All Chapters of คนโปรดของบุรินทร์: Chapter 1 - Chapter 8

บทนำแม้เช้านี้อากาศจะแจ่มใสเป็นอย่างมาก แต่ทันทีที่นักศึกษาสาวก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องโถงบรรยากาศที่ว่านั้นพลันมืดมัว เพราะเสียงที่ดังลอดออกมาจากข้างในห้องนั่งเล่นประกาศก้องว่า ‘พวกเขา’ อยู่กันพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก ทำให้คนที่ถูกกันออกเป็นคนนอกจำต้องเดินเลี่ยงภาพครอบครัวสุขสันต์ออกไปอีกด้านหนึ่ง เพื่อไม่ให้ตนเองไปสะดุดลูกนัยน์ตาทำให้การสนทนาของพวกเขาสะดุดลงเมื่อผ่านพ้นออกมาได้หญิงสาวก็ถึงกับโล่งอก รีบซอยเท้าออกจากบ้านตรงไปยังปากซอยเพื่อขึ้นรถโดยสารประจำทางเหมือนเช่นทุกวันสาวน้อยทอดอารมณ์อย่างอ่อนล้ายามนั่งให้ลมปะทะใบหน้านวลขณะคิดถึงอดีตที่เคยอบอุ่น ทว่าเมื่อสูญเสียมารดา ชีวิตที่เคยมีทุกอย่างก็ค่อยๆ สูญเสียไปทีละอย่างนับแต่อรปรียาก้าวเข้ามาในฐานะแม่เลี้ยงแรกๆ แม่เลี้ยงคนสวยยังคงเอ็นดูหล่อนอยู่บ้าง แต่เมื่อตั้งท้องจากที่เคยเมตตาปรานีก็เริ่มเปลี่ยนไป กระทั่งคลอดหนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราทุกอย่างยิ่งเลวร้าย ยิ่งตามมาด้วยลูกชายคนที่สองทุกอย่างเปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือบิดาที่ยุ่งอยู่กับงานจนแทบไม่มีเวลาสนใจหล่อนอยู่แล้ว เมื่อมีลูกสาวและลูกชายคนใหม่ก็ยิ่งห่างเหิน สุดท้ายก็ทอดทิ้งหล่อนเอา

กรณ์ยิ้มกริ่ม พลางพิมพ์ขยุกขยิกตอบก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาหลุกหลิกของอีกฝ่ายบอกชัดว่าเสียดายเต็มแก่จนเขานึกขัน“ถ้าเสียดายนักพี่ก็เก็บเอาไว้เองเหอะ”“ฮึ่ย ไอ้เสียดายก็ใช่ แต่น้องมันรีบใช้เงินว่ะ ถ้าคืนนี้ไม่ใช่กูก็เป็นคนอื่นอยู่ดี อะ! เรียบร้อย นัดให้แล้ว ห้องเดิม”ห้องเดิม คือ ที่ที่กรณ์มีไว้เพื่อการณ์นี้โดยเฉพาะ เรียกว่ามันหื่นจนต้องซื้อห้องชุดเอาไว้เชือดสาวๆ เพื่อนของเขาก็ยืมห้องนี้ใช้อยู่บ่อย แต่สำหรับเขาไม่ค่อยชอบเท่าไร เพราะมีที่ของตัวเองเช่นกันชายหนุ่มรุ่นน้องฟังแล้วยิ้มกับเหตุผลของอีกฝ่าย เขาเองไม่ได้รีบ เรียกว่าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร“เปลี่ยนที่ดีกว่าพี่”กรณ์เลิกคิ้วครู่หนึ่งก่อนไหวไหล่อย่างไม่ถือสา เพราะรู้ดีว่า บุรินทร์เป็นคนที่ค่อนข้างจะเลือกมากกับเรื่องแบบนี้อยู่สักหน่อย“ที่ไหนล่ะ”จากนั้นชายหนุ่มก็บอกที่อยู่กับรุ่นพี่ ก่อนจะแยกย้าย ไม่กี่วินาที เสียงข้อความก็ดังขึ้นพร้อมรูปภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่ปรากฏบนหน้าจอดวงหน้าเรียว ริมฝีปากบางแต้มยิ้มเล็กน้อย ทว่าดวงตากลับแสนเศร้า ภาพของหญิงสาวทำให้เขาเกิดความสนใจในตัวหล่อน แต่ก็เพียงแวบเดียว เพราะสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดใ

