Semua Bab ชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร: Bab 51 - Bab 60

“ทูลเสด็จพ่อ เรื่องนี้กระหม่อมสืบมาแล้วว่าเป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ หย่งอันโหวมักใหญ่ใฝ่สูง ลอบซ่อนสายเลือดกบฏไว้เพื่อทำการใหญ่ในอนาคต ซ้ำยังสมรู้ร่วมคิดกับตระกูลฟ่านใช้เงินเพื่อควบคุมราชสำนัก ขอเสด็จพ่อทรงโปรดให้หน่วยองครักษ์เข้าจับกุมและตรวจค้นแผ่นหลังของเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” หรงเยี่ยนกราบทูลเสียงดัง เดิมทีเขาอยากได้เงินจากตระกูลฟ่านมาหนุนหลัง พอนางเข้าหาหย่งอันโหว ก็ราวกับถูกทำลายศักดิ์ศรี จึงพยายามวางแผนบุรุษช่วยหญิงสาว แต่สุดท้ายก็ย่อยยับทุกคราบัดนี้ไม่มีทางที่ฟ่านหลิงเซวียจะหลงกลเขาแล้ว ไหนจะโจวเซี่ยนเอ๋อร์ที่เคยบอกให้รอ นางก็ตัดสินใจเปลี่ยนแผนการไปเข้าทางหย่งอันโหว สุดท้ายแล้วอย่างไร ยามนี้ตระกูลโจวถูกลืมเลือน สองพ่อลูกถูกขังในคุกหลวงตลอดชีวิตท่ามกลางความโกลาหล ฟ่านหลิงเซวียยังคงนั่งนิ่ง ใบหน้างดงามไร้ซึ่งความตื่นตระหนก นางลอบสบสายตากับฮ่องเต้ หญิงสาวขยับลุกขึ้นยืน จูงมืออาหลันก้าวออกไปกลางลานพิธีฟ่านหลิงเซวียเอ่ย “ฝ่าบาท องค์หญิงเจ็ดและองค์ชายสี่กล่าวหาว่าอาหลันมีรอยสักกบฏดอกบัวเก้ากลีบ ช่างเป็นเรื่องที่ฟังดูน่ากลัวยิ่งนัก ทว่าตระกูลฟ่านและจวนโหวมีความบริสุทธิ์ใจและจงรั

“อาหลัน เจ้าพร้อมแล้วหรือ” ฟ่านหลิงเซวียไม่อยากบังคับบุตรสาว นางรอได้ จนกว่าอาหลันจะพร้อมเว่ยหย่งหลันกลืนน้ำลายลงคอคำใหญ่ แล้วเอ่ยว่า “ข้าก็คือบุตรสาวของท่านพ่อกับท่านแม่จริง ๆ ในชาติก่อน หลังจากที่ท่านพ่อบุกวังหลวง ยึดครองบัลลังก์ ท่านพ่อก็แต่งตั้งท่านแม่เป็นฮองเฮา และไม่รับสนมเข้าวังหลวงแม้แต่คนเดียว”คำสารภาพของอาหลันทำให้ฟ่านหลิงเซวียงุนงง ชาติก่อน มิใช่ว่านางตายหลังจากกระโดดสระน้ำในวังหลวงหรอกหรือแม้แต่เว่ยจวินเหยียนก็เต็มไปด้วยความสงสัย ความฝันของเขาเด่นชัดแค่เพียงสิ่งที่ฟ่านหลิงเซวียเคยเล่าเท่านั้นอาหลันพอเล่าแล้ว เด็กหญิงก็รู้สึกร้อนไปทั่วสรรพางค์กาย ข้อแลกเปลี่ยนกำลังจะเล่นงานนาง แต่ไม่ว่าจุดจบเป็นเช่นไรก็คิดว่าคุ้มค่า ขอเพียงได้บอกความจริงบุพการีให้กระจ่าง ‘ขอบุญกุศลที่เคยทำมา พาดวงจิตของท่านพ่อกับท่านแม่ย้อนกลับไปดูหลังจากหย่งอันโหวยึดบัลลังก์สำเร็จได้หรือไม่’ เด็กหญิงอ้อนวอนต่อสรวงสวรรค์ คำขอจากอาหลันพลันเป็นจริง เมื่อดวงจิตของทั้งสองถูกดูดดึงให้กลับไปเห็นภาพในอดีตชาติวันนั้นในวังหลวงฟ้าหม่น ฝนตกหนักราวกับน้ำตาของฟ่านหลิงเซวียที่หลั่

