All Chapters of สตรีอุ่นเตียงของพระรอง: Chapter 31 - Chapter 40

แล้วนางก็เผลอยกสะโพกขึ้นสูง ยามนั้นเขาตวัดลิ้นละเลงจุดอ่อนไหวเม็ดเล็ก เหลียงจินรู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นี่สินะการร่วมรักกับบุรุษ หัวสมองนางขาวโพลน เหมือนกำลังล่องลอยในดินแดนแห่งความสุข เขาทำให้นางอยู่แบบนั้น ปาดลิ้นขึ้นลง ซ่านเสียวมากจนกักเก็บเสียงกระเส่าไว้ไม่อยู่ เมื่อรู้สึกว่าต้องการมากกว่านี้ก็เด้งสะโพกขึ้นอีกครั้ง ยอมรับว่าจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงมีความสามารถ ดีที่เขายอมปรนเปรอก่อน ไม่ยัดเยียดสิ่งความใหญ่โตชูชันเข้ามาในทันที ลิ้นของเขาดีมาก จังหวะปาดขึ้นปาดลงทำให้นางแทบจะเสร็จสม แน่นอนว่ายามนี้กลางกายสาวเตรียมพร้อมสำหรับการสอดประสานแล้ว จวิ้นอ๋องผละกายออกจากเหลียงจิน เขาจับแท่งเนื้อแล้วนำส่วนหัวบานหยักจดจ่อบริเวณช่องทางรักซึ่งมีน้ำหวานหยาดเยิ้ม ถูขึ้นลงเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะสอดใส่เข้าไปอย่างเชื่องช้าด้วยความยากลำบากเพราะมันคับแน่นมาก เขาทำได้เพียงขบสันกราม แช่ไว้กลางทางครู่หนึ่ง เมื่อปรับสภาพให้เข้ากันสำเร็จจึงค่อย ๆ ผลักดันเข้าไปจนสุดทาง “จะ...เจ็บ” เหลียงจินน้ำตาคลอหน่วย ปรือตามองคนตัวโตกว่า ครั้งแรกของผู้หญิงเจ็บมาก นางรู้สึกเหมือนร่าง

เหลียงจินพลันเลิ่กลั่ก หญิงสาวมองสลับระหว่างจวิ้นอ๋องและอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เมื่อคิดว่าตนเองพร้อมแล้วจึงกลั้นใจถามออกไปว่า “เหตุใดท่านซื้อข้ามาจากท่านพ่อเป็นจำนวนเงินสูงถึงห้าหมื่นตำลึงทองเจ้าคะ”ขุนนางมองเหลียงจินด้วยความเอ็นดู ระบายยิ้มบนใบหน้า “ท่านแม่ของเจ้าเป็นผู้มีพระคุณของข้า สมัยก่อนตอนนางยังไม่แต่งเข้าจวนนายอำเภอ เป็นช่วงที่ข้ายังไม่เป็นขุนนางเช่นเดียวกัน ตอนนั้นข้าออกท่องเที่ยว บังเอิญเจอโจรดักปล้นและทำร้ายจนบาดเจ็บ ได้นางช่วยเหลือ ออกเงินค่ารักษาจนหายดี หลังจากนั้นก็เป็นสหายกัน จนกระทั่งตอนนางใกล้จากไปได้แอบส่งจดหมายมาถึงข้า บอกว่าหากมีโอกาสอยากให้ช่วยเจ้าออกมาจากจวนเสนาบดี ตอนนั้นได้ยินว่านายอำเภอเจียงลี่หลงใหลอนุภรรยามาก เมื่อมีโอกาสไปที่นั่นข้าจึงเสนอให้บิดาของเจ้าเรียกเงิน ข้าตอบตกลงทันที คิดว่าให้เจ้าปรนนิบัติจวิ้นอ๋องย่อมดีกว่าอยู่ในจวนนรกนั่น” แท้จริงแล้ว อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็นสหายกับมารดานาง มิตรภาพนี้ช่างแน่นแฟ้นนัก หากเทียบกันแล้ว ระหว่างจวนนายอำเภอกับจวนจวิ้นอ๋อง อย่างหลังเรียกว่าดีกว่าจริง ๆ ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะถูกมารด

