All Chapters of คนโปรดของบุรินทร์: Chapter 11 - Chapter 20

น้ำตาไหลออกมาท่ามกลางสายน้ำเย็นเยียบ คิดถึงพ่อก็ได้แต่น้อยใจ บางครั้งหล่อนก็อยากจะถามสักครั้งว่ายังเห็นหล่อนเป็นลูกอยู่หรือเปล่า ทำไมถึงทิ้งขว้างกันได้ขนาดนี้ ตั้งแต่หล่อนทำงานหาเงินเองได้ พ่อก็หยิบยื่นเงินทองให้อย่างเสียไม่ได้ พอหล่อนปฏิเสธที่จะรับในคราวต่อมา ดูเหมือนว่าพ่อจะโล่งอกด้วยซ้ำที่ไม่ต้องให้เงินหล่อนอีกไม่ใช่ว่าหล่อนเย่อหยิ่งจองหอง แต่เป็นเพราะพฤติกรรมของพ่อทำให้กิ่งเทียนรู้สึกเสียใจจนไม่อยากรับอะไรจากเขาอีก ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณติดตัวเพิ่มขึ้น เพราะแค่หนี้ชีวิตที่ทำให้เกิดมาก็ถูกอรปรียาลำเลิกอยู่บ่อยๆ“สักวันเทียนจะไปจากที่นี่”ร่างบางเดินไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ ดวงตาแดงช้ำมองไปยังกรอบรูปมารดาที่อุ้มหล่อนเอาไว้แนบอก ใบหน้าของท่านเปล่งประกายงดงามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ทำไมแม่ต้องตายด้วย ทำไมแม่ไม่อยู่กับเทียน ทำไมแม่ไม่เอาเทียนไปด้วยฮะ ทำไม” น้ำตาไหลอาบแก้มนวล หญิงสาวกอดรูปแม่แนบอก ตัดพ้อต่อว่าท่านจนพอใจจึงเก็บไว้ตามเดิม เมื่อปรับอารมณ์จนเป็นปกติก็ปาเข้าไปเที่ยงคืน หญิงสาวยังไม่นอนจึงเดินลงไปดูนางอำภาในห้องด้านล่าง ที่พ่อยังไม่ให้นางออกไปคงเพราะละอายแก่ใจอยู่บ้างกระมังหญิง

บุรินทร์มองห้องแชตที่ยังคงว่างเปล่า เจ้าของคู่สนทนาของเขาไม่ได้ตอบคำถาม ชายหนุ่มเองก็ไม่คิดจะเร่งเร้า เพราะรู้อยู่แล้วว่าหล่อนคือใคร แค่รอให้อีกฝ่ายเข้ามาหาเขาด้วยตัวหล่อนเองอย่างใจเย็น ร่างสูงลุกขึ้นแล้วบิดกายไปมาเล็กน้อย พอมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาเกือบจะเที่ยงอยู่แล้ว เขานั่งอ่านเอกสารและเซ็นเอกสารตั้งแต่เช้าจนเกือบเที่ยง งานบ้าบออะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด บ่ายนี้ยังมีประชุมอีกก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประดูดึงสายตาของเขาให้มองไป ไม่กี่อึดใจร่างระหงสูงเพรียวของเลขานุการหน้าห้องก็เดินเข้ามาพร้อมเอกสารอีกสองแฟ้ม“คุณบูมคะ เอกสารชุดใหม่ที่คุณบูมขอไว้ค่ะ” เลขาฯสาวสวยวางเอกสารลงบนโต๊ะ มองตามร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม แม้จะทำงานด้วยกันมานานแต่บุรินทร์ไม่เคยทำให้หล่อนรู้สึกชินตากับเขาเลยสักวัน บุรินทร์เป็นผู้ชายที่นอกจากจะหล่อ รูปร่างดีมากแล้วยังแต่งตัวเก่งอีกต่างหาก เสื้อผ้าแต่ละชิ้นไม่ใช่แค่แพงแต่ยังมีรสนิยมสุดๆ ขับบุคลิกให้น่าดูยิ่งขึ้น โดยเฉพาะตอนที่เขาอยู่ในลุคสบายๆ พับแขนเสื้อขึ้นมาอย่างเช่นตอนนี้ยิ่งดูมีเสน่ห์ล้นเหลือ“ขอบคุณครับ บ่ายนี้มีประชุมใช่ไหม” ชายหนุ่มนั่งลงอีกครั้ง มีเรียวยาวพ

“เด็กคนนั้นชื่ออะไรนะ เทียนใช่ไหม” เสียงเจ้าหน้าที่เอ่ยถามกันขณะที่มะปรางรีบตามมาดูเพื่อน“อือใช่ แล้วนั่นก็อาจารย์พิเศษ”“ช่างบังเอิญ” ใครอีกคนเปรย มะปรางปรายตามอง รู้สึกไม่ค่อยถูกหูกับน้ำเสียงของอีกฝ่ายนัก“เขาว่าสอนอยู่ห้องนี้ด้วยนะ เห็นว่ามาสอนแค่คาบเดียวก็ทำเอาเด็กๆ ก็คลั่งไคล้ไม่ไหว”“นั่นแหละที่ฉันว่าช่างบังเอิญ”“แต่เด็กนั่นมีไข้จริงๆ นะ ตอนอาจารย์บุรินทร์พามาส่งตัวร้อนจี๋เลย หน้าซีดจนน่าตกใจ”ทุกคนหันมามองอีกฝ่ายที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบ“รู้ได้ไง”“ก็อยู่ด้วย กำลังคุยกับพี่ปุ้มอยู่ อาจารย์บุรินทร์ก็อุ้มน้องนักศึกษาเข้ามา”เมื่อได้รับคำยืนยันว่านักศึกษาสาวที่พูดถึงไม่ได้แกล้ง ต้นเรื่องที่ตั้งข้อสังเกตอย่างมีอคติจึงเฉไฉไปเรื่องอื่น มะปรางจดจำใบหน้าเจ้าหน้าที่คนนั้นเอาไว้ในบัญชีหนังหมาเรียบร้อย หน็อย มาว่าเพื่อนหล่อนได้ยังไง คนอย่างกิ่งเทียนไม่เคยให้ท่าใครแม่แต่คิดยังไม่เคย!บุรินทร์ยืนกอดอกมองเจ้าหน้าที่พยาบาลตรวจร่างกายของหญิงสาว คิ้วเข้มขมวดน้อยๆ นึกถึงวันก่อน เขาสังเกตเห็นอยู่เหมือนกันว่าอีกฝ่ายดูหน้าซีดเซียวกว่าปกติตอนเจอที่ร้านอาหาร ไม่คิดว่ามาวันนี้จะล้มไปต่อหน้าต่อตาเขาดื้

“คุณจะไปไหน ฉันยังต้องมีเรียนอีกนะคะ”“ดูสภาพตัวเองซะก่อน ขาดเรียนสักวันคงไม่เป็นไร แต่ถ้าเธอยังฝืน คนที่จะเป็นอะไรไปก็เธอนี่แหละ”หญิงสาวนิ่งงัน กะพริบตาปริบๆ เอาแต่มองเขานิ่งนาน กระทั่งเขาหันมามอง จึงรู้สึกตัวรีบหันไปมองข้างหน้า ชายหนุ่มส่ายหน้ายิ้มๆ เพียงไม่นานสองหนุ่มสาวก็มาถึงโรงพยาบาลชื่อดัง“ให้หมอตรวจสักหน่อยแล้วกันนะ” เขาพูดขึ้นเบาๆ ขณะพาหญิงสาวเดินตรงไปยังประตูที่เลือนเปิดอัตโนมัติ ทันทีที่ผ่านเข้าไปพนักงานก็เดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“สวัสดีครับ มาหาหมอกี่ท่านครับ”“คนนี้คนเดียวครับ”สิ้นเสียงบุรินทร์รถเข็นก็ถูกดันมาจอดตรงหน้าหญิงสาว ชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายมีอาการเลิ่กลั่กก็ถือวิสาสะวางมือเรียวสวยของตนลงบนลาดไหล่บอบบาง ออกแรงกดเล็กน้อยบังคับให้หญิงสาวนั่งลงบนรถเข็นไม่นานหญิงสาวเข้ามานั่งอยู่ในห้องตรวจ เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกปลอดโปร่งที่สุดเพราะบุรินทร์ไม่ได้ตามเข้ามาด้วย ถูกซักถามได้สักพักหญิงสาวก็ถูกนำตัวไปตรวจขนานใหญ่ ทำเอาหญิงสาวเริ่มใจไม่ดี เขาพาเข้ามาที่แพงๆ แบบนี้ หล่อนจะเอาเงินที่ไหนจ่าย เงินที่มีต้องเก็บเอาไว้เป็นค่ารักษานางอำภา“เอ่อคุณหมอคะ หนูไม่ต้องเอกซเรย์ได

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่หมอตรวจนางอำภาเสร็จแล้วกิ่งเทียนจึงได้รู้ว่าโรคที่เป็นอยู่ของนางอำภานั้นกำเริบขึ้นอีกครั้ง และดูว่าครั้งนี้จะหนักยิ่งกว่าเดิม ทำให้หญิงสาวรู้สึกเสียใจจนต้องแอบไปนั่งร้องไห้ในห้องน้ำ ป้าจะดีขึ้นได้ก็เมื่อได้ยาที่ดีขึ้นแต่ก็แพงขึ้นด้วยเช่นกัน หญิงสาวมองเงินในบัญชีแล้วก็ได้แต่เศร้าใจ หล่อนมีเงินไม่พอหญิงสาวประกาศหาลูกจ้างดูแลคนป่วยอยู่เพียงวันเดียวก็มีหญิงวัยสี่สิบปีติดต่อเข้ามา เพราะวนเวียนรับจ้างดูแลผู้ป่วยในโรงพยาบาลมาตลอด เมื่อมีคนดูแลนางอำภาหญิงสาวจึงไปเรียนอย่างสบายใจขึ้น แต่กว่าจะเลิกงานก็ปาไปสี่ทุ่ม กว่าเคลียร์ร้านเสร็จ กว่าจะเดินทางมาถึงโรงพยาบาลก็ปาไปเกือบเที่ยงคืนหญิงสาวทำแบบนั้นอยู่เป็นอาทิตย์ แม้แต่วิชาที่บุรินทร์มาสอนก็ไม่เข้าเรียนนับเป็นคาบที่สองติดต่อกัน ทำให้ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นที่ไม่ได้เห็นหน้าหล่อน แม้แต่เขาจะส่งข้อความไปทักทายเล่นๆ หญิงสาวก็ไม่ตอบ ชายหนุ่มกวาดตามองไปทั่วห้องเรียน เขาพบเพียงเพื่อนสนิทของกิ่งเทียน ได้แต่เก็บงำคำถามเอาไว้ในใจ เมื่อหมดคาบจึงตัดสินใจรั้งมะปรางไว้เมื่อหญิงสาวออกจากห้องเกือบจะเป็นคนสุดท้าย“เดี๋ยวคุ