Semua Bab Love past รักในรอยอดีต: Bab 11 - Bab 20

เช้าวันเสาร์หญิงสาวตื่นแต่เช้าสะพายเป้ใบเก่าเดินไประยะทาง 2 เมตรก็ถึงป้ายรถเมล์ที่คุ้นเคยนั่งไปจนเกือบสุดสายก็ต้องต่อรถสองแถวเข้าซอยไปอีกเพราะบ้านแห่งนี้อยู่แถบชานเมืองข้ามจากตัวเมืองเชื่อมจังหวัดปริมณฑล เอี๊ยด... รถสองแถวได้หยุดตรงหน้าปากซอยร่างบางสาวเท้าไปตามทางถัดจากบ้านสองหลังก็เป็นบ้านที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่จำความได้มือบางผลักประตูที่เริ่มเก่าเข้าไปทว่ากำลังจะปิดประตูก็มีแรงดึงจากด้างล่างชายเสื้อปึก..อึ“เย้พี่เมย์..กลับมาแล้ว” เสียงใสแจ๋วจากปกป้องเด็กชายอายุ 7 ขวบที่กำลังเตะฟุตบอลกับพี่ๆระหว่างรอหญิงสาวกลับมาในวันหยุดเป็นประจำ“ไงเราตัวมอมแมมอีกแล้ว” มือบางลูบหัวเล็กที่เปียกชื้นเต็มไปด้วยเหงื่อจากการออกกำลังส่งผลให้เด็กชายยิ้มโชว์ฟันที่เริ่มผลัดเปลี่ยนจากน้ำนมเป็นฟันแท้“วันนี้กลับมาเร็วจังลูกเมย์” แม่เพียรจิตที่กำลังเตรียมปลอกฟักสำหรับทำกับข้าวเย็นนี้รวมถึงเฝ้าดูแลเด็กๆไปด้วย“ที่นี่เขาหยุดเสาร์อาทิตย์ก็เลยอยากกลับมานอนตักแม่...” หญิงสาวที่ไม่เคยได้รับความรักจากใครนอกจากที่นี่แต่เมื่อมีคนรับอุปการะเธอจึงทำให้ต้องไปอาศัยอยู่บ้านหลังใหม่แต่ทว่าความรักที่นั่นกลับ

เมื่อหญิงสาวเสร็จสมไปแล้ว ก็ถึงตาที่เขาอยากจะเสร็จตามไปบ้างร่างหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามถึงแม้จะเป็นผู้ชายแต่ชายหนุ่มกลับดูแลตนเองอย่างเป็นดีผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนคนไม่เคยโดนแสงแดดซึ่งตอนนี้เขาได้ทำการถอดเสื้อยืดแบรนด์ดังออก หญิงสาวที่เห็นแบบนั้นรู้สึกแปลกๆกับตัวเองที่ก่อนนี้ตัวเองทำตัวน่าอับอายแต่หากปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกลับรู้สึกดี ชายหนุ่มจับแขนหญิงสาวให้ลุกขึ้นมานั่งยังปลายเตียง “ถอดกางเกงฉันออก” ร่างบางเผลอเม้มปากอย่างรู้สึกอายที่อีกคนบังคับให้กระทำเมื่อถอดกางเกงก็พอพบความยาวภายใต้กางเกงชั้นในอย่างดี มือหนาจับมือบางพาไปหาความยาวนั้น “ทำ” เสียงเข้มสั่งเสียงดัง ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยมือบางค่อยๆลูบไล่ความแข็งนี้อย่างแผ่วเบาอย่างกล้าๆกลัวๆเพียงการกระทำที่ไม่รู้ประสีประสานี้ทำให้คนเอาแต่ใจกลับรู้สึกเสียวมากผิดปกติจึงรีบถอดกางเกงชั้นในด้วยตัวเองออกเผยให้แก่นกายดีดไปที่หน้าหญิงสาว ปึก..... “คะคือ ฉันไม่เคยทำ” “หึ อย่ามาทำเป็นใสซื่อมากได้ไหม” ด้วยทว่าหญิงสาวเคยมีแฟนอย่างน้องเขยเขารักกันปานจะกลืนกินขนาดนั้นจะไม่เคยได้ยัง

