บททั้งหมดของ เมื่อหงส์ม่วงร่วงหล่นจากฟ้า หวนคืนอีกคราเป็นบุปผาในจวน: บทที่ 51 - บทที่ 60

ร้านขนมหวานของแม่นางเยียน แม้เป็นเพียงร้านเล็กๆ แต่กลับขายหมดเร็วที่สุด เนื่องจากความขึ้นชื่อด้านรสมือที่ไม่เหมือนใคร แม้กระทั่งเหล่าขุนนางพวกนั้น ก็ยังต้องสั่งบ่าวรับใช้ให้มาต่อแถวซื้อกลับไปที่จวน ชิงเหอปาดเหงื่อ วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน ช่วงนี้นางต้องทำงานหนัก น้องชายยังมาป่วยไข้อีก เงินที่มีก็ไม่พอจ้างหมอมารักษา ทำให้กลุ้มใจจนนอนไม่หลับมาหลายคืน ขณะกำลังต่อแถวซื้อขนม นางชะเง้อมองกล่องขนมที่ค่อย ๆ ลดลงไปเรื่อย ๆ นายจ้างของนางชื่นชอบขนมกุ้ยฮวาเป็นอย่างมาก จึงต้องให้นางมาต่อแถวซื้อทุกวัน หากวันไหนไม่ได้กลับไป คนผู้นั้นจะอารมณ์ไม่ดีนัก นางที่คอยรับใช้จะพลอยถูกลูกหลงไปด้วย หลังจากรออยู่สักพักในที่สุดก็ถึงคิวของนาง แม่นางเยียนแย้มยิ้ม บนโต๊ะเหลือขนมเพียงสามกล่อง โชคดีนัก นางต้องการเพียงหนึ่ง เมื่อคลายกังวลจึงเอ่ยอย่างโล่งใจ “แม่นางเยียน วันนี้ข้าขอหนึ่งกล่องเช่นเดิม” แม่ค้าแย้มยิ้มเอ่ยเสียงเจื๊อยแจ้ว “ตายจริงชิงเหอ เหตุใดช่วงนี้หน้าเจ้าหมองเช่นนี้เล่า วันนี้ร้านเครื่องประทินโฉมมีสินค้าออกใหม่ เจ้าไม่ลองไปดูเสียหน่อยเล่า”

โรงรับจำนำของจงหมินตั้งอยู่ตรงข้ามร้านอาหารของแม่นางลู่หาน บริเวณชั้นล่างมีชาวบ้านทั่วไปพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ขนาดที่บริเวณระเบียงชั้นสองไร้ซึ่งผู้คน เจียงหลีตักอาหารทานอย่างเชื่องช้า ขณะที่เหลือบมองไปทางโรงรับจำนำสลับกับสหายที่กำลังจิบชา “เรื่องที่เจ้าอยากทำข้าพอจะเดาออกบางส่วน” หลิงเสวี่ยเหยายกยิ้ม มองดรุณีตรงหน้า “เช่นนั้น ไหนเจ้าลองบอก ว่าข้ากำลังทำสิ่งใด” มือบางวางตะเกียบ เช็ดปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย “เดิมทีฮูหยินเซี่ยเป็นคนใจกว้าง ไม่เคยตำหนิสามีที่ไม่ค่อยกลับบ้าน ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่นางไม่อาจปล่อยผ่านได้ คือการขโมยสิ่งของสำคัญที่นางพร่ำบอกว่าห้ามแตะต้อง” ผู้ฟังยกยิ้มพอใจ ขณะที่มองฮูหยินเซี่ยรีบร้อนเดินเข้าไปในโรงรับจำนำ โดยมีชิงเหอวิ่งตามไปอย่างร้อนรน “อาหลี คนเรานั้นต่อให้ใจกว้างเพียงใด ก็มีขอบเขตที่มิอาจให้ผู้อื่นข้ามได้” ดวงตาหงส์มองตรงไปยังผู้ที่ได้ของที่ต้องการ ฮูหยินเซี่ยเดินออกจากโรงรับจำนำ ใบหน้านิ่งเรียบ แววตาว่างเปล่า มือเรียวกำปิ่นไว้แน่น “เจ้าคิดจะทำให้สามีภรรยาแตกคอกันเช่นนั้นหรือ?” เจี

