All Chapters of สตรีอุ่นเตียงของพระรอง: Chapter 51 - Chapter 60

“พ่ะย่ะค่ะ เหลียงจินมิใช่บุตรสาวเหลียงเทียน” มันคือความลำบากใจตอนตนพบเหลียงจินครั้งก่อน เพราะรับปากกับมารดาบุญธรรมนางไว้ ห้ามกล่าวเรื่องนี้ออกมาเด็ดขาด ให้ความลับถูกเก็บซ่อนตลอดไป ด้วยกลัวว่าหากเหลียงจินทราบอาจตื่นตระหนกและเสียใจ “ฮูหยินนายอำเภอก็มิใช่มารดาแท้จริงของเหลียงจิน เพราะนางร่างกายอ่อนแอ แม้พยายามเท่าใดก็มิอาจมีบุตร จึงขึ้นเขาไปขอพร แต่ตอนลงเขาบังเอิญเห็นเด็กแบเบาะถูกทิ้งไว้ข้างลำธารพอดีจึงรับไปเลี้ยง แรก ๆ นายอำเภอเจียงลี่ก็คัดค้าน อยู่ไปอยู่มาก็ยอมรับเป็นบุตรบุญธรรมอย่างถูกต้อง ชาวบ้านในอำเภอเจียงลี่ย่อมมิได้พูดโพล่งออกมาอยู่แล้ว ดังนั้นเหลียงจินจึงใช้ชีวิตโดยเข้าใจว่าเป็นลูกแท้ ๆ ของทั้งสอง ส่วนหนานเซวียนมาจากเมืองอื่นภายหลังย่อมไม่รู้เช่นเดียวกัน เมื่อแต่งเข้าจวนมิได้มีใจสืบหาอะไรเพิ่มก็เข้าใจเองว่าเหลียงจินคือบุตรสาวฮูหยินนายอำเภอ”“เรื่องราวของข้าเป็นเช่นนี้เอง เช่นนั้นยังนับว่าท่านแม่มีพระคุณมากจริง ๆ รวมถึงนายอำเภอเจียงลี่ด้วย แม้ภายหลังทำชั่วขายข้าออกมาก็ตาม” กล่าวแววตาเลื่อนลอย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหากไม่มีพวกท่าน ป่านนี้ชีวิตเหลียงจินคงพบจุดจบนานแล้ว“นายอำเภอเจียงลี

ร่างเถ้าแก่ถูกฝ่าเท้าบุรุษสูงศักดิ์ถีบเข้าเต็มแรง ล้มลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อเงยหน้าเตรียมด่ากลับดวงตาพลันเบิกกว้าง ต้องรีบลุกนั่งคุกเข่าพร้อมกับโขกศีรษะกับพื้นเพราะกลัวความผิด “ทะ...ท่านอ๋อง คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เซียวโจวจงปรายตามองด้วยความไม่พอใจ สันกรามบดเข้าหากัน รอบกายเปล่งไอสังหารอย่างชัดเจน เขาคว้ามือเหลียงจินให้นางยืนหลบด้านหลัง วันนี้งานที่ค่ายทหารค่อนข้างยุ่ง กว่าจะกลับก็ดึกแล้ว ครั้นถึงจวน ชิงชิงแจ้งว่าเหลียงจินเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาของสมาคมการค้า เมื่อนั้นขาทั้งสองจึงก้าวออกจากจวนตรงมายังที่นี่ แต่ภาพที่เห็นชวนให้รู้สึกไม่สบอารมณ์จริง ๆ เพราะเถ้าแก่อายุวัยกลางคนกำลังจะฉุดเหลียงจิน บีบบังคับสตรีของเขา! กล้าดีอย่างไร! เซียวโจวจงคิดถึงภาพเมื่อครู่ โทสะอันคุกรุ่นก็ประดังประเดเข้ามา “เจ้าทำอะไร” น้ำเสียงเซียวโจวจงเย็นเยียบเยือกเย็น คล้ายจะสังหารอีกฝ่ายในพริบตาเดียว เถ้าแก่ที่หวังอยากได้เหลียงจินเป็นอนุ เมื่อเห็นสายตาจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงก็ชาทั่วทั้งร่าง ยามนี้พระอนุชาของฮ่องเต้ได้รับตำแ

