All Chapters of เมื่อหงส์ม่วงร่วงหล่นจากฟ้า หวนคืนอีกคราเป็นบุปผาในจวน: Chapter 61 - Chapter 70

งานเลี้ยงครบรอบสิบแปดปีขององค์รัชทายาทถูกจัดขึ้นในวังหลวง ขุนนางมากมายต่างพาครอบครัวมาร่วมแสดงความยินดี งานเลี้ยงถูกจัดที่ลานกว้าง เหล่าเชื้อพระวงศ์นั่งอยู่บนแท่นสูง ขณะที่เหล่าขุนนางนั่งอยู่กลางลานกว้าง มีโต๊ะกลมขนาดเล็กจัดเตรียมไว้ให้ ลำดับที่นั่งถูกจัดตามตำแหน่งความสำคัญ เวทีสำหรับชมการแสดงนั้นตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างแท่นสูงที่เหล่าเชื้อพระวงศ์นั่ง กับเหล่าขุนนาง ส่วนนางในกำลังยุ่งอยู่กับการจัดวางอาหารและผลไม้ให้แขกในงาน ก่อนที่งานจะเริ่ม ขุนนางทุกคนที่เพิ่งมาถึงจะต้องไปยืนหน้าแท่นเพื่อเคารพฮ่องเต้ และแสดงตัว ตระกูลหานเองก็เป็นหนึ่งในนั้น หานเมี้ยวอวี้วันนี้สงบเสงี่ยมมากกว่าปกติ ขณะที่ซูหว่านอวี้ไร้ซึ่งคำพูด ตั้งแต่ที่ทั้งสองคนกลับมา นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงเสวี่ยเหยาได้เจอหน้าของทั้งคู่ ขณะที่กำลังมองสองแม่ลูกเดินตามหานอวี่หลางและฮูหยินผู้เฒ่าไป หานอี้เฉินหยุดยืนข้างน้องสาว ก่อนจะก้มลงเอ่ยเสียงเบา “หากเจ้ารู้สึกไม่สบาย ให้บอกข้า ข้าจะพาเจ้าออกไปสูดอากาศให้หายอึดอัด” เสียงทุ้มเอ่ยข้างใบหู ในขณะที่ร่างสูงเดินนำทางไป ห

เดิมทีการทรมานและสืบสวนของศาลต้าหลี่นั้นขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมกว่าศาลอาญา เพราะผู้ที่ทำการสอบปากคำคือซ่งกั๋วกง ทว่าวันนี้เหยียนอันเพิ่งกระจ่างแจ้ง ว่านอกจากคนผู้นี้จะโหดเหี้ยม เขายังเอาแต่ใจมากอีกด้วย มือปราบหยุดยืนหน้าประตูห้องสอบสวน ขณะในมือถือถาดอาหารไว้ บนที่ทรมานไร้ซึ่งร่างของคน เนื่องจากผู้ที่ควรถูกสอบปากคำตอนนี้นั่งอยู่บนโต๊ะ ตรงข้ามหัวหน้าของเขาที่กำลังเท้าคางมองดรุณีน้อยด้วยแววตาเป็นประกาย “เดิมทีข้าได้ยินมาว่าการสืบสวนของที่นี่โหดเหี้ยมนัก แม้กระทั่งสตรีก็ไม่อาจมีชีวิตรอด” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยพลางเหลือบมองมือปราบที่วางจานอาหารลงบนโต๊ะ “ถูกต้อง เพียงแต่นั่นมีไว้สำหรับคนธรรมดาทั่วไป” ซ่งอวี้หานเอ่ยพลางเลื่อนจานอาหารไปให้คนตรงหน้า “ข้าก็เป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยพลางเขี่ยอาหารเล่น กลิ่นเลือดลอยมาปะทะจมูก นางจะกินอาหารลงได้อย่างไร บุรุษผู้นี้รสนิยมแย่สุด ๆ “ผิดแล้ว แม่นางน้อย เจ้าเป็นคนพิเศษ” ซ่งอวี้หานเอ่ยเสียงหยอกล้อ ขณะที่เหยียนอันถึงกับมือไม้อ่อนทำจานหล่นแตกไปหนึ่งใบ ซ่งอวี้หานปราย

