All Chapters of Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: Chapter 51 - Chapter 60

Dumating si Louisa nang isang Sabado nang hindi tumatawag nang maaga.Ganito na siya laging dumarating. Siya ang pinakamatandang kaibigan ni Savio at ang pinakamalapit na tita ni Sera sa labas ng dugo, pitumpu't isang taong gulang at mas matalas kaysa sa karamihan ng taong kalahati ang edad niya. Pinapasok siya ni Rosa at nagdala ng tsaa nang hindi hinihiling, at sa oras na bumaba si Sera mula sa study, naroon na sila sa sitting room at nasa labas na ang mabubuting tasa.Narinig ni Sera ang boses niya mula sa hallway at naramdaman, sa paraang lagi niyang nararamdaman, ang tiyak na kombinasyon ng init at pagpapatibay na dulot ng presensya ni Louisa. Init dahil minahal siya ng babaeng ito mula pitong taong gulang siya at ang pagmamahal ay walang kondisyon at permanente. Pagpapatibay dahil hindi pinapayagan ni Louisa ang mga tao na magsinungaling sa sarili nila sa presensya niya. Kailanman hindi niya ito ginawa. Itinuturing niya itong isang pagtataksil na hindi ito gawin.Umupo si Sera s

Hindi nagsalita si Dante nang sumakay siya sa sasakyan.Umandar siya palayo sa daanan ng benefit patungo sa trapiko ng lungsod at walang sinabi. Ginagawa niya ito minsan kapag may napansin siya at napagdesisyunang maghintay. Matagal na siyang kilala niya para makilala ang katangian ng katahimikan niya. Ito ang tiyak na katahimikan ng isang lalaking may malinaw na tanaw sa isang bagay at binibigyan siya ng unang pagkakataon na harapin ito.Tumingin siya sa labas ng bintana.Dumaan ang lungsod. Huli na sa isang Huwebes, unti-unting umiiksi ang mga kalye, ang mga ilaw ng ibang sasakyan at ang mga naliwanagang bintana ng mga gusaling nagtatrabaho pa o gising pa. Karaniwang gawain ng lungsod, walang pakialam at tuluy-tuloy.Sinabi niyang salamat. Sinabi niyang estratehiko lang ito.Totoo ang parehong bagay.Hindi buo ang katotohanan ng ikalawa at alam niya ito habang sinasabi niya ito at sinabi pa rin niya ito, na sarili nang uri ng impormasyon tungkol sa kinauupuan niya.Naisip niya ang f

Dinala ito ni Dante kasama ang intelligence sa umaga ng alas-otso.Inilagay niya ito sa ibabaw ng tumpok nang walang komento. Ganoon niya minamarkahan ang mga bagay na kailangang pansinin niya bago ang lahat ng iba. Kinuha ito ni Sera at binasa.Apat na minuto.Nakilala niya ang bakas ng pinagmulan ni Aldric sa pamamagitan ng ikalawang talata. Ang estruktura ng anonymous na tip, ang impormasyong hinati sa dalawang magkahiwalay na kontak para gawa-gawin ang itsura ng independent na kumpirmasyon, ang seleksyon ng mga totoong transaksyon na binalangkas muli para magmungkahi ng sinadyang layunin. Ito ang parehong operational na lagda na binasa niya sa apatnapu't pitong pahinang file. Ang parehong matiyagang arkitektura na inilapat sa ibang target.Nabigo ang paraang utang. Kaya ngayon, ito naman.Ibinaba niya ang artikulo. Tumingin siya sa bintana. Kulay-abo ang umaga, gumagalaw ang lungsod sa karaniwang Miyerkules nito nang walang kamalayan sa tiyak na pinsalang dumadaloy sa isang solong

Dumating ang imbitasyon sa pamamagitan ni Garrett nang isang Huwebes. Opisyal na letterhead ng Montague. Isang sulat-kamay na tala sa ilalim sa sariling sulat-kamay ni Savio: *Sabado ng alas-tres, kung libre ka. Tsaa.* Walang agenda. Walang nakasaad na layunin. Ang uring imbitasyon mula sa uring lalaking nauunawaan na darating ang tatanggap nito anuman ang mangyari, at ang pagpapaliwanag nito ay sarili nang uri ng pang-iinsulto. Sinabi ni Roman kay Garrett na libre siya. Pareho ang ari-ariang bahay. Apatnapung minuto sa labas ng lungsod, ang batong bahay, hubad ang matatandang puno sa huling bahagi ng panahon, ang daanang graba na gumagawa ng tiyak na tunog sa ilalim ng mga gulong. Sinalubong siya ni Rosa sa p***o. Parehong sitting room, parehong pagkakaayos, parehong nahupang katahimikan ng isang silid na naghawak ng mahahalagang usapan sa loob ng mga dekada at hindi nagbago dahil sa alinman sa mga ito. Nasa mesa na ang tsaa. Kinamayan siya ni Savio at itinuro ang upuan. Umupo si

Tumigil sa pagsagot sa mga tawag niya ang kontak ni Aldric noong Oktubre. Naramdaman na ito ni Isabella bago pa ito dumating. Ang paraan ng pagramdam sa lumalamig na silid bago pa umamin ang sinuman na may bukas. Ang tiyak na pagbaba ng temperatura ng mga taong natagpuang kapaki-pakinabang ka at nagpasyang tapos na sila. Kailangan ni Aldric ang access niya. Habang nagbubunga ang access, matiyaga at nakatuon siya. Sa sandaling natagpuan ni Roman ang mga log ng mensahe at naging pananagutan ang buong operasyon, huminto siyang umiral para sa kanya. Pinutol ni Roman ang kontak sa parehong araw na tinawagan niya siya at sinabing alam ko ang tungkol kay Aldric at ibinaba ang telepono bago pa siya makasagot ng kahit isang salita pabalik. Sinubukan niya nang dalawa pang beses. Hindi siya sumagot sa alinman. Ang katahimikan niya ay sarili nang uri ng pahayag, at permanente ito, at naunawaan niya na permanente ito mula sa unang hindi nasagot na tawag. Lumamig ang panlipunang bilog niya sa mga