Semua Bab ชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร: Bab 41 - Bab 50

ฟ่านหลิงเซวียพึมพำเสียงแผ่ว หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย ทั้งตื้นตัน ขัดเขิน ทว่าลึกลงไปกลับมีความหวาดหวั่นแล่นขึ้นมานางย้อนเวลากลับมาจากความตายในชาติก่อน ชาติที่นางต้องจบชีวิตตนเองลงเพราะความโง่งมในรักที่มีต่อองค์ชายสี่ ในชาตินี้นางตั้งมั่นว่าจะไม่เอาหัวใจลงไปเสี่ยงกับบุรุษหน้าไหนอีก จะขอตั้งหน้าตั้งตาทำมาค้าขาย กอดกองเงินกองทองเลี้ยงดูอาหลันให้มีความสุขไปชั่วชีวิตทว่าหลังจากนางยอมเป็นยาถอนพิษช่วยชีวิตหย่งอันโหว ความสัมพันธ์ระหว่างนางและเขาก็บรรจบกันเรียบร้อยแล้วแต่สิ่งที่ยังคงติดค้างและกลายเป็นเงามืดกัดกินใจของฟ่านหลิงเซวียอยู่ตลอดเวลา คือเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในอนาคตในชาติก่อน องค์ชายสี่หรงเยี่ยนก้าวขึ้นสู่ราชบัลลังก์ได้สำเร็จและทำให้ตระกูลฟ่านล่มสลาย ในเวลาต่อมา หย่งอันโหวกลับลุกขึ้นมาก่อกบฏรวบรวมกำลังทหารบุกยึดวังหลวง แย่งชิงบัลลังก์มังกรมาเป็นของตนเองอย่างโหดเหี้ยมเพราะเหตุใดกันแน่ อะไรคือสิ่งที่ผลักดันให้ผู้จงรักภักดีเช่นเขา ลุกขึ้นมาแย่งชิงบัลลังก์ฟ่านหลิงเซวียขมวดคิ้วแน่นด้วยความมึนงง ในชาติก่อนนางเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอที่ดวงตามืดบอดเพราะความรัก จ

มือของเขาที่กุมด้ามกระบี่ข้างเอวบัดนี้กำแน่น ซึมซับเอาความรู้สึกขมขื่นเข้าไปในอก ยามที่เห็นหรงเยี่ยนเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ข้างแก้มของฟ่านหลิงเซวีย เว่ยจวินเหยียนถึงกับต้องหลับตาลงช้า ๆ คล้ายไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ ทว่าเพียงครู่เดียว เขาก็ลืมตาขึ้นใหม่“เขามองข้า” ฟ่านหลิงเซวียพึมพำ น้ำตาพลันรื้นขึ้นมาในดวงตาของดวงจิตโปร่งแสง “เหตุใดสายตาของเขาถึงเป็นเช่นนี้”‘ท่านโหว ยามนี้องค์ชายสี่และคุณหนูตระกูลฟ่านดูท่าจะพึงพอใจกันมาก ข้าน้อยคิดว่าพวกเราควรจะถอยกลับไปจัดการงานดีกว่าขอรับ’ เสียงรองแม่ทัพเฉิงอี้ดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลังเว่ยจวินเหยียนไม่ได้หันไปมองคนสนิท เขาเพียงแต่เค้นเสียงทุ้มต่ำในลำคอ ตอบกลับด้วยวาจาราวกับเจ็บลึกในใจ ‘นางชอบคนพูดจาอ่อนหวาน ชอบคนที่คอยเอาอกเอาใจ คนที่วัน ๆ รู้จักแต่การจับดาบฆ่าคนอย่างข้า เข้าไปใกล้นางก็มีแต่จะทำให้นางหวาดกลัวและแปดเปื้อนกลิ่นคาวเลือดเปล่า ๆ’‘ท่านแอบชอบคุณหนูฟ่านมานาน เหตุใดถึงไม่ลองให้ผู้ใหญ่ไปทาบทามคุณหนูฟ่านดูสักคราเล่าขอรับ หากท่านออกปาก คหบดีฟ่านย่อมต้องยินดีอย่างแน่นอน’ เฉิงอี้ยังคงพยายามสนับสนุนเจ้านายเว่ยจวินเหยียนส่ายหน้าช้า ๆ นัยน์ตาทอด

“อาหลันมิได้คิดปิดบังท่านแม่ไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ” เด็กหญิงขยับกายเข้าไปสวมกอดรอบคอของฟ่านหลิงเซวียแน่น ซุกใบหน้าลงกับไหล่ของมารดา “ขอให้ท่านแม่เชื่อใจอาหลัน อาหลันมาเพื่ออยู่เคียงข้างท่านแม่”“ยามนี้เบื้องหน้าของพวกเราคือศึกใหญ่ หากเรื่องจบลง อาหลันจะเล่าให้หมดเลยเจ้าค่ะ”ฟ่านหลิงเซวียจ้องมองบุตรสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทว่าลึกลงไปกลับมีความเชื่อมั่น คำยืนยันของอาหลันแม้จะไม่ได้เฉลยปริศนาว่าเป็นใครมาจากไหน ทว่ามันกลับให้ความมั่นใจแก่นางสัมผัสอบอุ่นและอ้อมกอดของอาหลันช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ตึงเครียดของฟ่านหลิงเซวียให้ค่อย ๆ สงบลง หญิงสาวลอบถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นลูบผมของบุตรสาว“ก็ได้ ในเมื่อเจ้ายืนยันเช่นนี้ แม่ก็จะมิบังคับเจ้า ทว่าเจ้าต้องสัญญากับแม่ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นที่ศาลบรรพชนหลวง เจ้าห้ามเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด หน้าที่ปกป้องเจ้า เป็นของแม่และท่านพ่อของเจ้า เข้าใจหรือไม่”“อาหลันรับคำเจ้าค่ะท่านแม่” เด็กหญิงตัวน้อยฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี พลางชูมือขึ้นสูงอีกครั้ง ท่าทางแก่แดดเมื่อครู่เลือนหายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา “ยามนี้พวกเราไปซื้อของเล่นกันเถิดเจ้าค่ะ