“อ่า อ๊ะ” หญิงสาวพลิกใบหน้าหนีไปทางหนึ่ง อาการถูกของใหญ่ทิ่มแทงเข้ามาทำให้ความรู้สึกวาบหวามก่อนหน้ามลายหายไป มีแต่ความปวดแปลบแสบสันเข้ามาแทนที่ เจ็บจนน้ำตาไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัวบุรินทร์ชะงักลงเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาว เขาหรี่ตามองหล่อนอย่างวิเคราะห์อาการตอบรับที่ออกมาตรงกันข้ามกับที่เขาต้องการเห็น“เป็นอะไร เจ็บเหรอ” เขาขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนกันว่าหล่อนคับแคบมากจริงๆ มันแน่นจนเขาเองยังรู้สึกถึงความเสียดเสียวจากการบีบรัดที่มากกว่าปกติหญิงสาวส่ายหัว พยายามซ่อนสีหน้าเจ็บปวดเอาไว้“อยากให้หยุดไหม”หญิงสาวข่มความเจ็บปวดจากการถูกล่วงล้ำเป็นครั้งแรก พยายามบอกตัวเองให้ผ่อนคลายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ไม่ค่ะ ทำต่อเถอะ”ทันทีที่ได้รับการยืนยันจากหญิงสาว ชายหนุ่มจึงดันตัวตนผ่านความคับแคบเข้าไปอย่างค่อนข้างลำบากแล้วแช่กายนิ่งเช่นนั้น ไม่กี่วินาทีต่อมาจึงเริ่มขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่เขามอบให้ไม่เพียงแค่ฟ้าฝนลมแรง แต่เป็นพายุลูกโตที่โหมซัดจนยากต้านทาน กิ่งเทียนได้รู้แล้วว่าที่หล่อนได้รับก่อนหน้าไม่อาจเทียบได้กับครั้งนี้ภายในห้องกว้าง ที่มืดสนิทและแอร์เย็นฉ่ำ ทำให้สาวร่างเล็กต้อ

เช้าวันรุ่งขึ้น กิ่งเทียนเดินหอบหนังสือตรงไปยังคณะ เพื่อนกลุ่มเดียวกันลุกขึ้นทันทีที่หล่อนเดินมาถึง “เทียน วันนี้แกต้องทำงานไหม” มะปรางเอ่ยถาม“ทำสิ ทำไม มีอะไร”“ว้าเสียดายจัง ว่าจะชวนไปดื่มไปดริ๊งสักกะหน่อย” คนชวนทำหน้าเสียดาย กิ่งเทียนเลยหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางของอีกฝ่าย“โทษทีนะ ก็ต้องทำงาน”มะปรางเหลือบตามองเพื่อน สังเกตอีกฝ่ายแล้วให้นึกเห็นใจ เกิดมาเหมือนจะมีพร้อมแต่กลับกลายเป็นขาดแคลนไปเสียทุกอย่าง มีพ่อก็เหมือนไม่มี จนต้องออกมาดิ้นรนหาเงินงกๆ ตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต ไม่เคยมีโอกาสใช้ชีวิตในช่วงวัยรุ่น ความสดใสที่ควรมีก็ถูกทำลายด้วยภาระหนักอึ้ง ไหนจะต้องส่งตัวเองเรียน ไหนจะต้องดูแลป้าอำภาที่เลี้ยงตนมา แม้ไม่ใช่ญาติแต่เป็นเสียยิ่งกว่าญาติ“ป้าเป็นไงบ้างเทียน”คนที่เดินเข้ามานั่งในคลาสเรียนวางหนังสือลงบนโต๊ะมีรอยยิ้มบางๆ ผ่านวาบมาในแววตา ใบหน้าเรียวเล็กแม้จะดูอ่อนล้าไปนิด ใต้ตาจะคล้ำไปหน่อย แต่ยังดูสวยน่ารักไม่เปลี่ยนจึงไม่แปลกที่จะมีทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องและรุ่นเดียวกันตามจีบกิ่งเทียน แต่หญิงสาวไม่เคยให้ความสนใจใครเป็นพิเศษ หล่อนมอบสถานให้ทุกคนที่เข้าหาได้เพียงเพื่อน เพราะเมื่อ