All Chapters of สตรีอุ่นเตียงของพระรอง: Chapter 41 - Chapter 50

“ฮองเฮาเพคะ เรื่องนี้อย่าเพิ่งทำโดยพลการจะดีกว่า รอให้จวิ้นอ๋องพูดคุยกับฝ่าบาทก่อน” ไม่รู้ว่าลึก ๆ แล้วเขาคิดเช่นไร หากรักนางจริง ทว่ามิอาจปล่อยวางเรื่องคู่หมั้นเพราะมีความจำเป็น สตรียุคใหม่ย่อมต้องหลีกหนี เพราะไม่ชอบการใช้สามีร่วมกับใคร “ข้าแค่อยากช่วยให้เจ้าทั้งสองลงเอยกันเร็ว ๆ” หลี่ฮองเฮาเอ่ยอย่างโศกเศร้า เพิ่งคิดได้ว่าตนเองทำเกินไป เข้าแทรกแซงเรื่องของเหลียงจินและจวิ้นอ๋องโดยทั้งสองยังมิตกลงกันด้วยซ้ำ วันนี้ควรกลับวังหลวงก่อน แต่หากเหลียงจินต้องการความช่วยเหลือ นางยินดี “เหลียงจิน ข้ากลับวังก่อน หากเจ้าอยากพูดคุยกับข้า ฝากจดหมายไปกับจวิ้นอ๋องก็ได้ แล้วข้าจะหาโอกาสมาพบ” หลี่ฮองเฮายื่นมือลูบศีรษะเหลียงจินแผ่วเบา ออกจากห้องหนังสือแล้วใช้วรยุทธ์วิชาตัวเบาออกนอกจวนจวิ้นอ๋อง โดยมีการคุ้มครองอย่างลับ ๆ จากราชองครักษ์เงาฝีมือดีในวังหลวง เหลียงจินลุกขึ้นยืน สูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด แล้วเดินกลับเรือนหลังใหญ่ของจวิ้นอ๋อง ระหว่างทางก็คิดฟุ้งซ่าน หากจวิ้นอ๋องรักนางจริง เขาจะยินยอมถอนหมั้นแล้วมีเพียงภรรยาคนเดียวหรือไม่ แต่นางทำได้เพียงแค่คิดเท่าน

หยางเมี่ยนถังตาโต รีบออกจากรถม้าทันที ยามนี้จวิ้นอ๋องเซียวโจวจงยืนอยู่ข้างรถม้า ด้านหลังมีองครักษ์และกองกำลังของแคว้นหลิน มองแล้วให้ความรู้สึกน่าหวาดกลัว ขนทั่วร่างกายนางจึงลุกชัน “คารวะท่านอ๋องเพคะ รถม้าของหม่อมฉันขัดขวางการทำงานของท่านอ๋องหรือไม่” ด้วยมัวแต่เครียดเรื่องกิจการและถูกบิดามารดาต่อว่า นางมิได้ติดตามข่าวสารบ้านเมืองเลย ไม่รู้ว่ามีถนนเส้นใดถูกสั่งปิดหรือไม่ เกรงว่าจะเป็นการทำผิดกฎของทางการ “ไม่” เซียวโจวจงตอบสั้น ๆ ทว่าแววตาแฝงความโกรธเกรี้ยวสิบในสิบส่วน “เช่นนั้น...หม่อมฉันผิดตรงที่ใดเพคะ” น้ำเสียงหยางเมี่ยนถังเริ่มสั่นเครือ ท่าทางของจวิ้นอ๋องยามนี้เหมือนกับแม่ทัพใหญ่คอยสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชานับแสนคน เท้านางค่อย ๆ ถอยห่างโดยพลันเพราะกลัวจับใจ เซียวโจวจงจับกระบี่ในมือแน่นแล้วดึงออกจากฝัก ก้าวประชิดหยางเมี่ยนถังแล้วนำปลายคมจดจ่อกับซอกคออีกฝ่าย กรีดลงไปอย่างเลือดเย็น “ผิดตรงที่เจ้าทำร้ายสตรีของข้า” หยางเมี่ยนถังเกือบทรุดกายลงบนพื้น น้ำเสียงจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงเย็นเยียบ แววตาคมกริบเกือบจะฆ่านางได้ แน่นอนว่าสตรีในดวง

