Semua Bab ชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร: Bab 21 - Bab 30

คำพูดผลักไสตรงไปตรงมาราวกับเข็มที่ทิ่มแทงลงมากลางอกของแม่ทัพหนุ่ม เว่ยจวินเหยียนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ใบหน้าคมคายฉายแววประหม่าและสับสนชายหนุ่มแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับลึกล้ำขึ้น เขาก้าวเข้าหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ฟ่านหลิงเซวียตกใจจนแผ่นหลังบอบบางถอยไปชนเข้ากับเสาไม้ระเบียงเรือน ไอความร้อนจากร่างกายของเขากดทับลงมาจนนางรู้สึกหายใจติดขัด“ต่อให้เป็นเพียงหมาก ข้าเว่ยจวินเหยียนก็ยินดีให้เจ้าเป็นคนเดิน และในเมื่อเจ้าบอกว่าระหว่างเราไม่มีเรื่องความรัก ย่อมได้ ข้าจะไม่บังคับเจ้า ทว่าสิ่งที่ข้ากำลังจะทำต่อไปนี้ ข้าจะถือว่าเป็นหน้าที่ของท่านพ่อที่ต้องเกี้ยวท่านแม่ของอาหลัน”“ท่านโหว ท่านช่างไร้ยางอายยิ่งนัก” ฟ่านหลิงเซวียหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา ใบหน้าจนถึงใบหูกลายเป็นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนโมโห สมองของนางหมุนคว้างจนคิดคำด่าบุรุษตรงหน้าไม่ทัน ใครจะไปคิดว่าภูเขาน้ำแข็งอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ยามที่ละลายแล้วจะกลายเป็นคนหน้าหนาและเจ้าเล่ห์ได้ถึงเพียงนี้“ท่านพ่อพูดถูกต้องที่สุดในใต้หล้าเลยเจ้าค่ะ!”พลันเสียงแหลมเล็กใสเจื้อยแจ้วก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด บานประตูไม้ของเรือนน

งานประมูลได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ใต้เท้าหลิว ขุนนางอาวุโสผู้รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินพิธีฝั่งราชสำนักก้าวขึ้นมาบนเวทีด้วยรอยยิ้ม“เรียนใต้เท้า ฮูหยิน และคหบดีทุกท่าน งานประมูลในค่ำคืนนี้จัดขึ้นตามพระราชเสาวนีย์ของไทเฮา เพื่อนำรายได้ทั้งหมดไปจุนเจือโรงทานและช่วยเหลือราษฎรผู้ยากไร้ ของชิ้นแรกที่จะนำเสนอในค่ำคืนนี้คือแจกันหยกขาวแกะสลักลายมังกรคาบแก้ว จากแคว้นเว่ย”ผ้าคลุมสีแดงถูกเปิดออก เผยให้เห็นแจกันหยกขาวเนียนละเอียดที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งโถงงาน“ราคาเริ่มต้นที่ห้าร้อยตำลึงทอง!”การประมูลเป็นไปอย่างคึกคัก แขกเหรื่อต่างขานราคาแข่งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร อาหลันที่กำลังเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ มองดูผู้ใหญ่ยกป้ายขานราคาก็ตบมือแปะ ๆ อย่างชอบใจ“ท่านพ่อดูนั่นสิเจ้าคะ พวกเขายกป้ายกันใหญ่เลย” อาหลันหันไปกระซิบกระซาบกับบิดาหย่งอันโหวยิ้ม “หากเจ้าชอบ วันหลังข้าจะซื้อป้ายแบบนั้นให้เจ้าเอาไว้โบกเล่นที่จวน ดีหรือไม่”“จริงหรือเจ้าคะ ท่านพ่อใจดีที่สุดเลย~” อาหลันยิ้มร่า ท่าทางไร้เดียงสาน่ารักน่าเอ็นดูของนางทำเอาองครักษ์ลับที่แอบซ่อนอยู่บนขื่อคาถึงกับต้องลอบปาดเหงื่อท่านโหวผู้โห

บรรยากาศกลับคืนสู่ความเงียบ ฟ่านหลิงเซวียเดินไปหาอาหลัน ปัดคราบเขม่าฝุ่นออกจากแก้มยุ้ยอย่างเบามือ“อาหลัน ลืมตาได้แล้วลูก คนใจร้ายไปหมดแล้ว”อาหลันผงกศีรษะ เด็กหญิงกวาดสายตามองซากศพของเหล่านักฆ่า ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีให้แก่หย่งอันโหว“ท่านพ่อเก่งที่สุดในใต้หล้าเลยเจ้าค่ะ ตวัดกระบี่ฉับ ๆ ราวกับเทพสงครามแต่อาหลันว่าพวกเราอย่าเพิ่งชะล่าใจไปเลยนะเจ้าคะ งูพิษตัวใหญ่ต่อให้โดนตัดหางจนขาด มันก็กลับมาฉกเราใหม่ได้อยู่ดี”คำพูดที่ฉลาดเกินวัยของเด็กห้าขวบทำให้ฟ่านหลิงเซวียและเว่ยจวินเหยียนสะดุด หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมของแม่ทัพหนุ่ม“เจ้าคิดว่าองค์หญิงเจ็ดจะยอมจนมุมง่าย ๆ เพียงเพราะป้ายหยกชิ้นเดียวงั้นหรือ” เว่ยจวินเหยียนทราบดีว่ามีหลักฐาน แต่หลักฐานที่เด่นชัดเช่นนี้น่ากลัวเกินไป ราวกับว่าองค์หญิงเจ็ดเตรียมการไว้แล้ว“นางฉลาดเกินกว่าจะทิ้งหลักฐานให้โจ่งแจ้งเช่นนี้แน่นอน การที่หัวหน้านักฆ่าพกป้ายหยกประจำตัวของนางติดกายมาในงานประมูล มันตื้นเขินและง่ายดายเกินไป ราวกับนางจงใจทิ้งเอาไว้ให้เราจับได้เพื่อแผนการบางอย่าง คืนนี้ส่งคนเฝ้าระวังไว้ให้ดีเถิดเจ้าค่ะ”ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไปด้ว

แต่บุตรสาวก็ไม่ได้ต่อต้านมากนัก บิดาเช่นตนย่อมมองออกว่าฟ่านหลิงเซวียยังมีใจให้หย่งอันโหว “เอาเถอะ ตามสบาย เซวียเอ๋อร์ เจ้าก็เบา ๆ กับท่านโหวสักนิด อย่ารุนแรงนักเลย“ท่านพ่อ” ฟ่านหลิงเซวียเผลอขึ้นเสียง ยามเมื่อทุกคนรอบตัวพากันแปรพักตร์ไปอยู่ฝั่งเว่ยจวินเหยียนกันหมดคหบดีฟ่านหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะปลีกตัวออกไปจากห้อง เมื่อประตูปิดลง ความเงียบสงบก็เข้าปกคลุมเรือน เว่ยหย่งหลันนั่งเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย ส่วนเว่ยจวินเหยียนขยับเข้าไปใกล้หญิงสาว มือแกร่งเอื้อมไปกุมมือนุ่มของนางไว้อีกครา ครั้งนี้ฟ่านหลิงเซวียมิได้ขัดขืน“เจ้าอาจตั้งใจจะเป็นมารดาของอาหลันโดยไม่หวังสิ่งใด ข้าเองก็จะเคียงข้างเจ้าโดยไม่หวังสิ่งใด” ยกเว้นหัวใจ ประโยคสุดท้ายชายหนุ่มกล่าวในใจฟ่านหลิงเซวียมองนัยน์ตาลึกล้ำตรงหน้า พลันหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ บางทีการย้อนกลับมาในชาตินี้ อาจมิได้จบลงด้วยความโดดเดี่ยวอย่างที่นางเคยคิด ตราบใดที่มีเจ้าก้อนแป้งจอมแสบและหย่งอันโหวคอยกวนใจในทุก ๆ วันช่วงบ่ายฟ่านหลิงเซวียพาเว่ยหย่งหลันไปนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำ ทว่าหลังจากกินขนมจนอิ่มพุงกาง สายลมที่ยังคงพัดเอื่อยโชยเอาความเย็นจ

“ท่านโหว ปล่อยนะเจ้าคะ พูดจาเหลวไหลอันใดกัน” ฟ่านหลิงเซวียหน้าร้อนผ่าวพยายามดันแผงอกแกร่งออก ทว่าเขากลับยิ่งรัดแน่นกู้เฉิงจงได้ยินคำว่าสตรีของตนก็แค่นยิ้ม “ท่านโหวช่างหลงตัวเองยิ่งนัก ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาท่านปฏิเสธน้ำใจหลิงเซวียอย่างไร้เยื่อใย ยามนี้นางตาสว่างหันหลังเดินจากมา เหตุใดท่านถึงเพิ่งมารู้สึกหวงแหนเสแสร้งทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ช่างเป็นพฤติกรรมที่น่าขบขันสิ้นดี”คำพูดของคุณชายกู้ทำให้ความหึงหวงในอกของแม่ทัพหนุ่มระเบิด เว่ยจวินเหยียนขบกรามแน่น ใบหน้าแดงก่ำสลับเขียวด้วยความอับอายปนโมโห เมื่อถูกเปิดโปงความผิดพลาดในอดีต ชายหนุ่มจ้องมองสหายของนางด้วยแววตาอำมหิต อยากจะชักกระบี่ออกมาบั่นศีรษะคนตรงหน้าทิ้งเสีย“ในอดีตข้าอาจจะโง่งม ทว่าบัดนี้ข้าตาสว่างแล้ว และข้าขอเตือนคุณชายกู้ไว้ตรงนี้ ตระกูลกู้อาจมีดินแดนทางใต้เป็นทางผ่านเส้นทางสินค้ามหาศาล ทว่าหากเจ้ายังกล้าเอ่ยคำพูดคิดจะแย่งชิงสตรีของข้าอีกเพียงคำเดียว ข้าจะสั่งให้กองทัพของหย่งอันโหวปิดประตูเมือง สกัดกั้นเส้นทางขนส่งสินค้าทั้งหมดของตระกูลเจ้า ข้าอยากรู้นักว่าเงินทองของตระกูลกู้จะเหลืออยู่สักกี่ตำลึงยามสินค้าเน่าเสียอยู่กลางทาง