บททั้งหมดของ เมื่อหงส์ม่วงร่วงหล่นจากฟ้า หวนคืนอีกคราเป็นบุปผาในจวน: บทที่ 21 - บทที่ 30

โชคยังดีที่นางสามารถพาญาติผู้นี้ออกมาได้ โดยไม่เป็นที่สนใจ คงต้องขอบคุณซ่งกั๋วกงผู้นั้น ที่ย่างกรายไปที่ไหนผู้คนก็หลีกหนี ทำให้นางสามารถพาคนออกมาได้โดยไม่เป็นที่สนใจ หลิงเสวี่ยเหยา เดินตามคุณชายที่ถูกวิชาหุ่นเชิดของนางบังคับมาถึงตรอกเล็ก ๆ ไม่ไกลจากหอนางโลมมากนัก เมื่อมาถึงสุดซอยลึกที่ค่อนข้างมืด ก็ใช้วิชาเก็บเข็มพิษ ร่างสูงที่เคยยืนตรงทรุดตัวลงพิงกำแพง ร่างเล็กจัดท่าให้เขานั่งพิงกำแพง ก่อนจะหยิบกลีบดอกหงส์ม่วงออกมาจากถุงหอมที่พกติดตัว ใช้วิชาสลายกลีบดอกแล้วส่งผ่านโพรงจมูกของคุณชายที่หมดสติอยู่ตรงหน้า ไม่นานนักเขาก็รู้สึกตัว ร่างสูงตกใจเล็กน้อย ทั้งยังมองสำรวจไปรอบๆ แต่เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไร้ซึ่งอาวุธจึงเอ่ยถามอย่างสุภาพ “แม่นาง เหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เดิมทีเขาจำได้ว่ากำลังกินเลี้ยงกับเพื่อนฝูงอยู่ที่หอหลิงจู๋ ไม่แน่ใจว่าเหตุใดถึงได้มาอยู่ในตรอกมืดมิดเช่นนี้ ใบหน้าของเขาสับสน แต่ยังคงความสุภาพไว้ “คุณชาย ข้าเห็นท่านหมดสติอยู่ในตรอก จึงคิดจะมาปลุกท่าน หากปลุกไม่ตื่น ข้าก็คิดว่าจะไปพาท่านหมอมาตรวจดูอาการ” หลิงเ

ภายในหอหลิวเซียงเต็มไปด้วยกลิ่นกำยาน ที่สูดดมไปแล้วรู้สึกคล้ายจะทำให้มึนเมา ซูหว่านอวี้เดินตามผู้ดูแลมาเรื่อย ๆ ในใจรู้สึกร้อนรนยิ่งนัก นางรู้อยู่แล้วว่าหานชิงหรูอยู่ในห้องใด แต่จำใจต้องเดินตามผู้ดูแล เพื่อไม่ให้มีพิรุธ ซิงอีเหลือบมองเจ้านาย ก่อนจะมองไปรอบ ๆ อีกไม่นานก็จะถึงจุดที่คุณหนูใหญ่ถูกจัดฉากไว้แล้ว แต่ไม่รู้ทำไมนางถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีนัก อาจเป็นเพราะเดิมทีหานเมี้ยวอวี้ควรจะมาเจอฮูหยินรองที่หน้าหอหลิวเซียง แต่กลับไม่เจอก็เป็นได้ ผู้ดูแลชายเดินแวะฟังเสียงในห้องมาเรื่อย ๆ ทั้งยังสอบถามเรื่องรายชื่อแขกที่พัก พบว่ามีเพียงไม่กี่ห้องที่มิได้ลงชื่อไว้ หลังจากตามหาชั้นหนึ่งจนหมด ก็เหลือเพียงชั้นสองของหอหลิวเซียงเท่านั้น ตัดห้องที่อยู่ในสุดที่มีขุนนางใหญ่โตสามคนออกไปก็เหลือเพียงสองห้อง เมื่อเดินมาถึงห้องใกล้ที่สุด ฮูหยินรองกลับรีบเดินนำไป ทั้งยังเปิดประตูอย่างแรง ท่าทางร้อนรนน่าประหลาดนั้นทำเอาผู้ดูแลชายตะขิดตะขวงใจ เหตุใดจู่ ๆ ฮูหยินรองผู้นี้ถึงได้ร้อนรนจนเก็บอาการไม่อยู่ เพราะเป็นห่วงบุตรสาวงั้นหรือ เ