“เอ่อ ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันวางน้ำไว้ตรงนี้นะเพคะ” ชิงชิงวางน้ำบนโต๊ะขณะที่เหงื่อผุดพรายเต็มสองข้างขมับ “หม่อมฉันขอกลับจวนก่อนนะเพคะ ท่านอ๋องกับคุณหนูตามสบาย” ชิงชิงยอบกายทำความเคารพจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงแล้วรีบออกจากร้านเหลียงจินทันที นางไม่อยากอยู่กีดขวางคู่รักเกี้ยวกันหรอกนะ ครั้นออกข้างนอกแล้ว สาวรับใช้สูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ก่อนจะเดินกลับจวน ระหว่างทางมีร้านค้าเรียงราย หากแต่ชิงชิงสะดุดตากับพ่อค้าคนหนึ่ง ใบหน้าของเขาหล่อเหลามาก มองครู่เดียวหัวใจก็เต้นระรัวดั่งตีกลอง “แม่นางน้อย สนใจเครื่องประดับไหมขอรับ ข้าเอามาจากต่างเมือง รับรองว่าแตกต่างจากเครื่องประดับที่ขายกันทั่วไปในเมืองหลวง” ชายหนุ่มผู้นั้นยิ้มให้ชิงชิง นางแทบอ่อนระทวย ตัดสินใจหยิบเครื่องประดับขึ้นมาพิจารณา “สนใจ แต่ว่าข้าเป็นเพียงสาวรับใช้ของคุณหนู แม้ได้เงินเดือนก็ต้องเก็บหอมรอมริบ เผื่อวันข้างหน้าลำบาก มิอาจนำมาซื้อของฟุ่มเฟือย” ชิงชิงเอ่ยน้ำเสียงปนความโศกเศร้า ชายหนุ่มตั้งใจขายของอย่างเต็มที่พลันเม้มปาก มิกล้าพูดสิ่งใดอีก ชีวิตของเขาก็ลำบากมากเช่นเดียวกับหญิงสา

“ท่านอ๋อง หยุดหัวเราะนะเพคะ” เหลียงจินกอดอกเอ่ย ฮึ่ม! จวิ้นอ๋องก็จวิ้นอ๋องเถอะ หัวเราะกับความเครียดของนางรึ “เจ้าจะเครียดทำไม ดูอาภรณ์บนโต๊ะก่อนสิ” ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีรอยยิ้มประดับประดา เขาพยักพเยิดให้เหลียงจินมองบนโต๊ะก่อนจะโมโหไปมากกว่านี้ หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดบริเวณโต๊ะตัวเตี้ยที่ใช้ทำงาน เมื่อหยิบอาภรณ์ขึ้นมาพินิจอย่างถี่ถ้วนก็พบว่าลวดลายถูกปักเรียบร้อยและมันยังออกมาสวยงามอีกด้วย “ข้ากับชิงชิงช่วยกันทำตอนเจ้าหลับน่ะ ส่วนชิงชิงกลับจวนก่อนแล้ว” “!” ติดกับดักจวิ้นอ๋องแล้ว! คนเพิ่งตื่นย่อมงัวเงีย ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก จวิ้นอ๋องเซียวโจวจงจึงใช้โอกาสนั้นให้นางทำตามความปรารถนาของเขา โดยไม่ยอมบอกว่าปักลวดลายบนอาภรณ์เสร็จเรียบร้อย! อยากโมโหอยู่หรอก แต่เขาคือผู้มีพระคุณ ทำงานให้นางจนเสร็จเชียวนะ ดังนั้นเหลียงจินทำได้เพียงส่งยิ้มแหย เดินกลับไปหาจวิ้นอ๋อง กอดเขาพร้อมกับแนบใบหน้าบนแผงอก “ขอบพระทัยเพคะ นึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องปักผ้าเป็นด้วย” “ข้ามีความสามารถหลายอย่างมากกว่าที่เจ้าคิดจินตน

ความโลภของหนานเซวียนไม่เคยหมดลงเลย เงินห้าหมื่นตำลึงทองถูกใช้อย่างง่ายดาย ไม่เพียงแต่ซื้อของฟุ่มเฟือย เขาพบว่านางเอาไปเล่นการพนันด้วย เพราะอยากรวยทางลัด พอเงินหมดทว่าอยากเล่นอีกก็บีบบังคับเขายักยอกงบประมาณ แล้วสุดท้ายเป็นอย่างไร ชีวิตพังทลายหมดแล้ว! จากนายอำเภอกลายเป็นแรงงานทาส น่าขันนัก “พวกเจ้าต้องไปวันนี้ เดี๋ยวจะมีรถแห่ประจานออกจากเมืองหลวง เป็นตัวอย่างมิให้ขุนนางอื่นทำตาม!” ใต้เท้าซ่งซึ่งเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในที่ว่าการเมืองหลวงตัดสินทันทีด้วยท่าทางเคร่งขรึมก่อนจะสั่งคนควบคุมตัวนายอำเภอและอนุทว่าเหลียงเทียนตัดสินใจเอ่ยขอหนึ่งอย่างก่อน “ข้าขอเขียนจดหมายขอโทษเหลียงจินได้หรือไม่ขอรับ” อย่างไรก็เคยเลี้ยงดูมา เหลียงจินควรช่วยเหลือผู้มีพระคุณบ้าง ส่วนการที่พูดว่าจะเขียนจดหมายไปขอโทษ เป็นแค่เพียงแผนบังหน้าเท่านั้น “จากที่ข้ารู้มา ยามนี้นางมิใช่บุตรสาวของเจ้าแล้วนี่ คิดจะดึงมาเกี่ยวข้องด้วยหรือไร” จวิ้นอ๋องยังส่งเอกสารซื้อขายเหลียงจินระหว่างอัครเสนาบดีและนายอำเภอเจียงลี่มาด้วย ลงประทับลายนิ้วมือเรียบร้อย กล่าวว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอีกเมื่อหลายเดือนก