Todos os capítulos de เมื่อหงส์ม่วงร่วงหล่นจากฟ้า หวนคืนอีกคราเป็นบุปผาในจวน: Capítulo 41 - Capítulo 50

จวนจินหนิงโหวในยามโฉ่วเงียบสนิท ผู้คนต่างพากันหลับนอน เช่นเดียวกับจวนอื่น ๆ แต่ผู้ใดเล่าจะคาดคิด ว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญเดินทางมายังจวนในเวลาเช่นนี้ ทั้งยังพาคนแปลกหน้าที่เป็นผู้ต้องหาสร้างความวุ่นวายมายังจวนอีกด้วย บ่าวชายที่เฝ้าประตูอ้ำอึ้ง มองบุรุษสามคนที่กำลังลงจากม้า ดวงตาเบิกกว้าง นี่เขาตาฝาดเห็นผียามวิกาลหรืออย่างไร “เจ้าน่ะ ไปรายงานคนในจวน ว่าข้าพาคนร้ายมายืนยันตัว” ซ่งอวี้หานโบกมือไปมา ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ ในขณะที่เซี่ยนซูอับอายจนอยากเอาหัวมุดดิน เดิมที่ตัวเขาเองเป็นคุณชายมีมารยาท รู้ว่าสิ่งใดควรทำและไม่ควรทำ ยิ่งการมาเยือนจวนของผู้อื่นโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ทั้งยังมาในยามวิกาลเช่นนี้ หากไม่ใช่สหายสนิทใจดำของเขาคนนี้คงโดนจับเข้าคุกไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าแทบจะเป็นลม รีบร้อนออกมา ในขณะที่ให้บ่าวไปตามคนในเรือนอื่นออกมาต้อนรับกั๋วกงหนุ่มผู้ไร้มารยาท หลิงเสวี่ยเหยายืนอยู่ข้างเซี่ยนซู ในใจนึกขำขัน สีหน้าของคนในจวนล้วนไม่สู้ดี ทั้งยังบอกบุญไม่รับ โดยเฉพาะฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านกั๋วกง ลมอะไรหอบท่านมาจวนผู้อื่นยาม

ข่าวลือเกี่ยวกับเจียงหลีนั้นมีแต่เรื่องดีๆ ผิดกับข่าวลือฉ่าวโฉ่ ของหานชิงหรูคนเดิม ทั้งเรื่องที่เป็นผู้เพียบพร้อมเหมาะสมจะเป็นคู่หมาย ไหนจะตำแหน่งสตรีอันดับหนึ่งที่ได้มาจากการประกวดของสำนักศึกษาชิงอวิ๋น สถานศึกษาชื่อดังเพียงแห่งเดียวในเมืองหลวง ทว่า ในความเป็นจริงนั้นสิ่งที่หลายคนหมายปองกลับเป็นดั่งดาบสองคม เดิมทีตระกูลเจียงเองนั้นไม่ขึ้นตรงกับผู้ใด ทั้งยังมีกองกำลังทหารเป็นของตนเองจำนวนมาก จึงเป็นที่จับตาอยู่เสมอ ว่าจะเอนเอียงไปอยู่ฝั่งผู้ใดหรือไม่ เพราะหากเป็นเช่นนั้น อำนาจของฝ่ายนั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างน่าหวั่นเกรง และเมื่อชื่อเสียงของนางโด่งดัง ผู้ที่หมายปองนางจึงมีมาก ดั่งภมรที่ถูกดึงดูดโดยบุปผา คนพวกนั้นไม่สนใจว่าจะใช้วิธีการใดถึงจะได้ครอบครอง เพียงแต่มีบุคคลที่น่าเกรงขามผู้หนึ่งจัดการคนเหล่านั้นให้นางมาโดยตลอด คนผู้นั้นก็คือหวังอ๋อง ที่แอบส่งองครักษ์มาคอยแอบตามเจียงหลีอยู่เสมอ แม้ตัวของเขาจะประจำการอยู่ชายแดนฝั่งทิศใต้ ที่เมืองเซวี่ยเหอก็ตาม ภายในเรือนชิงหลันวันนี้มีแขกมาเยือน หลิงเสวี่ยเหยาแย้มยิ้มมองสหายสนิทที่กำลังนั่งอ

ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาร่วมงาน หานอี้เฉินกลับรู้สึกไม่สนุกเท่าใดนัก เนื่องจากไร้ซึ่งเงาร่างของผู้เป็นน้องสาว ตัวเขานั่งโต๊ะเดียวกับเว่ยจิ่นอวี่ ในขณะที่มีบุตรหลานของลูกขุนนางอีกสองสามคนร่วมโต๊ะด้วย งานเลี้ยงถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง แยกกันด้วยฉากกั้น บุรุษอยู่ฝั่งขวา ส่วนสตรีอยู่ฝั่งซ้าย ผู้ที่ตั้งใจจัดงานเช่นนี้ ก็คือมารดาเลี้ยงของเขา ซูหว่านอวี้ เจตนานั้นไม่อาจทราบได้ แต่หานอี้เฉินกลับไม่วางใจ เขาสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ พบว่าที่นั่งที่ควรมีบุคคลสำคัญนั่งอยู่สองที่ว่างโล่ง ไร้เจ้าของ ที่หนึ่งดูจากลำดับการจัดแล้ว น่าจะเป็นซ่งกั๋วกง อีกที่ ก็อยู่ในโต๊ะเดียวกัน หานอี้เฉินขมวดคิ้วแน่น นิ้วชี้เคาะโต๊ะในระหว่างใช้ความคิด รายชื่อแขก คนที่ถือไว้คือมารดาเลี้ยง แม้จะพอเดาได้บ้าง แต่กลับนึกไม่ออกว่าที่นั่งที่ว่างอยู่อีกที่เป็นของผู้ใด เว่ยจิ่นอวี่ยกสุราขึ้นจิบ ขณะที่หัวเราะเสียงเบา เขาเหลือบมองสหายสนิทที่ไม่พูดจา ก่อนจะศอกไปที่เอวของอีกฝ่าย “เป็นอะไรไป” หานอี้เฉินสะดุ้ง คิ้วยังคงขมวดติดกัน ร่างสูงถอนหายใจ ก่อนจะยิ้ม

ใต้ต้นไม้ใหญ่ดรุณีน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษในอาภรณ์สีดำแดง สายลมเย็นปะทะใบหน้า ดวงตาคู่สวยส่องประกาย ทว่าในใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง เดิมทีข้อเสนอนี้ก็ใช่ว่าจะไม่ดี ซ่งอวี้หานนั้นมีคุณสมบัติที่นางต้องการ ทว่านางไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ไม่สนใจเรื่องออกเรือนเช่นเขาถึงมาพูดเช่นนี้ นอกเสียจากว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลังการตัดสินใจครั้งนี้ นางมั่นใจมากว่าไม่ใช่เรื่องสานสัมพันธ์และไม่เกี่ยวกับตระกูลหาน ดูแล้วน่าจะเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของนางเองมากกว่า ซึ่งนี่แหละคือสิ่งที่นางกังวล หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับตนเอง นั่นหมายความว่าคนผู้นี้รู้บางสิ่ง ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นข้อมูลอะไร และสำคัญเพียงใด “ท่านกั๋วกงล้อเล่นแล้ว ท่านออกจากงานมานานเพียงนี้ อาจมีคนสงสัยเอาได้” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยเสียงเนิบนาบ “มิสู้กลับไปร่วมงาน แล้วร่ำสุราสักหน่อยเถิด” ซ่งอวี้หานยกยิ้ม เคาะพัดในมือเบา ๆ “ข้ามิได้ล้อเล่น แม่นางน้อยลองพิจารณาดูเถิด” พูดจบตัวเขาก็หายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นบางเบาที่ลอยปะปนกับกลิ่นมะลิในจวน... ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าหนักขอ

ยามเว่ย รถม้าเตรียมกลับบ้านเดิมของสองแม่ลูก ได้เคลื่อนตัวออกจากจวน โดยไร้ซึ่งการส่งตัว ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ออกจากเรือนนอนอีกเลยตั้งแต่จบเรื่อง ในขณะที่หานอี้เฉินกับหลิงเสวี่ยเหยานั้นใช้โอกาสที่เจ้าของเรือนไม่อยู่แอบมาสำรวจเรือนเจียวอวี่ ภายในเรือนเต็มไปด้วยดอกบัว และดอกไม้หลายชนิด ทว่ากลิ่นของมันกลับปะปนกันจนไร้ซึ่งเอกลักษณ์ ฉางซีกำลังมองหินจำลองตรงจุดที่มีความแหลมของหินยื่นออกมา รอยเลือดถูกเช็ดออกไปจนหมด หลิงเสวี่ยเหยาเดินทอดน่องสำรวจแปลงดอกไม้ เมื่อครู่นางเห็นบางสิ่งส่องประกายสะท้อนแสงแดด เมื่อลองเดินมาสำรวจจึงพบพู่หยกของบุรุษ ช่างหรูหราและมีเอกลักษณ์เสียจนรู้ในทันทีว่าเป็นของผู้ใด “นี่มัน...พู่หยกนี่เจ้าคะ” ร่างเล็กทำท่าทางตกใจ ขณะที่หยิบพู่หยกขึ้นมา หานอี้เฉินเดินตรงมารับไป ก่อนจะกำมือแน่น “ข้าพอจะรู้เรื่องที่เกิดในคืนวันสุดท้ายของงานเลี้ยงแล้ว” หลิงเสวี่ยเหยาทำหน้าฉงน แต่ในใจเองก็พอมีข้อสันนิษฐานที่เข้าทางอยู่ การที่พู่หยกของจ้าวอวิ๋นเฉิงมาอยู่ในสวนดอกไม้เรือนเจียวอวี่ได้ แสดงว่าเรื่องที่ควรจะเกิดขึ้นกับนาง มาเกิดข