong mga krimen."

"Gusto kong paglingkuran mo ang iyong pack at ang iyong Alpha." Humigpit ang ekspresyon ni Obsidian. "Tinaksil ka ni Marina, Ragnar. Pinutol niya ang inyong bono nang walang paliwanag, walang panghihinayang. Ginagamit niya ang sarili niya bilang isang sandata laban sa ibang pack, ibinebenta ang kanyang katawan at ang kanyang katapatan sa kahit sino na mag-aalok ng pinakamainam na kasunduan. Iyon ba ang tunog ng isang taong karapat-dapat sa iyong proteksyon?"

Gustong makipagtalo ni Ragnar. Gustong ipagtanggol si Marina. Pero tumama ang mga salita ni Obsidian sa sugat na dumudugo mula pa kagabi. Pinili ni Marina ang kanyang misyon kaysa sa kanya. Pinutol ang kanilang bono nang hindi man lang sinubukang maghanap ng ibang paraan. Tinrato siya na parang maiaalis lang.

"Ano ang gusto mong gawin ko?" naririnig ni Ragnar ang sarili na nagtatanong.

Kumislap nang saglit ang tagumpay sa mga mata ni Obsidian bago pinatag ang kanyang ekspresyon. "Dumalo sa Blood Moon Hunt. Wala ka nang kapareha ngayon, kaya may buong karapatan kang naroon. Panoorin si Marina. Tingnan kung magtagumpay siyang akitin si Silvain. At kung magtagumpay siya..." Kumuha siya ng isang maliit na bote mula sa kanyang bulsa, puno ng madilim na likido na parang gumagalaw dahil sa mahikang anino. "Tiyakin na matutuklasan ni Silvain eksaktong gusto kong matuklasan niya."

Kinuha ni Ragnar ang bote gamit ang manhid na mga daliri. "Ano ito?"

"Pinaghalong sangkap ng salot, nirepina upang magdala ng tiyak na mahikang lagda." Malamig ang ngiti ni Obsidian. "Itanim mo ito kahit saan sa teritoryo ng Bloodfang. Magiging perpekto ang mga gamit ni Marina. Gawin mong mukhang dinala niya ito. Kapag natuklasan, mukhang ipinadala ng Silvermoon si Marina hindi lang para tumiktik kundi para sadyang ikalat ang salot."

"Wawasak nito ang anumang pagkakataon ng kapayapaan sa pagitan ng mga pack," dahan-dahang sabi ni Ragnar.

"Iyan nga ang layunin." Inilagay ni Obsidian ang isang kamay sa balikat ni Ragnar. "Magdidigmaan ang Silvermoon at Bloodfang. Manghihina ang pareho. At tayo ang magiging perpektong nasa posisyon para kunin ang mga piraso." Humigpit ang kanyang hawak. "Maliban kung may pagtutol ka?"

Nabalangkas ito bilang tanong, pero malinaw ang tono ng Alpha na iisa lamang ang katanggap-tanggap na sagot. Nakita ni Ragnar kung ano ang nangyayari sa mga lobong sumusuway kay Obsidian.

"Walang pagtutol, Alpha," sabi ni Ragnar, bagaman ang mga salita ay may lasa ng pagtataksil.

"Mabuti." Pinakawalan siya ni Obsidian. "May isa pang bagay. Malamang subukan ni Marina na makipag-ugnayan sa iyo sa isang punto. Mararamdaman niyang kailangan niya ng impormasyon o tulong o isang taong sa akala niya ay mapagkakatiwalaan niya." Lumawak ang kanyang ngiti. "Maging available ka sa kanya. Magkunwaring pinapatawad mo siya. Hayaan mo siyang mag-isip na handa kang tumulong sa kanyang misyon."

"Gusto mong tiktikan ko ang espiya."

"Gusto kong kontrolin mo ang naratibo." Nagsimulang maglakad pabalik patungo sa lupain ng pack si Obsidian, pinipilit si Ragnar na sumunod. "Matalino at mapamaraan si Marina, pero mahina rin siya sa emosyon sa ngayon. Nahiwalay siya sa dalawa niyang pack, nakabono sa isang misyon na nangangailangan sa kanyang taksilan ang kahit sino na magtiwala sa kanya. Magiging desperado siya para sa anumang tunay na koneksyon." Lumingon siya. "Gamitin mo iyon."

Hinawakan ni Ragnar ang bote, naramdaman ang di-likas na init nito sa salamin. Lahat ng sinabi ni Obsidian ay may baluktot na kahulugan. Tinaksil siya ni Marina. Kusang pumapasok siya sa teritoryo ng ibang pack upang akitin ang kanilang Alpha at kolektahin ang ebidensya laban sa kanila. Pinili niya ang tungkulin kaysa sa katapatan.

