All Chapters of Love past รักในรอยอดีต: Chapter 41 - Chapter 50

36วันนี้พี่กลับดึก เราทั้งสองไปกลับทำงานพร้อมกัน อยู่ในบริษัทฉันกับพี่ปัญเราเปิดเผยแล้ว ทั้งจูงมือเขาโอบกอดเอวเดินเคียงคู่กับฉันตลอดเพราะตั้งแต่ที่ฉันท้องเขาแทบไม่ปล่อยให้ฉันคาดสายตาแม้แต่เข้าห้องน้ำ อ่อฉันลืมบอกไป ฉันไม่ต้องลงรถก่อนถึงหน้าบริษัทแล้วนะและตอนนี้เราทั้งสองกำลังกลับไปยังเพ้นเฮ้าท์ พี่ปัญมีนัดคุยเรื่องการหมั้นหมายกับที่บ้าน ฉันก็ทำได้แค่รอเท่านั้น “วันนี้พี่อาจจะกลับดึกนะ” “ค่ะ” เราเดินเข้ามาภายในเพ้นเฮ้าท์ฉันถอดรองเท้าโดยมีพี่เขาหยิบรองเท้าใส่ลิ้นชักให้เพราะไม่อยากให้ก้มเยอะ “เมย์ไปเตรียมชุดให้เหมือนเดิมนะ” ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเดินทว่ามือแกร่งเอื้อมมาจับแขนเรียวของฉันเอาไว้ “ไม่ต้อง” “พี่ไม่อยากหล่อ” วันนี้เขามีทั้งถ่ายรูปเลือกชุดเจ้าบ่าวโดยทางแม่ของเขาเป็นคนจัดเตรียมทั้งหมด “พี่ไม่อยากไปเลย” สายตาคมที่หมองลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะถ้าวันนี้เขาได้เข้าไปลองชุดวัดไซส์ทุกอย่างมันจะกลับมายากไม่พอ ความเสียหายทางบ้านของเขาและเจ้าสาวอาจจะมากไปจนถึงอีกตระกูลนึงธุรกิจอาจจะไม่น่าเชื่อถืออีกเลย มือบางเอื้อมมาลูบแ

38แบบนี้ทำได้ NC เมื่อกลับมาจากโรงพยาบาลวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะอาหาร พี่ปัญก็เดินเข้ามาค่อยๆลูบไล้ตามหลังวนไปมา และลากมือไปด้านหน้าเคล้าคลึงหน้าอกอวบใหญ่ขึ้นจากการตั้งครรภ์ด้วยความเบามือ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดมือของฉันแตะไว้ด้านบนมือสากหันหน้ากลับไปหา พร้อมกับปากหยักก้มลงไปบดคลึงริมฝีปากบางด้วยความรักหญิงสาวจึงตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มรักด้วยเช่นกัน อารมณ์ที่ขึ้นง่ายของแม่ลูกอ่อนทำให้เป็นผู้เริ่มคุมเกมสวาทนี้ ริมฝีปากบางดูดดึงลิ้นสากหนาสองสามที พร้อมกับระรัวปลายลิ้นเล็กของตัวเองใส่ลิ้นสากหนาจนทำให้น้ำลายไหลลงมา ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นจึงรั้งท้ายทอยเข้ามาบดคลึงริมฝีปากหวานอีกครั้งจนพอใจจ๊วบ อืม จากนั้นเริ่มรูดซิบชุดเดรสตัวสวยออกจากร่างกายหญิงสาวพร้อมกับย่อตัวลงดึงแพนตี้ลงออกจากเรียวขาสวย โดยมีหญิงสาวคอยให้ความร่วมมือเผยให้เห็นกลีบกุหลาบสีสวยตรงกับใบหน้าคม ชายหนุ่มกดจูบที่เนินสามเหลี่ยมส่งผลให้เสียงเล็กครางออกมา “อื้อ” มือสากหนาลูบไล้ตามรอยแยกพบกับน้ำสวาทจากคนตัวเล็กที่เป็นสัญญาณบอกว่าพรั่งพร้อมแล้ว ชายหนุ่มไม่รอช้าจับขาสวยขึ้นมาเหยียบไว้บนบ่าแกร่ง พร้อมกับส่งนิ้

40เสียใจห้าง CENLY ชายหนุ่มเดินตรงมายังร้านเพชรประจำที่แม่เขาชอบมาใช้บริการประจำ เมื่อเขาเดินเข้ามาในร้านพนักงานเดินเข้ามาหาอย่างคุ้นเคยยิ้มให้พร้อมกับยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะคุณปัญ” “ของที่คุณหญิงสั่งเรียบร้อยแล้วค่ะ” “รอสักครู่นะคะ” พนักงานก็รีบเข้าไปเอาของที่คุณแม่เขาสั่ง ไม่นานกล่องสีเหลี่ยมผืนผ้าผูกริบบิ้นสีทองถูกส่งมาให้เขา จากนั้นเขาไม่รอช้ารีบตรงกลับไปที่บ้านทันทีแต่จู่ๆขณะกำลังขับรถฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม เมฆสีดำเริ่มเคลื่อนตัวมาบดบังความสว่างของท้องฟ้า การจราจรติดขัดหนักบนท้องถนน ระหว่างที่เขารอรถเคลื่อนตัวมือแกร่งจึงเอื้อมหยิบโทรศัพท์หรูต่อสายหาเมียตัวเล็กที่รอเขาอยู่ที่บ้านของตัวเอง อยากรู้ว่าเธอทำอะไรอยู่และก็อยากรายงานให้เธอรู้ด้วยว่าเขากำลังจะกลับ ในขณะสายกำลังต่อก็ต้องพบกับ‘ขออภัยหมายเลขที่ท่านเรียกอยู่ในขณะนี้ยังไม่เปิดใช้บริการ’ ทำให้เขาเริ่มกระวนกระวายใจติดต่อเมียไม่ได้ มือที่เริ่มสั่นกดหาแม่ของเขาเองก็พบว่าแม่เขาก็ไม่รับสายเช่นเดียวกัน “เหี้..ไรวะ” ชายหนุ่มตบพวงมาลัยระบายความโมโหของตัวเอง ต่อด้วยกดหาน้องสาวทันที

