Semua Bab Love past รักในรอยอดีต: Bab 51 - Bab 60

45เซอร์ไพรเพื่อน ฉันมาตรวจครรภ์คนเดียวส่วนแม่สุดาและสุชาไปเดินซื้อของที่ตลาดรอ จะได้ไม่เสียเวลา ตอนแรกแม่จะมาอยู่เป็นเพื่อนแต่รายการซื้อของเยอะมากฉันเลยให้แม่ช่วยสุชาดีกว่า หากแม่และสุชาเสร็จก่อนค่อยมาหาฉัน หรือหากฉันเสร็จก่อนจะเดินตามไปที่ตลาดเพราะคลินิกที่ฉันมาหาอยู่ตรงข้ามตลาด เมื่อเดินเข้ามายื่นบัตรประชาชนเสร็จฉันก็มานั่งรอคิวที่เก้าอี้ ระหว่างที่รอฉันมองหน้าจอทีวีดูไปเรื่อยจนเข้าสู่ข่าวบันเทิง ‘สวัสดีค่ะคุณผู้ชมขา วันนี้เราก็ยังอยู่กับข่าววงการไฮโซทายาทตระกูลดัง’ ‘อีกไม่กี่วันข้างหน้าทั้งสองตระกูลก็จะเข้าประตูวิวาห์กันแล้ว’ ภาพฉายไปที่ชายหนุ่มที่เธอคิดถึงเขาทุกวัน ตอนนี้พี่ปัญของเธอซูบผอมลงแต่ยังคงความหล่อเหมือนเดิมใบหน้าหล่อๆของเขาเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า มือบางเลื่อนขึ้นมาลูบที่หน้าท้อง “เป็นกำลังใจให้คุณพ่อของจิ๋วเร็ว” ฉันคุยกับลูกในท้องเบาๆ ฉันอยากอยู่ตรงนั้นแต่ในความเป็นจริงรักอย่างเดียวมันไม่พอ ฉันไม่มีหน้ามีตาพอที่จะเคียงข้างเขาได้เลย อย่างที่แม่พี่ปัญบอกจริงๆ “คุณชญา ธนารักษ์” “เชิญห้องตรวจหมายเลข 1 ค่ะ”

47อย่าหายไปไหนอีก NC ฉันและเพื่อนทั้งสองเดินขึ้นมาบนรถอย่างไม่มีใครพูดอะไรในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออก จันจิกำลังขับรถเกือบพ้นทางออกโรงแรมเหลือบมองไปทางด้านหลังที่มีเสียงแตรดังลั่นปี๊ดดดด เอี๊ยด! “เห้ย!” “มีคนโดนรถชนป่ะ ข้างหลัง” เราทั้งสามเลยหันไปด้านหลังภาพที่ฉันเห็นคือพี่ปัญเลือดจมกองเลือดที่ออกมาจากริมฝีปากมือเขาพยายามชี้มาทางรถจันจิ เพียงเท่านั้นฉันเปิดประตูรีบเดินมาหาเขาทันที “พี่ปัญ!” “โทรเรียกรถพยาบาลให้ที” สภาพเขาตอนนี้เปลือกตากำลังจะปิดลงแต่ยังฝืนยิ้มมาให้ฉันอยู่ นี่เขาเห็นฉันเหรอ เขาวิ่งตามฉันมาจนโดนรถชน “เมย์” มือสากหนาเลื่อนขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ ตอนนี้นักข่าวพยายามถ่ายภาพของเราให้ได้มากที่สุด ฉันไม่ได้สนใจเลยรอแค่ว่าเมื่อไหร่รถพยาบาลจะมา “อดทนหน่อยนะ” “รถพยาบาลกำลังจะมาแล้ว”โรงพยาบาล BKK ตอนนี้พี่ปัญออกจากห้องฉุกเฉินแล้วไม่มีอะไรแตกหักมีแค่พกช้ำในเล็กน้อย นอนให้น้ำเกลือสองวันก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ หลังจากพี่ปัญเข้าห้องพักผู้ป่วยพิเศษไป คุณแม่ของพี่ปัญเห็นฉันแต่ก็ไม่ได้เข้ามาพูดคุ

49แค่ต้องการเอาชนะ ในระหว่างที่คุณหญิงสุดากำลังล้างผักในห้องครัวเเบบเปิด ชายหนุ่มก็เดินเข้ามาตามหลังอย่างคนคิดไม่ตก สุดาที่เงยหน้าขึ้นมองว่าที่ลูกเขยกำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเครียดๆ “คิดอะไรอยู่ลูก” “หน้าเครียดเชียว” น้ำเสียงแสดงถึงความห่วงใยต่อชายหนุ่ม ทำให้คนที่กำลังเหม่อลอยหลุดออกจากภวังค์เดินเข้ามาหาแม่ของเมียทันที “คือผม…” ชายหนุ่มยังคงลังเลที่จะถาม “ถามมาเถอะลูก ถือว่าเเม่เป็นเเม่อีกคนนะ” ทำให้คนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อนรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคงสืบเรื่องเธอมาหมดเเล้ว “….” เมื่อเห็นว่าอีกคนยังคงเงียบเธอเลยเปิดเข้าประเด็นก่อน “สมัยแม่เป็นสาวๆ แม่เคยคบกับพ่อปัญนะ” “แม่เป็นเด็กใจแตก ตอนนั้นพวกเรายังเด็ก” “ละแม่ก็ท้อง” คุณหญิงสุดาเล่าไปในขณะล้างผักเตรียมทำกับข้าวเย็นนี้ด้วยสีหน้ายิ้มๆ ชายหนุ่มพอได้ยินคำว่าท้อง รีบเดินเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม ภายในห้องครัวตอนนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบทำอาหาร “แล้วสุชาเป็นลูกพ่อผมไหมครับ” เขาโพร่งขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ในแววตาเป็นประกายเขามาไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยหากสุชาและเข

51มีความสุขดี พี่ปัญย้ายมาอยู่กับฉันถาวร อายุครรภ์ฉันตอนนี้ย่างเข้าไตรมาสสุดท้ายหน้าท้องใหญ่โตเราไม่ได้ตรวจรู้เพศเพราะอยากเก็บไว้เซอร์ไพรกับทุกคน พี่ปัญยังคงให้พี่ฤทธิ์เอางานมาให้ที่บ้านเช่นเคย หากมีออกหน้างานพี่ปัญจะยกให้พี่ฤทธิ์ทันทีเพราะเขาให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ฉันอยู่คนเดียว ทั้งที่บ้านนี้มีแม่และสุชาอยู่ ส่วนร้านข้าวต้มยังเปิดรับออเดอร์เช่นเหมือนเดิม แต่ตอนนี้รับจำนวนจำกัดเอาเท่าที่เราไหว เพราะคนทำหลักจะเป็นแม่และน้อง ฉันที่ช่วยหยิบจับอะไรได้นิดหน่อยเพราะหน้าท้องใหญ่มากลำบากในการขยับตัว “ไปๆ นั่งเถอะลูก” แม่สุดาเอ่ยปากไล่เพียงฉันกำลังหยิบจานที่ล้างเสร็จแล้วมาเช็ด “รู้นะคะ” ฉันมองค้อนแม่ไปหนึ่งทีเพราะเดี๋ยวนี้แม่กับพี่ปัญเข้าขากันดีมากไม่พอยังคอยมีสุชาเสริมกันเข้าไปอีก พอฉันมองค้อนไปแม่ก็ได้แต่ยิ้มแห้งกลับมา สักพักแม่ก็รีบก้มหน้าก้มตาเตรียมออเดอร์ต่อ ทำให้ฉันหันหลังกลับไปเจอกับพี่ปัญที่กำลังลงมาจากห้องนอนในมือพี่ปัญมีแมคบุ๊คเครื่องโปรดเตรียมที่จะทำงาน ฉันให้ห้องข้างห้องรับแขกเป็นพื้นที่ทำงานพี่ปัญ จากเมื่อก่อนเป็นห้องรับรองพักแขก ถึงจะไม่ใหญ่มากเขากล

53 เริ่มต้นใหม่ รถหรูเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาลมุ่งสู่บ้านย่านชานเมืองโดยมีรถพี่ปัญนำหน้า รถของพ่อเเม่พี่ปัญขับตามหลัง ตอนนี้โซนิคหลับในอ้อมกอดฉันหลังจากกินนมเสร็จครืดด ครืดดด เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ฉันจึงเอื้อมมือข้างขวาหยิบขึ้นมาจากช่องใส่ของเพราะมันหยิบสะดวกง่ายเวลามีคนโทรมา “ค่ะเเม่” {ออกมาถึงไหนเเล้วลูก} “ครึ่งทางแล้วค่ะ น่าจะอีกครึ่งชั่วโมง” {จ่ะลูก ขับรถระวังๆนะ ไม่ต้องรีบ} ตะก่อนพี่ปัญเป็นคนขับรถค่อนข้างเร็ว พอมีโซนิคพี่ปัญก็ปรับลดลง ไม่นานเราก็มาถึงบ้าน ฉันอุ้มโซนิคพี่ปัญถือของกระเป๋าเสื้อผ้าเดินตามเข้ามาประตูบ้านเปิดคาเอาไว้ไม่ได้ล็อคทำให้คนอยู่ในบ้านกำลังวุ่นอยู่กับการตกเเต่งต้อนรับโซนิคไม่ได้สนใจคนที่เข้ามาใหม่ ภาพเบื้องหน้า สุชา ผักบุ้ง จันจิ กำลังช่วยกันเป่าลูกโป่ง ป้ายติดว่า ‘welcome baby’ ส่วนเเม่สุดาอยู่ห้องครัวตามเคย เเต่วันนี้มีมายด์ช่วยเป็นลูกมือ ฉันกับพี่ปัญยืนมองคนในบ้านด้วยความปลื้มปริ่ม จนโซนิคในอ้อมกอดฉันส่งเสียงออกมา “เเอะ เเอ่ะ“ ฉันหันลงมองก็พบว่าเจ้าจิ๋วส่งยิ้มเล