Bakit niya dapat protektahan ang isang taong basta na lang siyang itinapon?

"Gagawin ko ito," sabi ni Ragnar. "Dadalo ako sa Hunt. Papanoorin ko si Marina. At titiyakin kong ang ebidensya ay tumuturo kung saan mo gusto."

"Napakahusay." Ang pag-apruba ni Obsidian ay parang isang kwelyo na humihigpit sa lalamunan ni Ragnar. "Tandaan mo, Ragnar. Hindi mo ito ginagawa para sa paghihiganti. Ginagawa mo ito para sa pack. Para sa ating kaligtasan. Para sa ating hinaharap na kapangyarihan."

"Para sa pack," walang-buhay na inulit ni Ragnar.

Lumabas sila ng gubat papunta sa mga lupain ng pagsasanay. Normal ang lahat sa tingin. Mga mandirigmang nagsasanay, mga tiktik na nagsasanay ng mga teknik ng katahimikan, mga tuta na natututong gamitin ang kanilang mahikang anino. Walang mahuhulaan na kaaamin lang ng kanilang Alpha ng henosidyo at nangalap ng isang kasabwat.

"Isa pang bagay," mahinang sabi ni Obsidian, mababa ang boses na tanging si Ragnar lamang ang makaririnig. "Kung matuklasan ni Marina kung ano ang ginagawa mo, kung susubukan niyang ilantad ang katotohanan..." Tinitigan niya ang mga mata ni Ragnar. "Patayin mo siya. Gawin mong mukhang aksidente, isang kaswalti ng kanyang misyon. Pero siguraduhin mong hindi niya maisisiwalat ang natutuhan niya."

Naging yelo ang tiyan ni Ragnar. "Alpha, ako..."

"Pinutol niya ang inyong bono, Ragnar. Patay na siya sa iyo." Malumanay ang boses ni Obsidian, halos may pakikiramay. "Ang pagwakas sa kanyang pisikal na buhay ay pagpapatunay lamang sa metapora. Kaya mo ba ito?"

Kaya ba niyang patayin si Marina kung kinakailangan? Ang babaeng ginugol niya ang dalawang taon na nakabono, na nagbahagi ng kanyang higaan, ng kanyang mga lihim, ng kanyang kalungkutan?

Naisip niya ang sakit nang maputol ang bono. Ang kahihiyan ng kanyang pagtangging magpaliwanag. Ang kaswal na paraan ng kanyang pagtatapon sa kanya.

"Oo," sabi ni Ragnar. "Kung kinakailangan, kaya kong patayin siya."

"Mabuti." Tinapik siya ni Obsidian sa balikat. "Kung ganoon, nagkakaintindihan tayo. Dumalo sa Blood Moon Hunt. Gampanan ang iyong papel. At tandaan, naglilingkod ka para sa mas malaking kabutihan ng ating pack."

Naglakad palayo ang Alpha, iniwan si Ragnar na nag-iisang nakatayo sa mga lupain ng pagsasanay. Nagsasanay sa paligid niya ang mga lobo sa sining ng anino at katahimikan, hindi alam na inilunsad na ng kanilang pinuno ang isang plano na maglulubog sa mga hilagang teritoryo sa dugo.

Tumingin si Ragnar sa boteng hawak niya. Umiikot sa loob ang sangkap ng salot, madilim at nakakalason. Dapat siyang tumanggi. Dapat niya itong itapon. Dapat niyang balaan si Marina. Dapat niyang ilantad ang mga plano ni Obsidian.

Pero pinutol ni Marina ang kanilang bono. Pinili niya ang kanyang misyon kaysa sa kanya.

Kung kaya niyang taksilan siya nang napakadali, karapat-dapat siya sa anumang kapalaran na naghihintay sa kanya.

Isinaku ni Ragnar ang bote at pumunta sa kanyang kuweba upang maghanda para sa paglalakbay patungo sa teritoryo ng Bloodfang. May Blood Moon Hunt siyang dadaluhan, isang dating kapareha na obserbahan, at isang pack na sisihin sa henosidyo.

Umungol ang kanyang lobo sa pagtutol. Sumigaw ang kanyang budhi ng mga babala. Wala sa mga ito ang mahalaga.

Nagawa na niya ang kanyang desisyon.

Katulad din ni Marina na nagawa ang kanya.

Sa loob ng dalawang araw, kapag sumikat ang blood moon sa itaas ng teritoryo ng Bloodfang, magbabanggaan ang kanilang mga desisyon sa mga paraang hindi kailanman maiisip ng dalawa.

Nasa galaw na ang laro. Papasok na sa posisyon ang mga piraso.

At sa isang lugar sa mga anino, ngumiti si Obsidian Nightprowl, pinapanood ang kanyang maingat na nabalak na mga plano na sumusulong nang eksakto sa kanyang ninanais.