42 Rit – Mind ของขวัญ ไม่นานเราทั้งสองก็มุ่งหน้าเข้าสู่จังหวัดนครปฐม ฉันรู้ก็เพราะป้ายบอกทางสีเขียวด้านบนบอก รถหรูเคลื่อนมาจอดตลาดน้ำที่ฉันรู้ก็เพราะอ่านป้ายอีกเหมือนกันแต่เขาบอกจะเอาของขวัญไปให้ใครนะ ในขณะที่ฉันและเขากำลังปลดเข็มขัดนิรภัยเลยเอ่ยถาม “เราเอาของขวัญมาให้ใครเหรอคุณ” “กินข้าวก่อน ฉันหิว” และเขาก็จับมือฉันไปกุมเอาไว้ทำให้เราทั้งสองเดินเข้าไปในตลาดด้วยกัน เมื่อเราเดินเข้ามาก็เจอกับร้านอาหารมากมายทั้งของคาวและของหวานเราเดินดูกันไปซักพักฉันหันไปเจอร้านก๋วยเตี๋ยวของคุณลุงทำขายบนเรือซึ่งน่าอร่อยมากทำให้ฉันชวนเขาเข้ามาลอง “ร้านนั้นไหมคุณ” “คนเยอะ” เขามองตามที่ฉันบอกพร้อมกับส่ายหน้า อะไรของเขานะคนเยอะ แล้ว ตลาดนี้คนไม่เยอะหรือไงพามา “คนเยอะแปลว่าอร่อย” จากนั้นฉันก็ดึงมือเขาเข้าร้านทันทีเมื่อมาถึงหน้าร้านอย่างไม่ยอม ฉันเลือกที่นั่งใกล้ริมน้ำ “2 ที่ค่ะลุง” ฉันสั่งตามคนก่อนหน้าที่เขาตะโกนสั่ง ลุงพยักหน้ารับพร้อมกับหันไปลวกเส้นต่อด้วยความชำนาญ เมื่อลุงลวกเสร็จก็ตักหมูเด้งจำนวนหลายลูกจนเกือบล้นถ้วยไม่นานก๋วยเตี๋ยว

44รสชาติที่คุ้นเคย ตอนนี้เราทั้งสามคนกำลังทำข้าวต้มปลาขายในแอพเดลิเวอรี่ที่พึ่งลงขายได้ไม่ถึงหนึ่งเดือนแต่ยอดขายกลับดีเกินคาด เพราะฉันอยากหารายได้เพิ่มไม่อยากที่จะอยู่เฉยๆ ถึงแม้ว่าเงินของแม่พี่ปัญให้มามันจะมากพอที่ไม่ต้องทำอะไรแต่คนที่ไม่เคยอยู่เฉยๆอย่างฉันมันก็ทำไม่ได้อยู่ดี ตอนนี้ท้องของฉันเข้าสู่เดือนที่ห้าแล้วอาการแพ้ท้องถือว่าลดลงอย่างมาก เจ้าจิ๋วเหมือนรู้งานว่าแม่อยากทำงานเลยไม่มีอาการคนท้องมารบกวนเลย จะมีก็แค่ง่วงนอนมาก ทำให้ฉันนอนกลางวันแทบทุกวันส่วนตอนเย็นหากตื่นขึ้นมาก็จะมาเตรียมของเพื่อขายในเช้าวันถัดไปติ๊ด ติ๊ด~ เสียงออเดอร์เข้ามาสุชากำลังซอยต้นหอมหยุดชะงักวางมีดลง กดรับออเดอร์ทันที “ลูกค้าคนนี้อุดหนุนเราตั้งแต่ลงขายแรกๆเลย” “ลูกค้าชื่ออะไรละลูก” สุดาเอ่ยถามลูกสาวขณะที่ตัวเองกำลังคนน้ำซุป โดยมีเมย์คอยปรุงให้ “ตัวย่อ PP อะแม่” “ไหนขอลองกดดูที่อยู่หน่อย” สุชาเลื่อนกดเข้าไปดูแต่ทว่าไม่สามารถดูข้อมูลลูกค้าได้ “เสียดาย ดูไม่ได้ด้วย” จากนั้นเราทั้งสามก็จัดออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งเข้ามาจนเสร็จรอไรเดอร์มารับ