“เธอไข้ขึ้นหนักละเมอร่วมด้วย” ร่างสูงเอ่ยขณะเลื่อนโต๊ะคร่อมเตียงที่ด้านบนมีอาหารอ่อนๆเพราะพยาบาลนำมาให้แต่ทว่าก่อนหน้าที่หญิงสาวและชายหนุ่มหลับอยู่ “ละเมอเลยเหรอคะ” “แล้ว...ฉันละเมอว่าอะไรคะ” หญิงสาวถามคนตัวสูงร่างเล็กที่ค่อยๆลุกนั่งตัวตรงเพื่อที่จะกินข้าวที่อีกคนเลื่อนมาให้ “ไม่หยักรู้ว่าเธอเป็นคนสงสัยเยอะ” สายตาคมจ้องมองอีกคนที่กำลังตักข้าวเข้าปากเมื่อเขาตอบกลับไปแบบนั้นหญิงสาวไม่กล้าถามอะไรเขาต่อ “ฉันจะไม่จับเธอเข้าคุก” “แต่เธอจะต้องทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง ไม่ว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรเธอต้องอดทน” มือบางที่กำลังจะตักข้าวต้มเข้าปากชะงัก “ฉันต้องทำอะไรบ้างเหรอคะ” “นางบำเรอแบบเมื่อคืน” หญิงสาวที่รู้ว่าตัวเองไร้ค่าอยู่แล้วแต่เลือกอะไรก็ไม่ได้นอกสะจากจะหาความจริงมาว่าใครใส่ร้ายว่าเป็นเธอ “ตกลงค่ะ” “แต่...ถ้าฉันหาหลักฐานมาได้ว่าฉันไม่ได้เป็นคนทำ”“คุณจะปล่อยฉันไปไหมคะ” เธอเจราจาต่อรองเพื่อให้เขาเห็นใจว่าเธอบริสุทธิ์ใจว่าเธอไม่ได้เป็นคนทำกับบริษัทเขาแบบนั้น “ได้สิ หามาให้ได้

“วันนี้ฤทธิ์หยุดเหรอคะถึงไม่ได้เอาเอกสารมาให้” “งั้นเดี๋ยวฉันลงไปเอกสารเองค่ะ” เมื่อหญิงตั้งท่าจะลุกขึ้นออกไปทว่าเสียงเข้มเอ่ย “ไม่ต้อง” “เธอเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่จำไม่ได้หรือไง” “ฉันอยากได้แซนวิชแบบวันนั้น” ปากเขามันหนักไปงั้นกับภาพที่เธอยิ้มหัวเราะมีความสุขกับคนอื่นยกเว้นกับตัวเองที่ไม่มีเอกสารให้เธอทำเพราะเขาทำเสร็จหมดแล้วเหลือเพียงเตรียมไปดีลหน้างานอีกสามวันที่ต่างจังหวัด หญิงสาวดันลืมสนิทว่าตัวเองนั้นกำลังโดนเป็นผู้ต้องสงสัยจึงเดินไปทำแซนวิชให้ประธานหนุ่มด้วยความเข้าใจดีไม่นานแซนวิชไข่ดาวเบคอนก็ถูกนำมาวางด้านหน้าเมื่อวางแซนวิชไว้เสร็จร่างบางที่ไม่มีอะไรทำจึงเดินวนไปวนมาทำให้คนที่นั่งอ่านสรุปการประชุมเอ่ยออกมา “นั่งสักทีได้ไหม เดินไปเดินมาฉันเวียนหัว” “ค่ะ...” หญิงสาวจึงเดินไปนั่งที่โซฟาขนาดใหญ่พรางมองออกไปข้างนอกกระจกและนั่งทบทวนสิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิตเธอควรจะกล้าที่จะปฏิเสธที่แม่สั่งเธอจะได้เป็นคนที่มีความสุขเสียที ประธานหนุ่มที่รู้สึกถึงความเงียบผิดปกติจึงมองหาพบว่าหญิงสาวได้คดตัวนอนบนโซฟาไปแล้วจึงถือแซนวิชที่เหลือไว้อีกชิ้น

เพ้นท์เฮ้าส์หรู เมื่อรถหรูเข้ามาจอดยังเพ้นท์เฮ้าส์ขนาดใหญ่มองภายนอกเหมือนคอนโดแต่หรูกว่าหลายเท่าคนที่ไม่เคยเห็นก็ต้องรีบออกมาจากพะวังรีบวิ่งตามแผ่นหลังคนตัวสูงที่เดินนำหน้าไปก่อนแล้วโดยที่ไม่ได้ทันระวังรถที่กำลังพุ่งเข้ามาจากทางด้านซ้ายปี๊ดดดดด.... ร่างบางที่ตกใจสุดขีดหลับตาสนิทแต่ภายในใจลึกๆคิดว่าตัวเองไม่จะรอดแล้วแต่ที่ทำให้ได้สติคือเสียงเต้นของหัวใจของประธานหนุ่มที่ตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มใบหน้ามือแกร่งโอบกอดเธอไว้อย่างแนบแน่นปนสั่นเทาเล็กน้อยขณะร่างกายของเขาอยู่ห่างจากรถเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น... “อยากตายรึไงวะ วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ” เสียงตะโกนออกมาจากรถหรูอีกคันเมื่อด่าเสร็จก็ขับออกไปทันที “ขะขอโทษค่ะ” “ฉันไม่ทันระวัง...” สายตาสวยไล่ไปตามลำตัวว่าคนตัวสูงมีบาดเจ็บหรือเปล่าแต่ทว่าไม่มี “อย่าทำแบบนี้อีก” หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นส่วนตัวของเขาชั้นสูงสุด เมื่อเข้ามาก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับขนาดห้องที่เสมือนบ้านหลังใหญ่ร่างบางที่ไม่ได้ทันวางกระเป๋ารีบวิ่งไปเกาะมองกระจกมองวิวกรุงเทพประธานหนุ่มที่หาย