ปกติเขามักทำงานตามคำสั่งจวิ้นอ๋องเซียวโจวจง ไม่มีหน้าถามลึกไปกว่านั้นหรอก หากทำงานเสร็จเรียบร้อยก็เรียกว่าไม่มีสิ่งใดบกพร่อง แต่เมื่อเห็นแววตาโศกเศร้าตรงหน้ากลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมากะทันหัน “ช่างเถอะ ท่านอ๋องคงมีเหตุผลบางอย่าง” เหลียงจินฉีกยิ้มตาหยี ช่วงเวลานั้นเหวินซานค่อยรู้สึกโล่งอก เริ่มเข้าใจแล้วว่าบุรุษไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีที่อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายส่งไปยังจวน เหตุใดจึงยอมลงให้สตรีนามเหลียงจิน เพราะนางมองโลกในแง่ดี สดใสมีชีวิตชีวา ทั้งยังไม่งี่เง่าร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังน่ารำคาญ หากเป็นหญิงอื่น คงไม่วายบีบน้ำตาร้องไห้กล่าวว่าท่านอ๋องจะทอดทิ้ง ในเมื่องานวันนี้จบลงด้วยดี เหวินซานก็ออกจากจวนหลังเล็กจากไป เหลียงจินพาชิงชิงเข้าไปในจวน แม้จวนหลังเล็กเมื่อเทียบขนาดจวนจวิ้นอ๋องเซียวโจวจง ทว่าสำหรับนางแล้วเรียกได้ว่ากว้างขวางใหญ่โตมาก มีห้องนอนแยกย่อยถึงสองห้อง ยังมีบริเวณห้องโถง ครัว และส่วนอาบน้ำ ครบครันสำหรับการพักอาศัย เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ เหลียงจินพอมองออกบ้างแล้ว อาจด้วยจวิ้นอ๋องทราบเรื่องข่าวลือ เขาจึงจัดการผลักนางอ

“ข้าอวยพรให้การเจรจาจะจบลงด้วยดี” เซียวลู่เสียนส่งยิ้มให้พระอนุชา “ขอบพระทัยฝ่าบาท” “ฮองเฮาเสด็จ”เสียงขันทีหน้าตำหนักเฉียนชิงดังกังวานขึ้น เพียงไม่นานสตรีสูงศักดิ์ใบหน้างดงามก็ย่างกรายเข้ามาด้านในด้วยอาภรณ์ผ้าไหมหรูหราสีทองปักลวดลายหงส์ ชายกระโปรงสะบัดพลิ้วไหว ฮ่องเต้หนุ่มตกตะลึงชั่วขณะ อยากรีบไล่จวิ้นอ๋องออกจากวังเดี๋ยวนี้เลย เพราะอยากมีเวลาหอมหวานกับภรรยาของตนจวิ้นอ๋องเมื่อเห็นฮองเฮาเข้ามาก็ประสานมือคารวะ เอ่ยถามเรื่องที่ตนขอร้องมารดาแผ่นดินก่อนออกไปปราบจลาจลในอำเภอเจียงลี่ หลี่ฮองเฮารีบตอบว่าจัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกังวลอีกเซียวโจวจงสีหน้าดีขึ้นมากหลังได้ฟัง เขานั่งพูดคุยกับฮ่องเต้และฮองเฮาครู่ใหญ่ จิบน้ำชาไปคุยไป เมื่อไม่มีสิ่งใดค้างคาก็ประสานมือคารวะแล้วรีบเดินทางออกจากวังหลวงจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงนั่งรถม้าบุนวมชั้นดี ระหว่างทางนึกถึงใบหน้าเหลียงจิน นางคงไม่รู้กระมังว่าตลอดหลายเดือนเขาทรมานมากเพียงใด แต่พยายามอดกลั้นทำเพื่อนางนับตั้งแต่มีข่าวลือเรื่องเหลียงจินเป็นหญิงอุ่นเตียงแพร่สะพัด เซียวโจวจงคิดจนสมองแทบระเบิด เขาไม่อยากให้นางเสื่อมเสียช

เหลียงจินย่นคิ้ว เงยหน้ามองจวิ้นอ๋องด้วยความไม่พอใจ ร่างกายแผ่ไอสังหาร “ท่านอ๋องมีอะไรเพคะ” “ยังต้องถามอีกหรือ” อ๋องหนุ่มบดสันกราม แต่ตรงนี้ไม่สะดวกพูดคุยและลงโทษเหลียงจิน เขาจึงอุ้มนางพาดบ่าแล้วเดินออกไปถนนสายอื่น ระหว่างนั้นเหลียงจินดิ้นไปมาเพราะอยากหลุดพ้นจากพันธนาการ นางตั้งเป้าหมายเอาไว้แล้วว่าจะลืมจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงให้ได้ หากหนีไม่พ้นคงแย่แน่ ทว่าจวิ้นอ๋องมีหรือจะยอม เขาใช้มือตีก้นเหลียงจินเบา ๆ กำราบให้นางหยุดดิ้น เพราะหากหลุดมือ คนที่จะเจ็บตัวก็คือนางนั่นแหละ จวบจนหยุดตรงท่าเทียบเรือ องครักษ์จวิ้นอ๋องสี่คนจึงมาต้อนรับ โดยเหวินซานเป็นตัวแทนกล่าว “เรือเตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เหวินซานผายมือให้ผู้บังคับบัญชาไปยังเรือซึ่งเป็นเรือสำราญขนาดใหญ่สองชั้น ด้านล่างคือพื้นที่สำหรับกินอาหาร ส่วนด้านบนมีห้องสำหรับนอน ส่วนหัวเรือเปิดโล่ง มีที่นั่งชื่นชมทัศนียภาพ คล้ายจวนแห่งหนึ่งก็ว่าได้ เซียวโจวจงตอบรับในลำคออืมแล้วพาเหลียงจินขึ้นเรือสำราญของตนเอง เขาเพิ่งใช้เงินซื้อหลังจากมาถึงเมืองหลวง คิดว่าอยากพาหญิงสาวที่กำลังดิ้นขั