All Chapters of สตรีอุ่นเตียงของพระรอง: Chapter 21 - Chapter 30

หญิงสาวตัวลีบแบนลงอีกหลายส่วน นางขยับถอยห่างออกมาเพื่อเปิดโอกาสให้สตรีและบุรุษมีโอกาสพูดคุยกันตามสะดวก ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นไปพินิจมองสายตาของจวิ้นอ๋อง กลับพบว่ามันเปล่งประกายมากกว่ายามพูดคุยกับนาง เช่นนี้แล้วจะกล้ามองเป็นอื่นได้อย่างไรนอกจากสตรีผู้นั้นคือหญิงสาวในหัวใจเขา จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลก ๆ เหลียงจินไม่เข้าใจสักนิด เพิ่งใกล้ชิดกับเขาเพียงไม่นาน ธารหัวใจดวงนี้กลับสั่นไหวง่ายดาย “เพราะใช้วรยุทธ์แอบออกมาอย่างไรล่ะ” หญิงสาวท่าทางสูงส่งตอบจวิ้นอ๋องแล้วถอดผ้าปิดใบหน้าออกเผยให้เห็นความงามราวดอกไม้บานสะพรั่ง ก่อนจะหันไปมองเหลียงจิน “ข้าอยากคุยกับเจ้า” “…” เหลียงจินงุนงง มั่นใจว่าตนเองไม่เคยรู้จักหญิงงามตรงหน้าอย่างแน่นอน อีกฝ่ายคิดสิ่งใดจึงอยากคุยด้วยกันนะ “ฮองเฮา กระหม่อมเกรงว่านางจะไม่รู้มารยาท มีสิ่งใดบอกผ่านกระหม่อมดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” จวิ้นอ๋องเอ่ย เป็นช่วงเวลาที่เหลียงจินพลันกระจ่างว่าสตรีผู้นี้มิใช่องค์หญิงต่างแคว้น หากแต่เป็น ‘ฮองเฮา’ ต่างหาก ยศตำแหน่งสูงส่งนัก ผู้อยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายมีเพียงฮ่องเต้เท่านั้น มิน่าเล่า จวิ้นอ๋องยังต้องแส

เหลียงจินคิดว่านางกำลังน้อยใจจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงมากจึงหันหลังให้เขาแล้วปิดเปลือกตาเตรียมนอนหลับ แต่จู่ ๆ วงแขนอันแข็งแกร่งกลับคว้าไปประชิด ก่อนที่อีกฝ่ายก้มใบหน้าต่ำลงแล้วพูดแนบชิดใบหู “ห้ามหลับก่อนข้า” เหลียงจินย่นจมูกแล้วดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเขา นางหันไปเผชิญหน้ากับคนตัวโต ดวงตาทั้งสองทอดมองจวิ้นอ๋องอย่างเอาเรื่อง “หม่อมฉันง่วงแล้ว” “เจ้าเป็นสตรีอุ่นเตียง เหตุใดไม่ทำหน้าที่” คำพูดของจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงทำให้เหลียงจินขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม เขาหลงลืมแล้วหรืออย่างไรว่านางกำลังมีรอบเดือน หนึ่งครั้งกินเวลาอย่างน้อยสี่วัน บางคนอาจลากยาวถึงเจ็ดวัน “หม่อมฉันมีระดู” “มีระดูแล้วทำอย่างอื่นไม่ได้หรือ เช่น...นวดให้ข้า” ดวงตาจวิ้นอ๋องประกายความเจ้าเล่ห์หลายส่วน ในเมื่อนางมิอาจปรนนิบัติเรื่องบนเตียงเพราะมีเหตุผลเรื่องรอบเดือน ทว่าสิ่งอื่นยังคงทำได้ หากปล่อยให้นอนหลับสบาย สิ่งที่เขาลงทุนไปทั้งหมดย่อมเสียเปล่า เหลียงจินหยัดกายลุกนั่ง เอ่ยว่า “เพคะ หม่อมฉันจะนวดให้ท่านอ๋อง ทรงปวดเมื่อยตรงที่ใด”

“ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าเป็นพวกจิตใจคับแคบ คนอื่นในสมาคมการค้าเชิญได้ แต่กับข้านั้นไม่ หากคนทั่วไปทราบ เมื่อร้านเจ้าเปิด ใครจะสนใจซื้อสินค้ากัน” หยางเมี่ยนถังยกยิ้มมุมปาก สตรีตรงหน้ายังไม่รู้การค้าในเมืองหลวงอย่างลึกซึ้งสินะ โดยปกติผู้คนมักสนใจภาพลักษณ์เจ้าของกิจการด้วย หากทราบว่าเหลียงจินเชิญสมาชิกสมาคมการค้าทุกคนยกเว้นนาง อีกฝ่ายย่อมดูไม่ดี “เช่นนั้น...ข้าขอเชิญแม่นางหยางด้วยเจ้าค่ะ” เหลียงจินหยิบจดหมายเชิญออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้หยางเมี่ยนถังอย่างนอบน้อม เอาเถอะ เพิ่งเริ่มกิจการ ควรสร้างมิตรดีกว่าศัตรู หยางเมี่ยนถังผู้นี้ ดูจากลักษณะแววตาแล้ว คงอยากให้นางอับอายในงานเลี้ยงเพราะมีเพียงชนชั้นผู้น้อยเข้าร่วมสินะ คิดว่านางไม่รู้จักขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ใดเลยหรือ หลี่ฮองเฮารับปากว่าจะมาร่วมงานเลี้ยง แค่เพียงให้จวิ้นอ๋องนำข่าวไปแจ้งในวังหลวง ปัญหาใหญ่คือตรงนี้ ดังนั้นภารกิจสำคัญคือทำให้เขายอมใจอ่อน “ไว้ข้าจะรอชมงานเลี้ยงของเจ้านะ” หยางเมี่ยนถังเอ่ยยิ้ม ๆ รับจดหมายเชิญจากเหลียงจินก่อนสะบัดแขนเสื้อขึ้นรถม้าเดินทางกลับจวนสกุลห

“หญิงคณิกาคือมนุษย์ ไม่ได้บีบบังคับใครไปใช้บริการเสียหน่อย อีกอย่าง...พวกนางจ่ายภาษีอย่างถูกต้อง เงินเข้าทางการอีกด้วย ส่วนงานเลี้ยงข้า...มีสิทธิ์เชิญใครหรือไล่ใครก็ได้ หากยังปากมาก ข้าอาจไล่เจ้าออกไปเหมือนหมูเหมือนหมาก็ได้นะ”เหลียงจินตอบโต้หยางเมี่ยนถัง กล้าดีอย่างไรต่อว่านายหญิงชุนผู้มีพระคุณของนาง หากยังไม่หยุดจะไล่อีกฝ่ายออกจากงานเลี้ยงทันที “นี่เจ้า” หยางเมี่ยนถังกระทืบเท้าเร่า ๆหากแต่จู่ ๆ นางกลับเห็นบุรุษรูปโฉมหล่อเหลาเดินเข้ามาในงานเลี้ยงพร้อมกับองครักษ์ของเขา หญิงสาวหุบปากแทบไม่ทัน ในใจพลันเกิดความสงสัยว่าจวิ้นอ๋องเสด็จมาที่นี่ได้อย่างไร หรือเพราะเขามาหานาง? เมื่อคิดเข้าข้างตนเอง หยางเมี่ยนถังก็หน้าแดง จวิ้นอ๋องเซียวโจวจงเดินเข้าใกล้เรื่อย ๆ นางจึงปรับท่าทางวางอำนาจกับเหลียงจินเป็นความอ่อนโยนแทน “คารวะท่านอ๋องเพคะ” หยางเมี่ยนถังเอ่ยเสียงหวาน เหลียงจินชะงัก หันหน้าไปมองอีกฝ่ายตามหยางเมี่ยนถัง ตรงหน้ายามนี้คือจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าเขาจะยอมมาด้วย “ยังไม่รีบคารวะท่านอ๋องอีก เ

หลี่ฮองเฮาเดินเข้ามาในงานเลี้ยงท่วงท่าสง่างาม เหล่าบรรดานางกำนัลและขันทีห้อมล้อม ราชองครักษ์จากวังหลวงติดตามมากมาย ยิ่งไปกว่านั้น การแต่งกายของมารดาแผ่นดินยังผิดแปลกจากปกติ เพราะสวมใส่อาภรณ์ของร้านเหลียงจิน หลายคนเกิดความสงสัยในใจว่าเจ้าของร้านเสื้อผ้ามอบให้สตรีสูงศักดิ์เมื่อใด ดูท่าคงไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้ว คุณหนูหลายคนพอเห็นฮองเฮาสวมใส่อาภรณ์สีแดงของร้านเหลียงจิน จึงหันไปพูดคุยกันว่าหากเปิดให้จอง พวกนางจะต้องได้มาครอบครอง การสนทนานี้หยางเมี่ยนถังได้ยินเต็มสองหู มือของนางกำแน่นเข้าหากัน ทำไมโชคถึงเข้าข้างเหลียงจินทุกอย่าง ผิดกับนางต้องดูแลกิจการของตระกูลหยาง พยายามด้วยตนเองมาโดยตลอด มิเคยได้ความช่วยเหลือจากเหล่าบรรดาเชื้อพระวงศ์เช่นนี้เลย ไม่ยุติธรรมสักนิด ทำไมผู้ได้รับโอกาสมิใช่นาง! เหลียงจินซึ่งเป็นเจ้าของงานเลี้ยง เพราะนางไม่ทราบมาก่อนว่าฮองเฮาจะเข้าร่วมงานเลี้ยงจึงมีท่าทางเลิ่กลั่ก แต่แค่เพียงครู่เดียวก็พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก เดินท่วงท่านอบน้อมไปหยุดหน้าพระพักตร์ “คารวะฮองเฮาเพคะ ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี”