All Chapters of Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: Chapter 71 - Chapter 80

Neutral na teritoryo sa disenyo ang conference room.Hindi ang Montague Industries. Hindi ang Ashford Global. Isang law firm na ginamit ng dalawang pamilya nang hiwalay sa loob ng mga taon, isang conference room sa ikalabinsiyam na palapag na may mahabang mesa at magandang liwanag at ang tiyak na impersonal na katangian ng mga espasyong walang pagmamay-ari. Inayos ni Pryce at Garrett ang pagkaupo nang hindi hiniling, na nagsabi kay Sera na parehong lubos na naunawaan kung anong uring pulong ito at gumawa ng praktikal na desisyon nang naaayon.Legal counsel ng Montague sa isang panig. Ang sa Ashford sa kabila. Si Dante malapit sa bintana sa malayong dulo. Si Lars malapit sa pinto sa malapit na dulo. Sina Roman at Sera sa magkasalungat na dulo ng mesa, na siyang propesyonal na pagkakaayos at ang tanging isa na magpapahintulot sa sinuman sa silid na huminga nang normal.Unang dumating si Sera. Dumating si Roman siyamnapung segundo ang lumipas. Kinilala nila ang isa't isa nang tango sa ha

Muli niya itong isinulat nang minsan.Hindi dahil mali ang unang bersyon. Dahil isinulat ang unang bersyon sa gabing sinabi sa kanya ni Dante ang tungkol sa binurang email, at napalitan ang ilan sa isinulat niya noon ng mga bagay na mas malinaw niyang nauunawaan ngayon. Kinuha niya ito mula sa laci ng mesa sa isang gabi ng Huwebes at binasa mula sa simula hanggang sa dulo at pagkatapos ay isinantabi at nagsimulang muli.Isinulat niya ito sa loob ng isang oras. Natutunan niya na ang masyadong maraming draft ay gumagawa ng isang bagay na pinamahalaan, at mali ang pinamahalaan na ipadala. Ginamit niya ang panulat na naging ang ginagamit niya para sa mga bagay na mahalaga.Hindi siya sumulat nang mahaba.Nagsimula siya sa notebook. Isinulat niya na natagpuan niya ito sa nightstand niya matapos siyang umalis, na binasa niya ito, na nauunawaan niya ngayon na bawat entry ay tala ng isang babaeng gumagawa ng puwang para sa isang lalaking hindi sapat ang pansin para malaman na kailangan niyang

Sinabi niya kay Louisa ang lahat.Hindi sa organisadong paraan kung paano niya ikinukuwento ang mga bagay kay Dante, inayos ayon sa kahalagahan at maayos na inilalahad. Kundi sa paraang sinasabi mo ang mga bagay sa isang taong nakakilala sa iyo mula pa noong pitong taong gulang ka at mauunawaan ka niya anuman ang pagkakasunod-sunod. Ang pinagsamang pagpupulong. Tatlong salitang sinabi nang walang baluti. Ang sobre sa kanyang mesa buong araw. Ang pagbabasa niya ng liham nang mag-isa sa opisina habang pumapasok ang liwanag ng dapithapon sa mga bintana. Ang aspirin. Ang kuwaderno. Ang Martes noong Marso. Ang huling linya, tatlong beses.Nakinig si Louisa nang hindi sumisingit. Naririnig ni Sera ang presensya nito sa kabilang linya, buong atensiyong nakikinig at tinatanggap ang lahat ng sinasabi niya.Nang matapos si Sera, naging tahimik ang linya.“Ano ang naramdaman mo nang mabasa mo iyon?” tanong ni Louisa.Tumingin si Sera sa drawer ng nightstand. Nandoon ang liham. Nasa tabi nito ang

Dumating si Roman sa benefit ng Harrington Foundation alas-siyete y medya at hindi siya naghanap kay Sera.Natagpuan niya si Felix malapit sa bar, kumuha ng inumin, at nanatili roon sa unang dalawampung minuto. Madali at walang pagmamadali ang usapan, ang uri ng pag-uusap na mahusay na nabubuo ni Felix, at talagang naroon si Roman sa usapan. Nakikinig sa sinasabi ni Felix. Sumasagot dito. Hinahayaan itong maging isang tunay na pag-uusap sa halip na isang bagay na kailangan lamang niyang lampasan habang patungo sa iba pang bagay.Natagpuan siya ng kanyang mga abogado alas-otso. Kinausap niya si Garrett tungkol sa update mula kay Pryce at ang dalawang miyembro ng board tungkol sa isang usapin sa portfolio na hindi kailangang lutasin ngayong gabi ngunit karapat-dapat pag-usapan nang impormal. Hinarap niya ang mga propesyonal na pag-uusap nang may presensiyang napansin at binigyang-pansin ni Priya, isang presensiyang unti-unti pa niyang natututuhang pagkatiwalaan bilang tunay at hindi pan

Dumating ang mensahe sa ari-ariang bahay ng Montague nang isang umaga ng Martes.Hindi isang liham sa pamamagitan ng legal na channel. Hindi isang komunikasyong pinansyal na dinaanan sa karaniwang mga tagapamagitan. Direktang inihatid sa gate ng ari-ariang bahay ng isang couriernng nagbigay ng maling pangalan sa security log at wala na bago pa maisip ng sinuman na tumingin nang muli. Payak na sobre. Walang return address. Sa loob: isang solong naka-type na sheet. Walang lagda.Hindi ito marahas. Dinisenyo itong pakiramdam ay isang pintong bumubukas nang sapat lang para ipakita sa'yo kung ano ang nasa likuran nito. Tatlong linggo ng nakadokumentong mga galaw. Tiyak na mga lokasyon at tiyak na oras, ang uring detalyeng nangangailangan ng tuluy-tuloy na obserbasyon para maisagawa. Tatlong pangungusap ang mensahe sa ilalim. Sinasabi nito, nang hindi malinaw na sinasabi, na alam ni Aldric kung nasaan siya at maaaring patuloy na malaman ito, at ang karagdagang panghihimasok sa mga usapin ni