บนเตียงบรรทมเดียวกันกับที่ฟ่านหลิงเซวียเคยจากไป เว่ยจวินเหยียนนอนแน่นิ่งไร้เรี่ยวแรง เส้นผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนไปเกือบครึ่งศีรษะ นัยน์ตาคมกริบที่เคยสยบคนมากมายบัดนี้เลื่อนลอย ข้างเตียงมีเพียงเว่ยหย่งหลันกุมมือของเสด็จพ่อไว้เสียงของเว่ยจวินเหยียนแหบพร่าและแผ่วเบายิ่งนัก “พ่อทำหน้าที่ของพ่อดีที่สุดแล้วใช่หรือไม่”“เพคะ เสด็จพ่อได้โปรดอดทนไว้เถิด หมอหลวงกำลังปรุงยา...” เว่ยหย่งหลังสะอื้นจนเสียงขาดห้วง นางเสียพระมารดาไปแล้ว เพียงไม่นานก็จะเสียพระบิดาอีกหรือ หลังจากนี้จะใช้ชีวิตต่อไปเช่นไรเว่ยจวินเหยียนส่ายหน้าช้า ๆ มุมปากขยับยิ้ม “ไม่ต้องแล้วอาหลัน พ่อเหนื่อยเหลือเกิน หัวใจของพ่อตามแม่ของเจ้าไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว พ่ออยู่ตรงนี้เพื่อรอเวลาที่จะได้ไปพบนางอีกครั้ง”สายตาของเขามองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้นแววตาที่อ่อนล้ากลับทอประกายขึ้นมา คล้ายกับว่าได้มองเห็นเงาร่างของฟ่านหลิงเซวียยืนส่งยิ้มและยื่นมือมา“เจ้ามารับข้าแล้วใช่หรือไม่ ข้าขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องรอนาน” เว่ยจวินเหยียนพึมพำ น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นจากหางตา ลมหายใจของเขาแผ่วลงและหยุดนิ่งไปในที่สุด มือที่กุมมือของบุตรสาวไ

เสียงคร่ำครวญปานจะขาดใจของฟ่านหลิงเซวียดังก้องในเรือนนอน หญิงสาวร้องไห้แทบสิ้นสติ นางทรุดกายลงบนเตียง ดึงร่างเว่ยหย่งหลันเข้ามาสวมกอด หยาดน้ำตากลมเกลี้ยงใสไหลรินอาบแก้มเนียนหยดแล้วหยดเล่า“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ เรื่องร้าย ๆ ในวังหลวงก็จบสิ้นลงแล้ว องค์ชายสี่และองค์หญิงเจ็ดก็ถูกลากเข้าคุกหลวงเพื่อรอการประหาร ศัตรูของพวกเราพ่ายแพ้หมดสิ้น ไยเจ้าจากแม่ไปในเวลานี้ อาหลัน ลูกกลับมาหาแม่ก่อน ฮึก... แม่ขอร้อง”ฟ่านหลิงเซวียพร่ำเพ้ออย่างคนเสียสติ จิตใจของนางดำดิ่ง ภาพดวงตากลมโตของอาหลันยามส่งยิ้มให้ ติดอยู่ในใจไม่จางหาย นางกอดร่างของลูกไว้แน่น หัวสมองขาวโพลนและตื้อไปหมดเว่ยจวินเหยียนน้ำตาคลอหน่วย เขาเสียใจไม่ต่างจากฟ่านหลิงเซวีย แต่ก็พยายามทำตนให้เข้มแข็ง เพื่อจะได้เป็นที่พักพิงให้นาง ชายหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปประคองไหล่ที่สั่นระริกลูกสาวทรมานตนเอง ยอมตายเพื่อเปิดเผยให้พวกเขารู้ความจริง แม้ศัตรูภายนอกจะพินาศย่อยยับตามแผน ทว่าความสูญเสียที่เพิ่งเกิดขึ้นช่างรุนแรงเหลือเกินยามนั้นเสียงประตูเรือนนอนถูกผลักออก คหบดีฟ่านที่เพิ่งแยกย้ายไปพักผ่อนหลังกลับมาจากวังหลวง รีบก้าวเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าต

คำว่า ‘เราร่วมมือกันทำให้อาหลันกลับมาเกิด ดีหรือไม่’ ยังคงดังก้องอยู่ในหูฟ่านหลิงเซวีย ใบหน้างดงามที่แต่งแต้มไว้พลันขึ้นสีแดงลามไปจนถึงใบหูเล็ก นางอายจนไม่กล้าสบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความเจ้าเล่ห์“ท่านพี่ ท่านทำราวกับว่าเป็นเรื่องง่ายดาย” เสียงหวานเอ่ยอุบอิบในลำคอ ยกมือขึ้นไปทุบอกแกร่งเบา ๆเว่ยจวินเหยียนหัวเราะ ชายหนุ่มรวบมือนุ่มทั้งสองข้างของภรรยาเอาไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจูบลงบนหลังมือของนางอย่างแสนรัก นัยน์ตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกักเก็บมานาน“หากมิใช่เรื่องง่าย แล้วเจ้าคิดว่ายากตรงไหน ยามนี้ในห้องหอมีเพียงข้าและเจ้า เจ้ายังจะให้ข้ารอสิ่งใดอีก”คำพูดของเขาทำให้ฟ่านหลิงเซวียใจสั่น ยามใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้นางได้มีโอกาสเอ่ยสิ่งใดอีก มือหนาเอื้อมไปดึงปิ่นปักผมและเครื่องประดับศีรษะของเจ้าสาวออกทีละชิ้นอย่างเบามือ จนเรือนผมสีดำขลับทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลังเว่ยจวินเหยียนเชยคางนางขึ้นมาบังคับให้ดวงตากลมโตสบสายตากับเขา ก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปาก ชายหนุ่มขบเม้มริมฝีปากล่างของภรรยาเบา ๆ ราวกับจะหยอกเย้าให้ยอมเปิดทาง เมื่อฟ่