Ang Problema ng Hybrid

Kabanata 2

Nabubulok mula sa loob ang teritoryo ng Silvermoon.

Naglakad si Marina sa mga labas na landas ng sentral na kuweba dalawang araw pagkatapos ng ritwal, ang kanyang katawan ay sumasakit pa rin mula sa pagkasira ng bono. Bawat hakbang ay nagpapadala ng bagong sakit sa kanyang mga sugatang pulso at sa bagong peklat sa kanyang balikat kung saan sinunog ang marka ng bono. Sa pagitan ng kanyang mga hita, isang mapurol, multong pananakit ang naiwan, isang mapanuyang paalala ng mga taong ibinukas niya ang sarili para sa isang Alpha na hindi kailanman ninais siya.

Lumala ang salot sa kanyang kawalan. Itim na ugat ng kabulukan ang gumapang sa dating malinis na mga batis. Ang mga punong tumayo nang daan-daang taon ay ngayon nakayuko na, ang mga dahon ay kumukulot na naging abo. Ang mga lobo ay gumagalaw parang mga multo sa buong teritoryo, umuubo ng dugo at apdo na may halong anino. Kahit ang hangin ay may lasang metal.

Hindi siya pinayagang lumapit sa mga seremonya ng pagpapagaling.

Bilang isang hybrid na lobong anino, dugo na may halong isang bagay na mas matanda at mali, kontaminado niya ang sagradong mga bilog ng buwan. Tumatalikod ang mga dalisay na dugong manggagamot tuwing dadaan siya, hinahawakan nang mahigpit ang kanilang mga ritwal na halamang gamot. Nasanay na si Marina rito. Ang pagbubukod ay naukit na sa kanyang mga buto bago pa man hinawakan siya ni Ragnar.

Pitong taong gulang.

Lumuhod ang kanyang ina sa kanilang munting kuweba noong huling gabi na iyon, idiniin ang isang malamig na kuwintas na obsidian sa maliliit na kamay ni Marina. "Sayo na ang anino ngayon," bulong ni Sable, ang mga mata ay ligalig sa takot at pagmamahal. "Huwag mo silang hayaang kunin ito sa iyo." Pagkatapos, siya ay nawala, naglaho sa gabi parang usok. Walang bangkay. Walang paliwanag. Puro na lamang ang mahikang anino na marahas na sumibol kay Marina pagkatapos noon, madilim at gutom at imposibleng itago.

Mula noon, mahigpit siyang binabantayan ng Konseho.

Ngayon, sa edad na dalawampu't apat, ang parehong mahikang anino ang nagpapahalaga sa kanya sa pinakamasamang paraan.

"Marina."

Pumutol ang boses ni Elder Moonseer sa maalinsanganang hangin. May dalawang tagapagpatupad na kasama ang matandang babae, ang kanilang mga mukha ay seryoso.

"Ipinatatawag ka ng buong Konseho. Ngayon din."

Dinala nila siya sa Grand Hollow, ang puso ng Silvermoon. Ang malaking bilog na silid ay puno ng pinakamalalakas na lobo sa teritoryo. Ang mga sulo ay marupok na kumikislap, nakikipaglaban sa gumagapang na kadiliman ng salot. Sa gitna ay may lamesang bato na may bahid ng lumang dugo.

Umupo si Moonseer sa ulunan. Ang ibang mga elder, labindalawa lahat, ay nakatingin kay Marina nang may pinaghalong kalkulasyon at pagkasuklam.

Hindi nag-aksaya ng oras si Moonseer.

"May nakita kaming pangitain," anunsyo niya, umaalingawngaw ang boses. "Isang pulang lobo na nakatayo sa ibabaw ng nalasong tubig. Ang pinagmulan ng salot ay nasa labas ng ating hangganan. Sa teritoryo ng Bloodfang."

May bulungan na kumalat sa buong silid.

"Kailangan namin ng isang tao para kumpirmahin ang katotohanan. Isang tao na lalapit kay Alpha Silvain." Ang mga mata ni Moonseer ay tumingin diretso kay Marina. "Isang tao na may mahikang anino na sapat kalakas para makatakas sa kanilang mga bantay at lason. Isang tao na... maaring iwanan."

Ang salitang iyon ay tumama kay Marina nang mas malakas pa kaysa sa pagkasira ng bono.

Maaaring iwanan.

Naramdaman niya itong tumama sa kanyang dibdib parang pangalawang pagkapatid, mas malinis, mas malamig, mas pangwakas. Tatlong taon bilang kapareha ni Ragnar (ang kanyang puta, ang kanyang anino, ang kanyang maginhawang pampalabas) at ngayon ito naman. Ang kanyang katawan, ginamit hanggang hindi na ito maginhawa. Ang kanyang buhay, inialay parang isang pawn.

Pinanatili niyang walang emosyon ang kanyang mukha, pero sa loob, humigpit ang kanyang mahikang anino, tinitikman ang hangin parang isang mandaragit.

Nagpatuloy si Moonseer, klinikal ang boses. "Aakitin mo si Alpha Silvain sa panahon ng Blood Moon Hunt. Alamin mo kung ang Bloodfang ang lumikha ng salot na ito. Kung sila nga, lalasunin mo siya. Kung hindi naman..." Kinibit-balikat ang elder. "Lalasunin mo pa rin siya. Kailangang pahinain ang Bloodfang. Kailangan ng ating pack ang kanilang mga rekurso para mabuhay."

Nagkuyom ang mga kamay ni Marina sa kanyang mga tagiliran. Muling nabuksan ang mga hiwa mula sa ritwal, dumadaloy ang dugo sa kanyang mga braso.

"At kung magtagumpay ako?" tanong niya, mahina ang boses.

"Naipaglingkod mo na ang iyong pack. Si Cian ay... aalagaan."

Ang kanyang nakababatang kapatid. Ang tanging natirang tao na parang pamilya pa rin. Ang tanging hindi kailanman lubusang nakontrol ni Ragnar.

Nilunok ni Marina ang apdo na umaakyat sa kanyang lalamunan. Bumulong ang mahikang anino sa loob niya ng mas madidilim na posibilidad, pero pinigilan niya ito.

Itinaas niya ang kanyang baba at hinarap ang malamig na tingin ni Moonseer.

"Ano ang mangyayari kung tumanggi ako?"

Sa isang saglit, tahimik ang buong silid.

Pagkatapos, ngumiti si Moonseer, isang manipis, kakila-kilabot na ngiti na hindi umabot sa kanyang mga mata.

Itinaas niya ang kanyang kamay. May lumitaw na anino-mensahero sa tabi niya, nagpapakita ng buhay na larawan sa gitna ng hollow.

Doon, nakagapos sa mga tanikalang pilak sa loob ng isang malalim na selda, si Cian, bugbog, walang malay, pero buhay.

Malumanay ang boses ni Moonseer, halos magiliw.

"Kung ganoon, mamamatay ang iyong kapatid na sumisigaw bago pa man dumating ang susunod na buong buwan. At ikaw... hihiling ka pa na sana napatay ka na lang ng pagkasira ng bono."

Gumalaw ang ipinapakitang larawan. Kumibot si Cian, umuubo ng dugo, dahan-dahang dumidilat ang kanyang mga mata sa sakit.

Tumingin siya nang diretso sa projection na para bang nakikita niya ito.

"Marina...?"