Semua Bab ชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร: Bab 11 - Bab 20

ฟ่านหลิงเซวียหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทุ้ม ซึ่งเขามองมายังนางด้วยสายตาเวทนา “ที่ว่าเพียบพร้อม พระองค์หมายถึงความพร้อมที่จะเป็นหมากในกระดานของใครบางคนหรือเพคะ”หรงเยี่ยนชะงัก รอยยิ้มค้างเติ่ง “ข้าเพียงแต่เห็นใจเจ้าที่ถูกหย่งอันโหวหักหน้าต่อหน้าคุณหนูโจว”“ขอบพระทัยในความเมตตาขององค์ชายเพคะ ทว่าหม่อมฉันไม่ได้สนใจจริง ๆ ยามนี้หม่อมฉันมีความสุขด้วยตนเอง ไม่ต้องพึ่งบุรุษ”องค์ชายสี่เม้มปาก ฟ่านหลิงเซวียเปลี่ยนไปมากจริง ๆ เขาที่คิดว่ามีโอกาสเข้าหานางเหมือนวันวาน ยามนี้ราวกับมีกำแพงขวางกั้นหญิงสาวเห็นคนรักเก่าเงียบไป นางจึงเอ่ยต่อ “ห่วงตนเองก่อนเถิดเพคะองค์ชาย ยามที่คุณหนูโจวกำลังสนทนากับบุรุษอื่น เกรงว่าหมากในกระดานของพระองค์อาจจะเดินผิดทิศผิดทางไปเสียเอง”ฟ่านหลิงเซวียขยับยิ้ม แววตาของนางเฉยชาจนหรงเยี่ยนรู้สึกใจหาย“เจ้าพูดจาเลอะเลือนอันใด ข้ากับคุณหนูโจวหาได้...”“มีสิ่งใดกันหรือไม่ หม่อมฉันมิได้อยากรู้ ขอตัวไปชมบุปผาทางโน้นก่อนแล้วกันเพคะ” หญิงสาวตัดบทอย่างไม่ไยดีฟ่านหลิงเซวียย่อกายอย่างงดงามทว่าห่างเหิน ก่อนจะสะบัดชายกระโปรงก้าวเดินจากมา หรงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังน

ภายในรถม้าคันใหญ่ประจำจวนหย่งอันโหวดูคับแคบลงเมื่อมีผู้ใหญ่สองคนและเด็กหญิงตัวน้อยอีกหนึ่งคนนั่งร่วมกัน เสียงล้อรถม้ากระทบพื้นหินดังกึกกักสม่ำเสมอทว่าหัวใจของฟ่านหลิงเซวียกลับเต้นระรัว นางนั่งตัวตรง สายตาจับจ้องไปที่ผนังรถม้าราวกับมันเต็มไปด้วยสิ่งที่น่าสนใจ ทั้งในความเป็นจริง นางกำลังพยายามไม่หันไปสบตากับบุรุษที่ตนคิดว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้วเว่ยจวินเหยียนนั่งหลังตรงองอาจ นัยน์ตาคมกริบของเขามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือกำเข้าหากันแน่นคล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างส่วนตัวต้นเรื่องอย่างเว่ยหย่งหลัน บัดนี้นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง เด็กน้อยแกว่งขาสั้น ๆ ไปมาอย่างอารมณ์ดี ในมือถือขนมถังหูลู่ไม้ใหญ่ที่ท่านพ่อเพิ่งจะแวะซื้อให้ นางกัดพุทราเคลือบน้ำตาลเข้าปากจนแก้มตุ่ยฟ่านหลิงเซวียเอ่ยขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความตำหนิ “อาหลัน เจ้าทำตัวเสียมารยาทเกินไปแล้วนะที่งานเลี้ยง รู้หรือไม่ว่าการพูดจาเช่นนั้นอาจทำให้ตระกูลฟ่านและท่านโหวเดือดร้อนได้”เด็กหญิงชะงักการเคี้ยวไปครู่หนึ่ง นางเงยหน้ามองมารดาด้วยดวงตาใส “อาหลันขอโทษเจ้าค่ะท่านแม่ แต่อาหลันเห็นปีศาจส