คืนเดียวกันนั้น ภายในวังหลวง ฮ่องเต้เซียวลู่เสียนมาหาหลี่ฮองเฮา ณ ตำหนักคุนหนิง ทว่าไม่ปริปากพูดกับภรรยาตนเองสักประโยคเดียว มิหนำซ้ำยังนอนตัวแข็งทื่อไม่แตะต้องดวงใจแม้แต่ปลายเส้นผม หลี่เฟินเยว่ขยับกายเข้าหาพระสวามี แนบใบหน้าบนแผงอก “ฝ่าบาท ทรงโกรธหม่อมฉันหรือเพคะ” “เหตุใดเจ้าไม่บอกข้าก่อนว่าจะไปงานเลี้ยงนอกวังหลวง นี่ข้าเพิ่งรู้ภายหลังเพราะวันนั้นติดราชกิจ หากเกิดอันตรายจะเป็นเช่นไร” เซียวลู่เสียนเอ่ยน้ำเสียงแข็ง ยามนี้นางเป็นถึงฮองเฮา คนปองร้ายย่อมมีมาก แต่เลือกออกไปข้างนอก เขาโกรธเพราะเป็นห่วง มิใช่อยากกีดกันอิสระของนาง “มันกะทันหันเพคะ จวิ้นอ๋องบอกหม่อมฉันวันนั้นจึงแจ้งฝ่าบาทไม่ทันแล้ว เพราะพระองค์มีประชุมทั้งวัน” “อืม” “ท่านพี่ หม่อมฉันขอโทษเพคะ งานเลี้ยงครั้งนี้น่าสนใจจริง ๆ หม่อมฉันช่วยท่านพี่ดูงานเรื่องสมาคมการค้า จึงอยากจับตามองเถ้าแก่เนี้ยคนใหม่เสียหน่อย” หลี่เฟินเยว่เอ่ยเสียงหวาน เซียวลู่เสียนอยากดุนางต่อ แต่เขาอยู่ภายใต้อาณัติหลี่เฟินเยว่มาตั้งนานแล้ว แค่เพียงนางใช้เหตุผล อธิบายอย่างตรงไปตรง

ปึง! เสียงประตูดังขึ้น เหลียงจินเงยหน้าขึ้นไปมอง แต่เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ใบหน้างามพลันมีรอยยิ้มประดับประดา “ท่านอ๋อง” คราแรกคิดว่าโจร แล้วเขาเข้ามาทางปกติไม่ได้หรือ เหตุใดต้องเข้าทางระเบียงด้วย ไม่ให้คิดในแง่ร้ายได้อย่างไร “เจ้าทำอะไรอยู่” ไม่พูดเพียงเท่านั้น เซียวโจวจงเดินเข้าใกล้เหลียงจินแล้วนั่งลงข้างกายนาง เขากวาดสายตามองลูกคิดและสมุดบัญชีบนโต๊ะคร่าว ๆ พบว่าการเปิดร้านของนางวันแรกสร้างกำไรมหาศาล นับว่าประสบความสำเร็จมาก ปกติร้านอื่นต้องใช้เวลานาน บางครั้งอาจกินเวลาหนึ่งปีจึงจะคืนทุน “ทำบัญชีเพคะ หม่อมฉันไม่ไว้ใจใครก็เลยทำเอง” “ทำต่อเถอะ ข้านั่งรอตรงนี้” เหลียงจินเลิ่กลั่ก หากเขายังนั่งจ้องกัน นางคงไม่มีสมาธิทำบัญชีหรอก! “พะ...เพคะ” สูดลมหายใจเข้าลึก ก็แค่มีบุรุษนั่งมองตอนทำงาน อย่าให้อีกฝ่ายมาสั่นคลอนความคิดเด็ดขาด พอหญิงสาวรวบรวมสติได้จึงหยิบพู่กันเขียนตัวเลขลงบนบัญชีต่อ นางตั้งใจมาก ใช้เวลาพักใหญ่เลยทีเดียวกว่าจะเสร็จเรียบร้อย เพราะมีเขามองนั่นแหละถึงทำช้าสุดท้ายเหลียงจินนำเ

จวิ้นอ๋องอุ้มเหลียงจินเข้าเอวแล้วเดินลงจากรถม้าเมื่อมาถึงจวน เขาตรงไปยังเรือนนอนทันทีพร้อมกับสั่งสาวรับใช้คนสนิททั้งอี้เจียและจื่อเถียนเตรียมน้ำอุ่นสำหรับชำระร่างกาย พอเรียบร้อยก็พาเหลียงจินไปยังส่วนอาบน้ำ ภายในห้องมีเพียงเขาและเหลียงจิน แต่นางปิดปากเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด “ท่านอ๋อง คืนนี้เมตตาหม่อมฉันอีกได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันเปิดร้านทั้งวัน เหนื่อยยิ่งนัก คงมิอาจปรนนิบัติเรื่องบนเตียง...อือ” จวิ้นอ๋องโน้มใบหน้าลงจูบปิดปากนางขณะยังคงอุ้มอยู่ จุมพิตครานี้มิได้เร่าร้อน ทว่าละมุนละไมยิ่งนัก แต่เหลียงจินกลัวว่าหากปล่อยตามอารมณ์ อาจนำไปสู่เรื่องใต้สะดือ หญิงสาวจึงใช้กำปั้นทุบเขาให้ยอมปล่อย นางไม่อยากดื่มยาห้ามครรภ์อีกครั้งหรอกนะ! ดังนั้นการป้องกันคือห้ามมีความสัมพันธ์ทางกายอันลึกซึ้ง เซียวโจวจงพลันรับรู้ถึงความโมโหของเหลียงจิน เขาจึงยอมถอนจุมพิตริมฝีปากนางอย่างนึกเสียดาย “ถ้าเจ้าไม่พร้อม ข้าก็จะไม่บังคับ” จวิ้นอ๋องเอ่ยเสียงอ่อน เขาปลดเปลื้องอาภรณ์บนร่างกายงามออกอย่างง่ายดาย เหลียงจินตาโต ก็ไหนเขาบอกว่าหากนางไม่พร้อมก็จะไม่บังคับ แล้วเ