ยามไฮ่ แสงจันทร์ยามราตรีส่องประกาย ลมเย็นพัดผ่านโคมไฟลายดอกไห่ถังสั่นไหว หอหลิงจู๋ถูกแบ่งออกเป็นสี่ชั้น ชั้นแรกสุดมีเวทีกลางทรงกลม ที่ถูกล้อมรอบด้วยโต๊ะอาหาร เป็นโรงละครและโรงเตี๊ยมสำหรับคนทั่วไป ขณะที่ชั้นสองเป็นห้องส่วนตัวแบบเปิด มีระเบียงสำหรับชมเวทีชั้นล่าง มีไว้สำหรับแขกพิเศษและขุนนาง บนชั้นสามเป็นพื้นที่พิเศษที่มีไว้สำหรับคนที่เซี่ยนซูอนุญาต ห้องแต่ละห้องจะสามารถเก็บเสียงได้ดี มักเป็นพื้นที่ที่ใช้สนทนาสิ่งที่เป็นความลับกันในกลุ่ม ซ่งอวี้หานเอนหลังพิงหน้าต่าง คอยลอบมองบริเวณหน้าหอหลิงจู๋ ภายในห้องเงียบสนิท ทว่ามีคนอีกผู้กำลังยกสุราขึ้นจิบ ใบหน้านิ่งเรียบ อาภรณ์สีดำขัดกับผิวที่ขาวซีด เวินอี้เซวียนไม่เอ่ยสิ่งใด เขาลอบมองสหาย ก่อนจะยกสุราขึ้นจิบ เป็นอย่างนั้นอยู่ราวหนึ่งเค่อ ผู้ถูกจ้องจึงทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากพูดด้วยตนเอง “เจ้ากำลังสงสัยว่าเหตุใดเจ้าต้องมาด้วยสินะ” ซ่งอวี้หานหัวเราะเสียงเบา พลางคลี่พัดในมือเล่น “เดิมทีเรื่องนี้ต่อให้ข้าไม่ลากเจ้ามา ฝ่าบาทก็คงจะสั่งให้เจ้าตามสืบอยู่ดี ข้าเพียงแค่สร้างทางลัดให้เจ้าเพียง

ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายกำไลที่อยู่เบื้องหลังการตายของมารดาหานชิงหรู จะมาอยู่ในมือนาง หลังจากที่หานอี้เฉินให้กำไลมา นี่ก็ผ่านมาราว ๆ หนึ่งอาทิตย์แล้ว หลิงเสวี่ยเหยามองกำไลหยกในมือ คิดดูแล้วก็น่าแปลกนัก คำพูดของเขาดูเหมือนจะเป็นการบอกใบ้ให้นาง หากต้องการจะรู้ความจริงก็ต้องสวมกำไลนี่ไว้ แต่หากคิดว่าตนยังไม่พร้อมเสี่ยงก็ให้เก็บกำไลนี่ไว้เสีย แน่นอนว่านางต้องสวมไว้อยู่แล้ว เพราะนางเองก็อยากรู้เรื่องราวเบื้องหลัง อยากรู้ว่าใครเป็นคนร้าย อย่างน้อยก็เพื่อหานชิงหรูตัวจริง... ไป๋อวี่รีบร้อนวิ่งเข้ามาในเรือน ในมือถือกล่องขนม หอบหายใจแรง ก่อนจะเอ่ยแจ้งในสิ่งที่สมควรแก่เวลา “เจ้าเมืองเซี่ย ตายแล้วเจ้าค่ะ” หลิงเสวี่ยเหยานิ่งเงียบ ก่อนจะพยักหน้า “สมควรแก่เวลาแล้ว” ไป๋อวี่ยังไม่ทันจะได้เอากล่องขนมไปเก็บ หานอี้เฉินก็ตรงมาที่เรือนชิงหลัน ใบหน้าเคร่งเครียด “อาหรู แต่งตัวเถิด อีกครึ่งชั่วยามเราต้องไปร่วมพิธีไว้อาลัยที่จวนตระกูลเซี่ย” จวนตระกูลเซี่ยถูกตกแต่งด้วยผ้าขาว รถม้าเคลื่อนตัวส่งแขก หลิงเสวี่ยเหยาก้าวลงรถม้า โดยมีหานอี้เฉ

ยามจื่อ หลิงเสวี่ยเหยาออกจากเรือนชิงหลัน ขณะที่ผ่านสวนมะลิสายตาของนางเหลือบไปเห็นโคมไฟจิ้งจอกตั้งอยู่ที่เดิม ร่างบางกระโดดขึ้นไปบนกำแพง แฝงตัวไปตามเงามืด คืนนี้นางมีนัดกับหลิวหนิงซิน ตอนนี้ก็เลยเวลามาเล็กน้อยแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงจำต้องเร่งฝีเท้าไปยังหอหลิงจู๋อย่างรวดเร็ว บริเวณชั้นสองของหอหลิงจู๋เป็นสถานที่แบบกึ่งปิด หลิงเสวี่ยเหยาเองไม่ได้ติดต่อกับเซี่ยนซูไว้ จึงไม่อาจขอใช้ห้องชั้นสามได้ ดังนั้นตอนออกมา นางจึงจำต้องสวมชุดดำและหน้ากากเช่นเคย ภายในห้องที่เสี่ยวเอ้อร์เดินนำมานั้น เงียบสงบ ทว่าบนโต๊ะกลับมีเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ เมื่อเห็นว่าคนที่นัดมาถึง ก็เอ่ยปาก “เจ้ามาช้า” ผู้พูดเอ่ยพลางเคาะนิ้ว สีหน้าไม่พอใจ ทว่ากลับไม่กล่าวอะไรอีก เพียงแค่รินน้ำชาส่งให้อีกฝ่าย “ข้าก็มาแล้วมิใช่หรือ” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยเสียงเรียบ หน้ากากปิดบังใบหน้าทั้งหมดจึงไม่อาจสังเกตสีหน้าภายในได้ หลิวหนิงซินมองสตรีตรงหน้า ก่อนจะขมวดคิ้ว “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าคือหานชิงหรู” ผู้ฟังชะงัก ก่อนจะหัวเราะเสียงเบา