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังสวนหินในจวนตระกูลฟ่าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายของเด็กหญิงวัยห้าขวบที่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดสำรับน้ำชา อาหลันในชุดกระโปรงสีเขียวตัวใหม่ที่ท่านตาฟ่านปิ่งเผิงเพิ่งสั่งตัดให้ กำลังใช้มือน้อย ๆ จัดวางถ้วยชาและจานขนมอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววมุ่งมั่นราวกับกำลังวางแผนการรบครั้งสำคัญ“ท่านลุงเฉิง วางตรงนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ” เสียงเล็กเอ่ยขัดขึ้นเมื่อเห็นรองแม่ทัพเฉิงพยายามจะวางจานขนมลงตรงหน้าเก้าอี้ตัวใหญ่“คุณหนูน้อย ตรงนี้ก็ใกล้ท่านโหวที่สุดแล้วนี่ขอรับ” เฉิงอี้ที่บัดนี้กลายเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเด็กห้าขวบเอ่ยอย่างอ่อนใจ เขาต้องทิ้งภารกิจฝึกทหารมาเพื่อช่วยจัดโต๊ะน้ำชาเพราะคำสั่งด่วนจากท่านโหวที่ให้คุ้มครองความปลอดภัยสองแม่ลูก“ไม่ได้เจ้าค่ะ ตรงนั้นต้องเป็นที่ของท่านแม่ ท่านพ่อต้องนั่งฝั่งโน้น จะได้มองเห็นหน้าท่านแม่ชัด ๆ ไงเจ้าคะ สตรีจะงดงามที่สุดยามแสงแดดส่องกระทบใบหน้าด้านข้าง ท่านซื่อบื้อยิ่งนัก” อาหลันบ่นอุบพลางขยับจานขนมไปวางไว้อีกฝั่งอย่างรู้ความเฉิงอี้ได้แต่ยืนเกาหัวแกรก ๆ “คุณหนูตัวน้อยไปจำคำพูดพวกนี้มาจากไหนกัน ข้าว่าท่านแม่ของท่านคงไม่ได้สอนเ

เว่ยจวินเหยียนแค่นเสียงลอดไรฟันเมื่อเห็นรอยตราประทับสีชาดบนกระดาษ “นี่มันเป็นตราประทับส่วนพระองค์ขององค์หญิงเจ็ด หรงจื่อเซียน”ฟ่านหลิงเซวียชะงักกึก ชื่อนี้ทำให้นางย้อนนึกถึงชาติก่อน องค์หญิงเจ็ดคือพระขนิษฐาร่วมอุทรขององค์ชายสี่ ในความทรงจำ พระนางคือสตรีที่รักความสงบ เอาแต่สวดมนต์ในตำหนัก และมิเคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนอกวังเลยสักครั้ง ทว่ายามนี้กลับกลายเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังจดหมายลับที่ท่าเรือ“องค์หญิงเจ็ดหรือเจ้าคะ พระนางดูมิใช่คนมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นนั้น” ฟ่านหลิงเซวียเอ่ยถามด้วยความสงสัย“นั่นคือหน้ากากที่นางสร้างขึ้นเพื่อให้ทุกคนตายใจ”ฟ่านหลิงเซวียเย็นวาบไปถึงสันหลัง หากจดหมายลับที่ท่าเรือเชื่อมโยงไปถึงองค์หญิงเจ็ด นั่นหมายความว่าตระกูลฟ่านกำลังถูกดึงเข้าไปในขั้วอำนาจอีกครั้ง องค์หญิงเจ็ดอาจต้องการบีบให้หย่งอันโหวเลือกข้างแคว้นต้าถังไม่มีองค์รัชทายาท ฉะนั้นองค์ชายหลายพระองค์จึงพยายามอย่างมากเพื่อบัลลังก์ เพราะหากฝ่ายตรงข้ามได้ก้าวขึ้นสู่ที่สูง คนที่แพ้ก็ราวกับคนธรรมดา อย่างร้ายแรงที่สุดอาจถูกยัดข้อหาแล้วประหารทิ้งทั้งตระกูล“หรือว่าองค์หญิงเจ็ดทำเช่นนี้เพราะอยากบีบใคร” ฟ่านหลิงเซวี

“อาเป่า รินชาให้ข้า”เว่ยจวินเหยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มกายรินน้ำชา ทว่าในจังหวะที่ยื่นถ้วยชาให้นาง เขากระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา “อยู่นิ่ง ๆ ไว้ ข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง”ฟ่านหลิงเซวียพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาอาหลันที่บัดนี้ลุกขึ้นมานั่งตัวตรง ดวงตาของเด็กน้อยฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินวัยเพียงไม่นาน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยนางกำนัลอาวุโสผู้หนึ่ง ด้านหลังมีทหารองครักษ์สี่นายยืนคุมอยู่“คุณหนูฟ่าน รับพระราชเสาวนีย์” เสียงของนางกำนัลแหลมสูงและเปี่ยมไปด้วยอำนาจฟ่านหลิงเซวียก้าวออกไปข้างหน้าอย่างสง่างาม นางไม่ได้คุกเข่าในทันทีแต่กลับจ้องหน้านางกำนัลผู้นั้นด้วยรอยยิ้มบาง “มิทราบว่าข้าน้อยทำผิดอันใดหรือเจ้าคะ ท่านน้าถึงได้บุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้”“เหลวไหล เจ้ากล้าเรียกข้าว่าท่านน้าเชียวหรือ ตระกูลฟ่านแอบอ้างพระนามไทเฮา จัดงานประมูลบังหน้าเพื่อยักยอกเครื่องบรรณาการ บัดนี้มีหลักฐานปรากฏชัด องค์หญิงเจ็ดทรงได้รับพระราชเสาวนีย์จากไทเฮาให้สั่งอายัดจวนและรื้อค้นสินค้าทั้งหมดทันที”ฟ่านหลิงเซวียเลิกคิ้ว “มิทราบว่าหลักฐานที่ว่านั้นคือสิ่งใดหรือเจ้าคะ งานประมูลยังไม่ทันเริ่ม สินค้าท