“ท่านโหว ในเมื่อยามนี้พวกเราเข้าใจตรงกันแล้ว ข้ามีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกท่าน กระดานหมากในชาตินี้บิดเบี้ยวไปจากเดิมมาก หรงเยี่ยนในยามนี้ไม่มีเงินทองจากตระกูลฟ่านคอยหนุนหลัง เขากลายเป็นคนขลาดเขลา หวาดกลัว และไม่กล้าลงมือทำสิ่งใดอีกแล้ว”เว่ยจวินเหยียนหรี่ตา “องค์หญิงเจ็ดทนไม่ไหวจึงทำทุกทางเพื่อบีบบังคับพระเชษฐา”ฟ่านหลิงเซวียผงกศีรษะ “นางเห็นพี่ชายร่วมอุทรอย่างหรงเยี่ยนกลายเป็นคนไร้ค่า ไร้หนทางก้าวสู่บัลลังก์ แทนที่นางจะยอมแพ้ นางกลับเลือกที่จะก้าวขึ้นมาคุมกระดานหมากนี้ด้วยตนเอง ยามนี้นางกำลังบีบคั้นหรงเยี่ยนอย่างหนัก บังคับให้พี่ชายของตนทำเรื่องเลวร้าย”ดวงตาของเว่ยจวินเหยียนไม่ได้มีความแปลกใจ สตรีผู้นี้มักจะเก็บงำตนเอง วางตัวเป็นองค์หญิงผู้รู้ความ ทว่าสายตาของเขาย่อมมองออกว่านางมีจิตใจที่มักใหญ่ใฝ่สูงฟ่านหลิงเซวียกล่าวต่อ “ข้าเชื่อว่าในพิธีหลวงที่จะถึง นางต้องมีแผนการร้ายที่จะพลิกแผ่นดินแน่ ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมเป็นฝ่ายตั้งรับ และจะไม่ยอมให้ตระกูลฟ่านต้องแปดเปื้อนแผนชั่วของนางแม้เพียงเสี้ยวเดียว”เว่ยจวินเหยียนยกมุมปาก ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตที่ขมับของสตรีอันเป็นที่รักเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน

“ท่านโหว โปรดระงับโทสะก่อนเจ้าค่ะ” ฟ่านหลิงเซวียยื่นมือไปกุมมือหนาเพื่อเตือนสติความใจร้อนของเขา ตนไม่แปลกใจสักนิดที่บุรุษผู้นี้แย่งชิงบัลลังก์ในชาติก่อน “องค์หญิงเจ็ดคิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า ทว่านางหารู้ไม่ว่าการที่ฝ่าบาทมอบป้ายหยกอาญาสิทธิ์ให้ตระกูลฟ่านเข้าควบคุมพื้นที่ศาลบรรพชนล่วงหน้า นั่นคือหลุมศพที่ฝ่าบาทขุดทิ้งไว้ให้นางเองต่างหาก”หญิงสาวหันไปหาบิดาและชี้นิ้วลงบนแผนผังตรงบริเวณห้องเตรียมเครื่องพิธีกรรมและแท่นพิธีหลักของศาลบรรพชน “ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าต้องการให้ท่านส่งช่างฝีมือที่ซื่อสัตย์ที่สุดของตระกูลฟ่าน แฝงตัวเข้าไปพร้อมกับหีบทองคำบรรณาการสามล้านตำลึงในวันพรุ่งนี้ ทหารรักษาพระองค์ของท่านโหวจะคอยกันคนนอกออกไป ภายในเจ็ดวันนี้ พวกเราจะดัดแปลงกลไกใต้ถุนศาลบรรพชน วางท่อน้ำมันและฟืนแห้งซ่อนไว้ใต้ห้องเก็บอาวุธลับที่องค์หญิงเจ็ดแอบลักลอบนำเข้ามาปรักปรำพวกเรา ทันทีที่นักฆ่าของนางเริ่มเคลื่อนไหว ก็เผาหลักฐานของพวกนางต่อหน้าพระพักตร์”“แล้วเรื่องรอยสักของอาหลันเล่า เจ้าจะจัดการอย่างไร” คหบดีฟ่านเอ่ยถามฟ่านหลิงเซวียยกยิ้มมุมปาก “ตระกูลฟ่านของเราค้าขายทั่วหล้า ข้าเคยได้ยินตำรับยาโบราณจากห