หลังจากแยกย้ายกลับเรือนของตน หลิงเสวี่ยเหยาก็ตรงกลับมาเล่นกับอาเซ่า สีหน้าไร้ความกังวล กลับกันไป๋อวี่นั้นมือไม้ซุ่มซ่าม ทำแก้วน้ำชาตกบ้าง รินน้ำล้นแก้วบ้าง “ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวจะรินให้ใหม่” สาวใช้เอ่ยพลางหยิบแก้วชาใบใหม่หงายขึ้น แล้วรินน้ำชาส่งให้คุณหนูของตนใหม่อีกครั้ง หลิงเสวี่ยเหยาและอาเซ่ามองหน้ากัน ก่อนจะมองไปที่ไป๋อวี่ ทั้งสุนัขตัวโตและผู้ดูแลต่างยิ้มบางๆ ท่าทางเป็นกังวลของบ่าวรับใช้นั้น ดูน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ “ไป๋อวี่” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยเสียงเบา พลางเท้าคางมองสาวใช้ที่เอาแต่หลบสายตา “นี่เจ้าเป็นกังวลใจเรื่องที่ท่านย่าจะจับข้าแต่งงานงั้นหรือ” มือบางที่กำลังยกแก้วน้ำชาให้เจ้านายชะงักไปชั่วครู่ ชั่วขณะนั้นริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง เมื่อรวบรวมความกล้าได้ จึงสบตากับคุณหนูของตน “ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจ เหตุใดคุณหนูถึงได้ยอมรับปากฮูหยินผู้เฒ่าเล่าเจ้าคะ” หลิงเสวี่ยเหยายกยิ้ม นิ้วเรียวลูบขอบถ้วยชาเป็นจังหวะ จนเกิดเสียงคล้ายดนตรี ประกอบกับความมืดรอบกาย ที่มีเพียงโคมไฟส่องสว่าง ให้ความรู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด

ใบหน้าที่งดงามดังเทพเซียนจะมีประโยชน์อะไร หากคนผู้นั้นเอาแต่ยียวนกวนประสาทนางอยู่เช่นนี้ “ใบหน้าของแม่นางน้อยเองก็ออกจะงดงามอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องประทินโฉมพวกนี้หรอก” ผู้พูดแย้มยิ้ม ยกพัดขึ้นชี้ไปตามกรอบหน้าของนาง “ท่านกั๋วกงชมเกินไปแล้ว เดิมทีคำว่างดงามคู่ควรกับใบหน้าของท่านมากกว่า” หลิงเสวี่ยเหยายิ้มบาง แต่เสียงที่เอ่ยออกมากลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ร่วม ผู้ฟังได้ยินก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะชี้พัดไปยังเอวของนาง “เหตุใดวันนี้แม่นางน้อยจึงไม่พกถุงหอมเล่า” ร่างบางชะงัก ก่อนจะรีบปรับสีหน้า “เมื่อครู่เหมือนจะชนเข้ากับเด็กน้อยคนหนึ่ง น่าจะทำหล่นหายไปเสียแล้ว” “เช่นนั้นหรือ...”คนตัวสูงเอ่ย พลางยกพัดขึ้นแตะริมฝีปากของตน “คุณหนู รถม้ามาแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋อวี่ที่เพิ่งมาถึงตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนกำลังสนทนาอยู่กับผู้ใด “รถม้าของข้ามาแล้ว คงต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” หลิงเสวี่ยเหยาพูดพลางย่อตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเตรียมขึ้นรถม้า “ประเดี๋ยวก่อน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขัด พร้อมกับมือหนาที่

ยิ่งเร่งรีบเพียงใด ก็ยิ่งมีอุปสรรคมากเพียงนั้น หานอี้เฉินเพิ่งก้าวออกมาจากเรือน ก็พบว่าฮูหยินผู้เฒ่ายืนรออยู่ เดิมทีหากมีเพียงแค่ซูหว่านอวี้ เขาเองก็สามารถฝ่าไปได้ง่าย ๆ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นว่าเขาถูกขวางไว้โดยคนที่มีอำนาจมากกว่า “อาเฉิน เจ้าจะไปไหน” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงเรียบ ในขณะที่เอนให้ชุ่ยอวิ๋น สาวใช้ช่วยพยุงตัวไว้ ร่างสูงกำมือแน่น สบตากับหญิงชรา ทั้งยังเอ่ยอย่างหนักแน่น “ข้าจะเข้าวังหลวง” ซูหว่านอวี้ถึงกับยืนไม่อยู่ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือไม้สั่นเครือ อีกด้านฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับหายใจสะดุด วิงเวียนศีรษะขึ้นมาโดยพลัน “เดี๋ยวก่อน เหตุใดเจ้าต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้” ผู้อาวุโสเอ่ยพลางนวดขมับ หลายวันมานี้เหตุใดคนที่ควรรู้ความที่สุดในเรือนกลับทำตัวดื้อรั้นถึงเพียงนี้ได้ “ท่านย่า อาหรูโดนพิษ ข้าไร้หนทางแล้วจริง ๆ ” เสียงทุ้มเอ่ยเจือความเศร้า ใบหน้าหมองลงชั่วขณะ “พิษไร้ยาถอนเช่นนี้มีเพียงคนจากสำนักหมื่นพิษไม่กล้ำกรายเท่านั้นที่จะรักษาน้องหญิงได้” ใบหน้าเหี่ยวผงะ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง