All Chapters of Love past รักในรอยอดีต: Chapter 1 - Chapter 10

บ้านเดี่ยวย่านชานเมืองหลังจากที่ฉันกลับมาจากเอาวุฒิ ฉันได้เกียรตินิยมอันดับ 1 คณะบริหารนะ ฉันดีใจมากและก็ตั้งใจและอยากนำมาให้คนที่บ้านดู...วันนี้แม่นัดฉันมาที่บ้านหลังจากที่ฉันได้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอก นานถึง 4 ปี สงสัยแม่ฉันอยากจะให้ฉันกลับมาอยู่ด้วยแล้ว.. แต่ “แม่..เมย์มาแล้วค่ะ” หญิงสาวเรียกอยู่หลายครั้ง กระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “โอ้ยพี่เมย์... จะเรียกอะไรนักหนา รำคาญ” เธอคือ สุชา สุทรากร ลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ของแม่บุญธรรมฉันเอง “อ่าวสุชา แม่ละ” “อยู่บนห้องอะแต่เดี๋ยวก็ลงมา” “ตั้งแต่พี่ไม่อยู่ฉันก็ต้องซักผ้าเอง กับข้าวก็ไม่มีใครทำให้กิน” สุชาบ่นด้วยขณะกำลังลากเก้าอี้ลงนั่งพร้อมกับมือสไลด์หน้าจอโทรศัพท์“งั้นวันนี้เดี๋ยวพี่ทำกับข้าวให้กินนะ” พูดจบหญิงสาวก็วางใบวุฒิไว้บนหัวโต๊ะและหันหลังเดินไปอีกฝั่งเป็นโซนห้องครัวแบบเปิด ถึงจะเป็นบ้านอยู่ในแถบชานเมืองแต่ในหมู่บ้านนี้มีการรักษาความปลอดภัยอย่างดี รวมถึงการตกแต่งสไลต์บ้านที่โมเดิร์นในขณะที่หญิงสาวกำลังขะมักเขม้นในการทำอาหารอย่างชำนาญ ถึงแม้จะเป็นเมนูง่ายๆ กะเพราหมูสับใส่ใบมะกรูดเพิ่มความหอม พร้อมกับไข่ดาวกรอบ

หญิงสาวเดินเข้าห้องมาได้ได้ทำการปลดเปลืองเสื้อผ้าพันด้วยผ้าขนหนูสีขาวเพื่อที่จะเตรียมชำระล้างร่างกายเนื่องจากใช้พลังงานกับแด็กๆที่มูลนิธิทั้งวันเมื่อกำลังจะก้าวขาเข้าห้องน้ำ ก๊อก ก๊อก.....เมื่อส่องตาแมวเห็นผู้ชายคนนึง ล้มลงตรงประตูห้องของเธอ ด้วยความกลัวว่าอีกคนป่วยหรือบาดเจ็บจึงรีบเปิดประตู“ช่วยด้วยครับผมปวดท้องกระเพาะมากเลย” ชายหนุ่มโอดครวญอยู่ที่พื้น“คุณ...เป็นอะไรมากไหมคะ”“อ่าวคุณที่ฉันเจอที่ห้างหนิ”“ให้ฉันโทรหารถพยาบาลให้ไหมคะ...” หญิงสาวพยุงร่างชายหนุ่มมือบางแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิด้วยความลืมตัวกลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นไรลืมว่าตัวเองอยู่ในสภาพล่อแหลมสายตาคมที่เอาแต่บอกหน้าอกที่กระเพียมตามแรงหายใจกลิ่นสาบสาวที่เตะเข้าจมูกทำให้เขารู้สึกรุ่มร้อนชิบ...อะไรวะกูเนี่ย!! ร่างหนุ่มพึมพำภายในใจพยามสลัดภาพในจินตนาการที่กำลังทำให้กลางกายเริ่มขยายหญิงสาวที่เริ่มรู้ตัวพยามที่จะลุกขึ้น แต่ทว่าร่างของชายหนุ่มไวกว่า“ผมลืมกุญแจห้องไว้กับเพื่อน มันกำลังเอามาให้”“ผมขอเข้าไปรอ.... ในห้องระหว่างที่รอเพื่อนได้ไหมครับ” สายตาคมที่ฉายแววความอ้อนออกมาใบหน้าที่หล่อเหลาไม่ว่าใครที่เจอกับใบหน้าแบบก

เวลา 12.50 น.ภายในห้องทำงานหรูที่มีประธานหนุ่มนั่งทำงานอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หญิงสาวที่เข้ามาเห็นจึงโค้งหัวลงเล็กน้อย พร้อมกับนั่งทำงานประจำที่ของตัวเอง มือบางเปิดแฟ้มที่กองอยู่ตรงหน้าเริ่มอ่านและทำความเข้าใจ ตอนแรกก็ประหม่าต่อการทำงานร่วมกันกับชายหนุ่มเล็กน้อย พอตั้งสติได้ก็ตั้งหน้าตั้งตาสนใจแค่เอกสารตรงหน้าก็สามารถทำให้การทำงานผ่านไปได้ด้วยดี 3 ชั่วโมงผ่านไป อีก 15 นาทีถึงเวลาเลิกงาน“เอกสารสำหรับวันนี้มีเพียงเท่านี้ใช่ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอะไรต่อ“หน้าที่ของเธอคือเป็นเลขาของฤทธิ์ก็เหมือนเลขาของฉัน”“เพียงแต่อำนาจฤทธิ์จะมากกว่าเธอ”“ที่ฉันพูด...เข้าใจหรือเปล่า”“ไม่เข้าใจอะไรก็ถาม...” เสียงเข้มร่ายรายละเอียดให้ฟัง“เข้าใจแล้วค่ะ”“ถึงเวลาเลิกงานแล้วก็ไปสิ พรุ่งนี้มีประชุมเช้าอย่าลืมเตรียมข้อมูลการประชุมมาด้วยละ” ชายหนุ่มสั่งงานพร้อมกับหยิบสูทขึ้นมาพาดที่แขนแกร่งและเดินออกจากห้องไป“รับทราบค่า” หญิงสาวได้ทำการเก็บไอแพดใส่ในกระเป๋าผ้าใบโปรดมือบางกดปิดคอมพิวเตอร์ พร้อมกับสาวเท้าเดินออกจากห้องทำงานหรู จู่ๆ..สายตาของร่างบางดันเผลอไปปะทะเข้ากับห้

หญิงสาวพลางนึกคิดว่าหากตอบไปตรงๆเขาจะเข้าใจเธอไหมนะ...หากบอกกายว่าที่เธอทำไปเพราะมีเหตุผลจากแม่เขาจะให้อภัยเธอหรือเปล่า“เอ่อ..คะ..คือฉันไม่ได้ตั้งใจ” เมื่อถูกจับได้ทำได้เพียงก้มหน้าลงในมือก็ได้แต่กำช้อนและส้อมแน่น“ไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอตั้งใจเดินเข้าไปหาที่ห้องสองครั้ง!!” เพียงเท่านั้นเสียงโยนกล่องอาหารมาไว้ด้านหน้าหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้างุดพรางไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ตุ๊บ.... เสียงนี้ทำให้ร่างบางสะดุ้ง“คุณรู้มาตั้งแต่แรกเหรอคะ” ใบหน้าสวยที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เกิดจากความกดดันจากทุกสิ่งนอกจากนั้นยังรวมถึงที่เขาเป็นถึงประธานบริษัทแต่กลับมาอยู่คอนโดเล็กๆก็เพื่อที่จะคอยจับตาดูเธอรวมถึงเหตุการณ์ช่วงเช้าที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ“เลิกยุ่งกับครอบครัวฉัน”“ฉันจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย” สายตาที่เว้าวอนต้องการที่จะสื่อให้เห็นใจแล้วทำไมจะต้องเห็นใจในเมื่อจะมีเหตุผลอะไรนอกจากผู้หญิงคนนี้ที่ต้องการหลอกผู้ชายไปวันๆ....“ถ้าเธอยังอยากอยู่อย่างมีความสุขอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” คนตัวสูงกระแทกเสียงใส่เสร็จก็เดินออกไปทันทีจวบจนเวลาเลิกงานก็ไม่กลับเข้ามาอีกเลย ส่วนคนที่ยังอยู่ก็พลางนึกคิดสิ่งที่ประธา

ร่างสูงที่กำลังไล่ดูงานในเมลผ่านมือถือเมื่อเห็นว่าอีกคนนิ่งไปนานจึงปิดโทรศัพท์วางไว้บนหัวเตียงพร้อมกับชะโงกดูว่าหญิงสาวหลับไปจริงๆหรือไม่ เมื่อเห็นว่าร่างบางที่หายใจสม่ำเสมอกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราไปมือหนาจึงจับเอาผ้าห่มคลุมร่างบางแต่ทว่าสายตาคมดันเหลือไปเห็นรอยที่เดาได้ไม่ยากว่ามาจากแรงบีบรวมถึงรอยแดงที่เริ่มเป็นสีม่วงอมช้ำเป็นจ้ำๆก็อดสงสัยไม่ได้ว่าใครทำร้ายเธอ“ใครทำวะ” หรือว่าจะเป็นไอกายน้องเขยเขาก็ไม่น่าจะใช่เพราะกายไม่ใช่คนใช้ความรุนแรง ก่อนหน้านี้ที่ตามมาดูหญิงสาวสายของเขารายงานมาว่ามีหญิงสูงวัยเข้ามาในห้องนอนของเธอซึ่งอาจจะเป็นแม่ของเธอแต่ทำไมแม่ถึงทำร้ายลูกซะจนมีรอยช้ำขนาดนี้ละ มือสากลูบรอยช้ำพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหากล่องปฐมพยาบาล จากนั้นเปิดกล่องหยิบครีมลดอาการช้ำมาทาให้อย่างเบามือพลางนึกว่าใครถึงลงมือกับเธอได้ขนาดนี้ ผิวขาวสวยที่โดนอะไรนิดหน่อยก็เป็นรอยเพราะเขาเคยลงบีบหนักใส่แขนเธอยังเป็นรอยนิ้วมือเขาเลยแล้วนี่เธอโดนหยิกมาคงเจ็บไม่น้อยเลย...ใช่ไหมเมื่อทายาเสร็จก็คลุมผ้าห่มผืนหนาให้เธอจึงทิ้งตัวลงนานข้างๆอย่างแผ่วเบาพร้อมกับโอบกอดเข้าหาหญิงสาวมือสากหนาค่อยลูบหัวอย่างรู้สึกแปลกใ