Semua Bab ชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร: Bab 31 - Bab 40

“ยิ่งสหายที่เติบโตมาด้วยกัน ยิ่งน่าระแวง ข้าจะเป็นคนจัดการเรื่องเส้นทางขนส่งสินค้าให้เจ้าเอง ดินแดนทางใต้ตระกูลกู้อาจเป็นทางผ่าน ทว่ากองทัพของข้ากุมอำนาจเส้นทางเข้าออก เจ้าอยากได้ทางผ่านปลอดภัยเหตุใดจึงไม่มาขอจากข้า”“ข้าไม่อยากติดค้างหนี้บุญคุณบุรุษใจร้ายเช่นท่าน” ฟ่านหลิงเซวียทำแก้มพองลมแล้วเบือนหน้าหนี ท่าทางนั้นช่างน่าเอ็นดูจนเว่ยจวินเหยียนเผลอจุมพิตลงบนหน้าผากเบา ๆ“ที่ผ่านมาข้าทำผิดต่อเจ้า ข้ายอมรับ ทว่าจากนี้ไป หนี้บุญคุณอันใดข้ามิคิดจะทวงคืน มีเพียงหนี้รักที่เจ้าต้องยอมให้ข้าชดใช้ไปชั่วชีวิต” ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูนุ่มจนหญิงสาวขนลุกซู่รถม้าเคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งจอดสนิทหน้าจวนตระกูลฟ่าน ฟ่านหลิงเซวียรีบจัดแจงเสื้อผ้าและเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่อย่างเลิ่กลั่ก ท่าทางเหมือนกลัวบิดาจะจับได้ทำให้เว่ยจวินเหยียนอมยิ้มขบขันเมื่อประตูรถม้าเปิดออก หญิงสาวรีบก้าวลงไป ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือนุ่มไว้ ประคองนางลงมาอย่างอ่อนโยนที่หน้าประตูจวน เว่ยหย่งหลันในชุดกระโปรงสีฟ้ายืนเท้าสะเอวรออยู่ ดวงตากลมโตใสแป๋วของเด็กน้อยจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของมารดา สลับกับมองริมฝีปากบวมเจ่ออ

ความร้อนรุ่มแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย ลมหายใจของเขาหอบถี่ จนขุนนางรอบข้างเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ“ท่านโหว ท่านเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ ร่างกายไม่สบายตรงไหนหรือไม่ ให้เซี่ยนเอ๋อร์ช่วยประคอง...”น้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนหวานของโจวเซี่ยนเอ๋อร์สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา ภาพเรือนร่างอรชรในชุดสีขาวบริสุทธิ์ของนางยามนี้ เหตุใดช่างดูเย้ายวนยิ่งนักอัครเสนาบดีโจวไห่ลอบยิ้ม ยาจากแคว้นฉู่ได้ผลดียิ่งนัก ต่อให้เป็นแม่ทัพผู้คุมกองทัพนับแสน ก็มิอาจต้านทานแรงปรารถนาลึกล้ำ อีกเพียงไม่นานหรอกที่เว่ยจวินเหยียนจะขาดสติและลงมือหยาบโลนต่อบุตรสาวของเขาต่อหน้าพระพักตร์ แล้วแผนการก็จะสำเร็จลุล่วงทว่าจังหวะนั้นเอง“ท่านเสนาบดีโจวเจ้าคะ ระวังเจ้าค่ะ”เสียงแหลมของเว่ยหย่งหลันดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ บรรยากาศอึดอัดพลันชะงักงันไปชั่วครู่ยังไม่ทันที่ใครจะตั้งตัว เด็กหญิงก็วิ่งถลาเข้าไปชนเสนาบดีโจวและโจวเซี่ยนเอ๋อร์อย่างรวดเร็วเพล้ง!จอกสุราในมือเสนาบดีโจวหลุดมือ สาดลงบนจอกสุราอุ่นของเว่ยจวินเหยียนพอดิบพอดี ไม่เพียงเท่านั้น ถาดสุราอุ่นในมือของโจวเซี่ยนเอ๋อร์ก็เอียง“กรี๊ด”คุณหนูโจวร้องเสียงหลงเมื่อสุราอุ่นที่ผสมน้ำมันห

เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหูจนนางขนลุกซู่ ชายหนุ่มขบกรามแน่น ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เส้นเลือดตามลำคอและขมับขยับตุบ ๆ ตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ปะทุขึ้นมาพิษราคะจากแคว้นฉู่ร้ายแรงกว่าที่คิด ยิ่งเขาใช้กำลังภายในกดข่มมันไว้ ยิ่งย้อนกลับ หากมิได้ร่วมรัก ปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาภายในค่ำคืนนี้ ท้ายที่สุดความเป็นบุรุษเพศของเขาจะถูกแผดเผาจนกลายเป็นหมันไปชั่วชีวิตเว่ยจวินเหยียนชะโงกหน้าออกไปสั่งการคนบังคับรถม้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทรมาน “เปลี่ยนเส้นทาง ตรงไปจวนโหวเดี๋ยวนี้ ให้เร็วที่สุด!”“ท่านไม่ไปส่งข้าที่ตระกูลฟ่านหรือ” ฟ่านหลิงเซวียประท้วง พลางลอบมองเว่ยหย่งหลันที่นอนหลับสนิท ทว่ายามเห็นใบหน้าเว่ยจวินเหยียนที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน นางก็ใจหายวูบ เนื่องด้วยรู้จักความร้ายกาจของพิษนี้ดี“จวนตระกูลฟ่านอยู่ไกลเกินไป ข้ามิอาจสะกดพิษชั่วร้ายได้นานขนาดนั้น หากช้ากว่านี้ข้าคงมิอาจมีทายาท”รถม้าแล่นไปในความมืดของค่ำคืนด้วยความเร็วสูงสุด เพียงไม่นานก็เลี้ยวเข้าสู่ประตูใหญ่ของจวนหย่งอันโหว พอรถม้าจอดสนิท ประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของรองแม่ทัพที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ก่อนแล้ว“เฉิงอี้ อุ้มอาหลัน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดวงหน้าต่าง ภายในเรือนนอนกว้างของจวนหย่งอันโหวเต็มไปด้วยร่องรอยแสนเร่าร้อนฟ่านหลิงเซวียซุกกายอยู่ในผ้าห่ม ใบหน้าหวานยามหลับสนิทดูงดงามราวกับภาพวาด ขนตายาวงอนทาบลงบนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ทว่าคิ้วเรียวสวยกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเนื่องด้วยความรู้สึกระบมทั่วร่างกาย ยามที่นางขยับตัว ความเจ็บแปลบสายหนึ่งก็แล่นขึ้นมาเว่ยจวินเหยียนลืมตาขึ้น เขาเท้าแขนกับหมอน มองสำรวจฟ่านหลิงเซวียด้วยสายตาโลมเลียยามเห็นอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นผ้าห่มปรากฏรอยรักกระจายทั่วร่างกายขาวเนียนเว่ยจวินเหยียนยกยิ้มมุมปาก เขาโน้มใบหน้าลงไปคลอเคลียนาง ปลายจมูกโด่งเป็นสันฝังลงบนแก้มนุ่ม แล้วสูดดมความหอมเข้าปอดฟอดใหญ่ ก่อนจะเลื่อนลงมาขบเม้มติ่งหูบางเบา ๆ อย่างหยอกเย้า“อื้อ อย่ารบกวนข้า”ฟ่านหลิงเซวียพึมพำ พยายามหันหน้าหนี ยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่ง ทว่าพละกำลังของนางยามนี้น้อยนิดเหลือเกิน จึงมิอาจผลักเขาออกได้สำเร็จ“ตื่นได้แล้ว ตอนนี้ใกล้สายแล้วนะ” เอ่ยแล้วฝ่ามือหนาก็เริ่มลูบไล้เข้าไปใต้ผ้าห่ม บีบคลึงสะโพกอย่างมันเขี้ยวฟ่านหลิงเซวียลืมตาขึ้นโดยพลัน “ท่านโหว ปล่อยข้านะ”หญิงสาวตวัดสายตามองเขา ทุบกำปั้น

ณ ห้องโถงเรือนรับรองหลักจวนหย่งอันโหว คหบดีฟ่านปิ่งเผิงในชุดผ้าไหมเนื้อดีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงหอมตัวใหญ่ ใบหน้าบึ้งตึงเขียวคล้ำ ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะ มือหนาตบลงบนโต๊ะน้ำชาด้านข้างเสียงดังสนั่นถ้วยชาชั้นดีสั่นกระเทือนจนน้ำชากระเซ็น“หย่งอันโหวทำสิ่งใดกับเซวียเอ๋อร์ เหตุใดจนป่านนี้ บุตรสาวของข้าถึงยังไม่มา”เฉิงอี้ รองแม่ทัพผู้ผ่านศึกเหนือใต้มานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้ยืนกุมขมับอยู่มุมห้อง ใบหน้าหล่อเหลาแห้งเจื่อน เขารีบก้าวออกมาประสานมือ ค้อมกายลงต่ำเพื่อระงับอารมณ์คหบดีผู้มีอำนาจในแคว้น“ท่านคหบดีฟ่าน โปรดระงับโทสะด้วยขอรับ เมื่อคืนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นในวังหลวง คุณหนูฟ่านช่วยเหลือท่านโหวขับพิษร้ายจนร่างกายเหนื่อยล้ามาก ยามนี้จึงยังต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่ขอรับ” เฉิงอี้พยายามเลือกใช้คำพูดที่ฟังดูสุภาพที่สุด ทว่าหยาดเหงื่อกลับไหลซึมเต็มแผ่นหลัง“ขับพิษบ้านพวกเจ้าต้องนอนซมจนถึงยามสายปานนี้เชียวรึ” ฟ่านปิ่งเผิงแค่นเสียงหึในลำคอ เขารักและถนอมฟ่านหลิงเซวียปานแก้วตาดวงใจ มีหรือจะไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของบุรุษ บิดาเช่นตนย่อมมองออกว่าไอ้ภูเขาน้ำแข็งก้อนนั้นมันแสร้งใช้ตำแหน่งแ