All Chapters of เมื่อหงส์ม่วงร่วงหล่นจากฟ้า หวนคืนอีกคราเป็นบุปผาในจวน: Chapter 31 - Chapter 40

สำนักหมื่นพิษไม่กล้ำกรายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง ได้รับมอบหมายให้ดูแลเมืองไป๋ฮวา เมืองที่รายล้อมไปด้วยสวนดอกไม้และสมุนไพร ทั้งยังเป็นที่อยู่ของสัตว์วิเศษหลายชนิด มู่เหรินซี ผู้เป็นเจ้าสำนัก ได้รับฉายาว่าเป็นเซียนโอสถ ไม่มีผู้ใดทราบอายุที่แท้จริงของเขา และไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาอยู่มานานเพียงใด ข่าวลือเกี่ยวกับเจ้าสำนักผู้นี้ค่อนข้างดาษดื่นกว่าเจ้าสำนักผู้อื่น เนื่องจากไม่เคยเข้าร่วมงานประลอง ทั้งยังรักสันโดษ แต่เรื่องฝีมือการรักษาโรคและพิษนั้น ขึ้นชื่อว่าต่อให้เหลือเพียงลมหายใจรวยริน ก็ยังสามารถดึงคนกลับมาจากประตูนรกได้ ภายในสวนหลิงฮวาที่ตั้งอยู่ใกล้ตำหนักไท่เฮอ สถานที่พำนักของฮ่องเต้ มีศาลาขนาดกลางตั้งอยู่กลางสวน รายล้อมด้วยบุปผาที่ส่งกลิ่นหอมชวนฝัน ผีเสื้อกลุ่มหนึ่งบินวนรอบศาลา ราวกับโดนบางสิ่งดึงดูด ภายในศาลานั้นมีบุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบชาอยู่ อาภรณ์สีขาวพาดไปกับเก้าอี้ ยาวลงมาถึงพื้น ผมดำยาวถึงกลางหลัง ดวงตาสีน้ำตาลหม่น ใบหน้าคมละมุนดูอ่อนโยนมีเมตตา ทุกครั้งที่มือเรียวยกถ้วยชาขึ้น เหล่าผีเสื้อจะบินมาเกาะ

ยามเว่ย โถงหลักของจวนเงียบงัน ฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่บนที่ประจำ ทางซ้ายมือซูหว่านอวี้นั่งก้มหน้า ร่างกายดูไร้เรี่ยวแรงกว่าเก่า แต่แววตากลับยังแฝงบางสิ่งที่ลุกโชนอยู่ในใจ ทางฝั่งขวามือที่นั่งที่ควรเป็นของท่านโหวที่อยู่ชายแดน ตอนนี้กลับมีบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาเอนหลังอย่างสบายใจ ในมือควงพัดไปมา ขณะที่สายตาจับจ้องไปที่ฮูหยินรอง หานอี้เฉินเดินไปมาอยู่ตรงบริเวณหน้าประตู ร้อนใจเกิดจะเอ่ย เมื่อครู่เซียนโอสถผู้นั้นไล่เขาออกมาพร้อมกับทุกคน แม้ประโยคจะสุภาพ แต่ฟังแล้วไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย “ท่านโหวน้อย ท่านมานั่งให้ดีเถิด ร้อนใจไปก็เท่านั้น จริงหรือไม่ฮูหยินผู้เฒ่า” กั๋วกงหนุ่มยกยิ้ม เหลือบมองหญิงชราที่ใบหน้านิ่งเรียบ แววตาต่อต้านแต่วาจาที่นางเอ่ยกลับนอบน้อม “ไม่รู้ว่าท่านกั๋วกงจะเดินทางมาด้วย จึงมิได้เตรียมอะไรไว้ต้อนรับ” น้ำเสียงเรียบเฉยแฝงไปด้วยความเย็นชา ซ่งอวี้หานยกยิ้ม โบกพัดในมือไปมา พลางเอ่ย “เดิมทีข้าก็ทำอะไรตามใจ แม้แต่ฝ่าบาทยังคร้านจะลงโทษ เรื่องแค่นี้...ฮูหยินผู้เฒ่าไม่จำเป็นต้องลำบาก” หญิงช