สำนักบุปผาพิษตั้งอยู่บนเขาฮวาเสวี่ย ทางใต้ของเมืองหลวงหรงซวี่ บนยอดเขามีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี บรรยากาศเงียบสงบ นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่เดียวที่มีต้นหงส์ม่วงมากที่สุด หอหยาดหิมะเป็นสถานที่พำนัก และฝึกพลังของหลิงเสวี่ยเหยา ตัวอาคารสะท้อนแสงอาทิตย์ดูงดงามและเงียบสงบ เหล่าผู้อาวุโสห้าคนกำลังปรึกษากันอย่างจริงจัง ขณะที่รอเจ้าสำนัก หนึ่งในผู้อาวุโสที่อายุน้อยที่สุดกอดอก เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เดิมทีเรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นแต่แรก ข้าก็เคยบอกแล้วว่าเราไม่ควรให้ศิษย์นอกสำนักฝึกวิชา ไม่สิ เดิมทีเราไม่ควรรับศิษย์นอกสำนักมาด้วยซ้ำ” “ใจเย็นก่อนผู้อาวุโสม่อ เดิมทีเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากการที่เราสอนวิชาให้ศิษย์นอกสำนัก หากแต่เกิดจากตัวผู้เรียนที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ที่เรากำหนดไว้ต่างหาก” ผู้อาวุโสที่อายุมากที่สุดเอ่ยพลางลูบเครา “ข้าเห็นด้วยกับผู้อาวุโสหนานกง เรื่องนี้เป็นเพียงความผิดพลาดเล็กน้อย หลังจากนี้เราแค่ต้องบอกกฎอย่างชัดเจน เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดเช่นเดิม” ผู้อาวุโสที่เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวเอ่ยเสียงนุ่ม พยายามประนีประนอมเรื่องจนถึ

ท้องฟ้ายามโหย่ววันนี้ไร้เมฆบดบัง ดวงจันทร์ทอแสง เมืองหลวงยามค่ำคืนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แสงจากโคมไฟส่องประกาย ชาวบ้านพาครอบครัวออกมาเดินเล่น ขณะที่ผู้ค้าขายตะโกนเรียกลูกค้าด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว หลิงเสวี่ยเหยาทอดสายตามองออกมานอกรถม้า ขณะที่ไป๋อวี่รินน้ำชาให้คุณหนูของตน “หากคุณหนูคิดจะตัดหมากเรื่องการแต่งงานของฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวก็เข้าใจได้ว่าเหตุใดถึงเลือกคนผู้นั้น เพียงแต่...จักมั่นใจได้อย่างไร ว่าคนผู้นั้นจะยอมรับข้อเสนอนี้เล่าเจ้าคะ” บ่าวคนสนิทเอ่ยถาม ก่อนจะวางกาน้ำชาไว้ข้างๆ แล้วส่งแก้วชาให้เจ้านาย ใบหน้าสวยที่คอยทอดมองนอกหน้าต่างหันกลับมามองบ่าวรับใช้ ก่อนจะยิ้มอ่อน “คนผู้นั้นย่อมคาดเดาความคิดได้ยาก เพียงแต่...เขาเป็นทางเลือกเดียวที่จะใช้สู้กับคนในวังได้” ดวงตากลมเบิกกว้าง ก่อนจะพยักหน้ารัว ๆ ไป๋อวี่พอเข้าใจขึ้นบ้างแล้ว หลังจากรถม้าเคลื่อนตัววนรอบเมืองหนึ่งรอบ วนตลาดอีกสองรอบ ในที่สุด ก็จอดลงที่หน้าหอหลิงจู๋ ชายคนหนึ่งแอบลอบมองขบวนรถม้า ขณะที่กระโดดลงจากม้าตัวใหญ่ สีหน้าของเขานิ่งเรียบ ใบหน้าครึ่งซีกมีรอยแผลเป็นข

ตลาดยามซี่อวันนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ ร้านค้าถูกตกแต่งด้วยบุปผานานาชนิด ที่ส่งกลิ่นหอมมาตามสายลม เหล่าดรุณและดรุณีทั้งชาวบ้าน และบุตรหลานของขุนนาง ต่างจับกลุ่มกันมาเดินเล่น พ่อค้าแม่ค้าส่งเสียงเรียกลูกค้าอย่างสำราญใจ ขณะที่มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังจะเดินมาดูหน้าร้าน กลับถูกเด็กคนหนึ่งวิ่งชน สตรีผู้นั้นเซถลาเข้าสู่อ้อมอกของบุรุษข้างกาย ทั้งสองตกใจรีบผละออกจากกันด้วยท่าทางเขินอาย พ่อค้ารีบร้อนเอ่ยเรียกลูกค้า ด้วยกลัวว่าจะถูกร้านข้าง ๆ แย่งไป “คุณหนู เข้ามาดูก่อนเถิด นี่เป็นจี้หยกมงคล ท่านเก็บไว้หนึ่งส่วนอีกหนึ่งให้คนที่ท่านพึงใจ ว่ากันว่าสมหวังทุกราย สนใจหรือไม่” สิ้นเสียงของพ่อค้า บ่าวรับใช้ที่มาด้วยกันตื่นตระหนก “ถุงเงินถูกขโมย ช่วยด้วยเจ้าค่ะ ใครก็ได้จับเด็กคนนั้นไว้!!” เด็กชายในชุดขาดรุ่ย รีบร้อนวิ่งลัดเลาะเส้นทางในตรอกแล้วตรอกเล่า มือเล็กกำถุงเงินไว้แน่น ทว่าขณะที่กำลังจะสลัดคนที่วิ่งตามมาพ้น กลับชนเข้ากับร่างหนาของใครบางคนเข้า จนล้มลงกับพื้น ถุงเงินที่กำไว้แน่นหลุดมือ ขณะที่กำลังจะคว้าไว้ กลับถูกมือหนาของบ