ชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร

ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าจวนหย่งอันโหว บรรยากาศยามเช้าวันนี้ช่างเงียบผิดปกติ ทหารยามสองนายที่ยืนเฝ้าประตูต่างพากันลอบมองสตรีในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ยืนห่างไปไม่ไกลปกติแล้วในช่วงเวลาเช่นนี้ พวกเขาต้องเตรียมรับมือกับความวุ่นวายจากการที่ฟ่านหลิงเซวีย บุตรสาวคหบดีตระกูลฟ่านจะนำข้าวของล้ำค่าหรือขนมเลิศรสมาแลกเปลี่ยนเพื่อขอเข้าพบท่านโหวแต่วันนี้อีกฝ่ายกลับยืนพิงกายกับต้นเหมยอย่างเกียจคร้าน ในมือมีเพียงถุงกระดาษใส่ขนมน้ำตาลปั้น กำลังหยิบเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มป่องน่าเอ็นดู ท่าทางราวกับแมวตัวน้อยหิวโหยมากกว่าสตรีที่คอยทุ่มทุนเอาอกเอาใจแม่ทัพใหญ่“กินอีกคำแล้วกัน หวานจัง” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกาย พลางใช้ปลายนิ้วป้ายเศษน้ำตาลที่มุมปากออกฟ่านหลิงเซวียในวัยสิบหกปีหลับตาลง สิ่งเดียวที่นางเสียดายในชาติก่อนก็คือไม่ได้ใช้เงินซื้อของอร่อย ๆ กินให้หนำใจก่อนตาย ชาตินี้พอย้อนกลับมาและตัดสินใจเลือกทางใหม่ คือการเกี้ยวเว่ยจวินเหยียนหรือหย่งอันโหว[1]เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่นางกลับพลาดที่เผลอเอาใจลงไปเล่นจริง ๆ จนเวลาล่วงเลยมาถึงหนึ่งปีเต็มหนึ่งปีที่นางส่งเสบียงให้กองทัพเขา หนึ่งปีที่นา

กลิ่นกำยานที่อบอวลอยู่ในเรือนรับรองของจวนหย่งอันโหวไม่ได้ทำให้ฟ่านหลิงเซวียรู้สึกสงบลงแม้แต่น้อยร่างอรชรในชุดผ้าไหมสีฟ้ายืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม้หลังใหญ่ หญิงสาวมองดูเด็กหญิงที่กำลังนอนหายใจหอบถี่เพราะพิษไข้ ใบหน้ามอมแมมที่เพิ่งถูกนางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดเผยให้เห็นเค้าความน่ารักแต่ก็แฝงความอิดโรย‘เพิ่งจะประกาศว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่ไม่นานแท้ ๆ ฟ้าดินช่างกลั่นแกล้งข้านัก’ ฟ่านหลิงเซวียคิดในใจพลางถอนหายใจยาว มือเรียวคอยปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากหน้าผากของเด็กน้อยอย่างเบามือ“หนูน้อย เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดเรียกข้าว่าเสด็จแม่” นางพึมพำเสียงแผ่วอย่างไม่เข้าใจ จริงอยู่ที่ชาติก่อนตนคือพระชายาองค์ชายสี่ กระทั่งส่งเขาขึ้นครองบัลลังก์สำเร็จก็ยังไม่ถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮา อีกฝ่ายแต่งชายาใหม่ที่เป็นดวงใจ มิเคยมีลูกด้วยกัน ในความทรงจำ ไม่มีเด็กคนนี้อยู่ในหัวสักนิดก่อนหน้านี้นางสังเกตเห็นรอยแผลตามข้อมือและข้อเท้าของเด็กหญิง คล้ายถูกมัดด้วยเชือกหยาบ ๆ มานาน และรอยฟกช้ำตามตัวที่ดูเหมือนจะเกิดจากการถูกทุบตีรังแกมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายนี้คือร่างของเด็กขอทานหรือเด็กกำพร้าที่อดมื้อกินมื้อชัด

ตอนเช้าตรู่ในจวนตระกูลฟ่าน ฟ่านหลิงเซวียยืนกำหมัดอยู่กลางห้องโถงใหญ่ นางสวมชุดสีดำแบบบุรุษ เส้นผมสีดำถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูงดูทะมัดทะแมงนางเตรียมพร้อมจะลอบออกไปจัดการสิ่งที่ถูกแอบซุกซ่อนไว้ในเรือสินค้า ณ ท่าเรือทิศใต้ชาติก่อนช่วงเวลานี้ เรือสินค้าของตระกูลฟ่านมีดินระเบิดปะปนมาด้วย องค์ชายสี่แสร้งเข้าหานางเพื่อช่วยเหลือและจะหาคนบงการให้ เขากำจัดมันออกไปก่อนทางการจะตรวจสอบ ด้วยเหตุนี้นางจึงมองว่าเขาเป็นคนดี ค่อย ๆ มอบหัวใจให้จนยอมทำทุกอย่างเพื่อผลักดันเขาขึ้นสู่บัลลังก์สุดท้ายเขาก็นำเรื่องนี้มาข่มขู่ หากนางไม่เชื่อฟัง จะนำหลักฐานเปิดเผยแก่ราชสำนักว่าตระกูลฟ่านสมคบคิดกบฏทว่าก่อนที่นางจะออกจากจวน บิดาก็เรียกตัวมาพบแขกที่ไม่อยากพบ“เซวียเอ๋อร์ เจ้าจะไปไหนแต่เช้ามืด แล้วเหตุใดจึงแต่งกายแปลกตาเช่นนี้” ฟ่านปิ่งเผิง ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามด้วยความมึนงง พลางหันไปมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่นั่งจิบชา “องค์ชายสี่อุตส่าห์เสด็จมาหาเจ้าแต่เช้า บอกว่ามีธุระสำคัญจะคุยกับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงทำหน้าบึ้งตึงใส่พระองค์”หรงเยี่ยนหรือองค์ชายสี่ บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลา เขามองมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ชาติก่อนนางหลงรอยยิ้มตร

คำพูดของฟ่านหลิงเซวียทำให้เว่ยจวินเหยียนชะงักไปชั่วครู่ ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับ เขาเพียงแต่กระชับบังเหียนม้าให้มั่นคงขึ้น ควบทะยานอาชาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ครั้นเดินทางมาถึงท่าเรือทิศใต้ ฟ่านหลิงเซวียพยายามขยับกายออกห่างจากแผ่นอกกว้างของบุรุษที่นั่งซ้อนหลังอยู่บนอาชาตัวเดียวกันวงแขนแกร่งของเว่ยจวินเหยียนไม่ได้คลายออกในทันที เขายังคงกระชับบังเหียนไว้เช่นนั้น ฟ่านหลิงเซวียคิดหนัก ตนอยากสลัดหย่งอันโหวออกไปแทบแย่ เพราะหากเขายังเป็นเงาตามติดตัว คงทำงานไม่สะดวกนัก เพราะต้องคอยตอบข้อสงสัยบุรุษตรงหน้า“ส่งข้าเพียงเท่านี้เถิดเจ้าค่ะท่านโหว ข้ามีธุระต้องจัดการเพียงลำพัง” ฟ่านหลิงเซวียเอ่ยเสียงแข็ง พลางพยายามดันมือแกร่งที่โอบรัดเอวออกเว่ยจวินเหยียนก้มลงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสตรีที่เพิ่งจะประกาศตัดขาดกับเขาเมื่อวาน“ข้าจะไปกับเจ้า ท่าเรือยามเช้าหาใช่ที่เที่ยวเล่นของสตรีร่ำรวยเช่นเจ้า ข้ามีหน้าที่ต้องตรวจตราความเรียบร้อย และเจ้ามีท่าทางน่าสงสัย”“น่าสงสัยอันใดกันเจ้าคะ ข้าเพียงมาตรวจดูสินค้าของตระกูล” หญิงสาวโต้กลับ ทั้งที่ใจเต้นรัวประหนึ่งกลองศึก หากเขาตามนางลงเรือ แผนการปกป้อง

อีกด้านหนึ่ง ฝีเท้าของหญิงสาวในชุดบุรุษสีดำมั่นคงและรวดเร็ว เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้กระดานของท่าเรือทิศใต้ดังรัวเร็วสอดประสานกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง ในใจของฟ่านหลิงเซวียเต้นรัวราวกับกลองศึกยามสู้รบ“คุณหนู ทางนี้เจ้าค่ะ”น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความร้อนรนดังขึ้น จือจือ สาวใช้คนสนิทที่มีใบหน้าซีดเผือดรีบก้าวออกมาต้อนรับผู้เป็นนาย“กลุ่มคนชุดดำเพิ่งกลับไปเมื่อครู่เจ้าค่ะ ข้าแอบดูจากมุมมืด เห็นพวกเขานำหีบไม้เข้าไปยังท้ายเรือ ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยนเจ้าค่ะคุณหนู” ฟ่านหลิงเซวียผงกศีรษะแล้วขึ้นเรือ รีบตรงไปที่ท้ายชั้นล่างของเรือ นางใช้มีดสั้นงัดฝาหีบไม้ออกอย่างระมัดระวังแต่ภายในนั้นไม่มีดินระเบิดอย่างที่นางเคยเจอในชาติก่อน...นางชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจกระตุกด้วยความฉงน ทว่าเมื่อดึงห่อผ้าใต้หีบออกมากลับพบเพียงซองจดหมายหลายฉบับที่ประทับตราลับของพ่อค้าเถื่อนหญิงสาวหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน เนื้อความในจดหมายระบุถึงการนัดหมายส่งมอบอาวุธและแผนการสนับสนุนกองกำลังเพื่อล้มล้างราชสำนัก โดยมีการลงนามเลียนแบบชื่อบิดา ลายเส้นถูกเลียนแบบราวกับเป็นคนเดียว