ยามโหย่วดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า กระแสลมพัดผ่านเงาร่างบุรุษผู้หนึ่งที่เคลื่อนไหวออกจากจวนจินหนิงโหว บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูกำลังสนทนากัน แม้จะมีเงาวูบผ่านไป แต่พวกเขากลับไม่ทันได้สังเกตเห็น หลิงเสวี่ยเหยาออกจากจวนมาได้ไม่นาน ก็กระโดดลงจุดลับตาคน ก่อนจะจัดอาภรณ์ของตนให้ดี ครานี้นางนำถุงหอมวางไว้ในเรือนเรียบร้อย จะไม่ยอมให้ผู้อื่นจับสังเกตได้อีก เมื่อสำรวจดูดี ๆ เหมือนนางจะขาดสิ่งสำคัญไปสิ่งหนึ่ง ร่างสูงเดินออกมาจากมุมมืด ก้าวย่างเข้าสู่ตลาดยามเย็น แสงไฟจากโคมไฟส่องประกาย เสียงพูดคุยของผู้คนดังจอแจ บรรยากาศครึกครื้น ทั้งผู้ใหญ่และเด็กน้อย ต่างพากันเดินเล่น ในมือถือสินค้าที่เพิ่งซื้อมา บ้างเป็นอาหาร บ้างเป็นของใช้ ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองหาร้านเครื่องประดับ ก่อนจะเห็นแผงลอยขายเครื่องประดับอยู่ทางขวามือ ร่างสูงเดินก้าวย่างไป แม่ค้าเมื่อเห็นลูกค้าเดินมาจึงเอ่ยปากทัก “คุณชายท่านนี้ สนใจเครื่องประดับชิ้นใดเจ้าคะ” หลิงเสวี่ยเหยากวาดสายตาเพียงครั้งเดียว ก่อนจะหยุดที่จี้หยกชิ้นหนึ่ง “ชิ้นนี้ แม่นางว่าเหมาะกับข้าหรือไม่”

หอหลิวเซียง แต่เดิมเป็นเพียงหอนางโลมเล็กๆ ที่เถ้าแก่เกือบจะปิดไปตั้งแต่หลายปีก่อน ครั้นวันที่เขาคิดทอดถอนใจ เมื่อเห็นกิจการที่ไร้อนาคต จู่ ๆ ก็เหมือนสวรรค์เมตตา ส่งหญิงงามผู้หนึ่งมาถึงหน้าหอหลิวเซียง สตรีนางนี้แม้จะอยู่ในสภาพที่มอมแมมเพียงใด แต่กลับไม่อาจปกปิดราศีของผู้ดี และความงามที่มีได้แม้แต่น้อย ในมือของนางอุ้มเด็กทารกมาด้วย เสื้อผ้าขาดวิ่น ในขณะที่เท้าแดงเถือก เพราะไร้ซึ่งรองเท้าห่อหุ้มคุ้มกัน คนร่างผอมรีบร้อนลุกขึ้น มาพยุงแม่นาง ก่อนจะเอ่ยปาก “เจ้า เข้ามาก่อน” เถ้าแก่รีบร้อนพาคนเข้ามา ก่อนจะรีบปิดประตู แม้ไม่สอบถามก็พอเดาได้ ว่าสตรีนางนี้คงพาลูกหนีมาจากเมืองอื่น รอนแรมมาไกล เงินและอาหารประทังชีวิตก็ไม่มี นางจึงต้องหาโอกาสและสถานที่ให้พึ่ง แต่จวนขุนนางในเมืองหลวงนี้ล้วนเข้มงวดกับการเลือกบ่าวรับใช้ หากไม่ทราบประวัติ และไร้ซึ่งนายหน้า ก็ยากที่จะเข้าไปในจวนใหญ่พวกนั้นได้ หากเป็นร้านค้าทั่วไป การจะไปขอพึ่งพิงยิ่งยากขึ้นไปอีก เมื่อต้องคอยเลี้ยงดูบุตรอีกคน สุดท้ายสิ่งที่ผู้เป็นมารดาทำได้ คือการพาตนมาถึ

เดิมทีวิชาแปลงหน้าจัดกระดูกนั้นไร้ซึ่งช่องโหว่ เนื่องจากสามารถเปลี่ยนเป็นผู้อื่นได้โดยสิ้นเชิง สิ่งที่คนใกล้ชิดจะสังเกตเห็นได้ ก็คงมาจากบุคลิก ท่าทาง หรือพฤติกรรมบางอย่างของผู้ใช้วิชาที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง แต่สำหรับผู้ใช้พลังวิญญาณ วิชานี้สามารถดูออกได้ โดยการใช้พลังตรวจสอบวิญญาณของอีกฝ่าย หลิงเสวี่ยเหยาค่อนข้างใช้วิธีที่เสี่ยงถูกเปิดโปง เนื่องจากกั๋วกงหนุ่มผู้นี้ เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณ หากเขาตั้งใจตรวจสอบ นางก็คงไม่อาจปกปิดตัวตนที่แท้จริงไว้ได้ ภายในห้องรับรองแขกของหอหลิวเซียงตกอยู่ในความเงียบ เซี่ยนซูอ้าปากค้าง เขาไม่คิดว่าผู้ก่อเหตุวุ่นวายจะเป็นถึงศิษย์ของเซียนโอสถ หากเป็นเพียงจอมยุทธพเนจรทั่วไป คงจัดการได้อย่างง่ายดายแท้ ๆ แต่หากคนตรงหน้ามีเบื้องหลังเป็นผู้สันโดษเช่นนั้น ก็ยากที่จะเอาเรื่องคนผู้นี้ได้ ซ่งอวี้หานยืนควงพัดไปมา ใบหน้ามองตรงไปยังผู้อ้างตนคล้ายกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง ครู่ต่อมา มือที่เคยควงพัดหยุดนิ่ง รอยยิ้มบนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “จอมยุทธ์น้อย ท่านกล่าวว่าตนเป็นศิษย์ของเซียนโอสถใช่หรือไม่” กั๋วกงหนุ่มเอ่ยพลางเดินหน้า