All Chapters of ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ): Chapter 11 - Chapter 18

หก จากเงินหนึ่งตำลึงทองแรกลดลงไปจนเกือบหมดเพราะของที่เหม่ยจูซื้อมาเป็นต้นทุนในการทำแป้งผลัดสูตรหมอจู ตอนนี้เริ่มงอกเงยกลับมาจนเกือบคืนทุนแล้ว หลังจากที่วันนี้เหม่ยจูนำแป้งไปให้ฟางซินลองใช้ เพียงวันเดียวจากที่ฟางซินเป็นที่ดึงดูดลูกค้าอยู่แล้วจากฝีมือการร่ายรำที่งดงามดั่งนางสวรรค์ แต่วันนั้นสิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าการร่ายรำคือใบหน้าที่ขาวผ่องผิวเนียนธรรมชาติ มองไกล ๆราวใบหน้าของฟางซินมิได้แต่งเติมแป้งใดใด ต้องมองใกล็ ๆจึงจะเห็นแป้งบนหน้า ทำให้ฟางซินเผยความงามอย่างธรรมชาติซึ่งเป็นสิ่งทีเหล่านางคณิกาขาดหายไป เป็นเรื่องธรรมดาที่นางคณิกาจะผิวไม่เรียบเนียนหรือมีปัญหาผิวมากมาย เพราะพวกนางนั้นก็ไม่ต่างจากเหม่ยจูสักเท่าไหร่ พวกนางต้องหาเช้ากันค่ำ เพียงมีมื้ออาหารให้กินครบสามมื้อก็ถือว่าดีแล้วจะให้หาอาหารเสริมหรือสมุนไพรใดใดมาใช้ก็หาได้ทำได้ไม่ แตกต่างจากพวกคุณหนูที่วัน ๆอยู่แต่ในเรือน มีเงินใช้และอาหารกินไม่ขาด ของบำรุงก็สามารถหาได้ตามใจ อยากจึงมีผิวพรรณดีโดยไม่ต้องแต่งเติมหรือปกปิดให้หนาแต่อย่างใด ส่วนแป้งของเหม่ยจูนั้นปรับจากสูตรในท้องตลาดให้เนื้อละเอียดขึ้น

เจ็ด “แป้งของหมอจูใช้ดีมากเลย ท่านมีอย่างอื่นอีกไหม” นางคณิกานางหนึ่งเข้ามาหาเหม่ยจูจับแขนไว้แน่น ทำสีหน้ากระเซ้าเง้างอดกับนางเสมือนกับที่ทำกับบุรุษ “กำลังอยู่ในช่วงพัฒนา งั้นข้าขอถามเจ้าหน่อยว่าเจ้าอยากได้สินค้าอะไรหรือ” นางคณิกาคนเดิมนิ่งคิดชั่วครู่ ก่อนตอบ “ข้าอยากได้ผงบำรุงหน้าที่ทำให้หน้าเนียนหน้าไร้สิวอะไรประมาณนี้ ตามจริงตามร้านขายเครื่องสำอางในเมืองก็มีแหละเพียงแต่ข้าหาได้มีเงินถึงไม่ หากจะดียิ่งต้องทั้งถูกและดี” “อืมข้าเห็นด้วย หากมีของมาใหม่ข้าจะรีบมาให้เจ้าใช้เลย ดีไหม” “ดีเจ้าค่ะ ข้าไปก่อนแล้ว” เหม่ยจูนิ่งคิดกับตัวเองชั่วครู่ หลังจากนี้นางก็ได้แต่นั่งรอในห้องอย่างเดิม ใครมาปรึกษานางเรื่องอาการเจ็บป่วยเหม่ยจูก็มักจะสอบถามความต้องการว่าอยากได้บำรุงหรือตำหรับอะไร จากนั้นก็เขียนเก็บรวบรวมไว้ ซึ่งหลังจากแป้งผลัดหมอจูออกวางจำหน่ายไปเหม่ยจูจึงได้หน้าที่ใหม่อีกอย่างนั่นก็คือที่ปรึกษาเรื่องความสวยความงาม มีบ้างที่นางจะได้รับหน้าที่ช่วยแต่งหน้าให้พวกนาง ถามว่านางแต่งหน้าเก่งไห

แปด ภายในห้องกว้าง หลังฉากลายเมฆาท่ามกลางป่าไผ่ มีบุรุษรูปงามสองอารมณ์นั่งจ้องกันตาไม่กระพริบ หนึ่งคือแม่ทัพหยางหลงและอีกหนึ่งคือกุนซือหนุ่มนามฮ้าวอี้ เขาทั้งสองคนจ้องตากันก็จริง หนึ่งคนสายตาแสนเย็นยะเยือก อีกคนสายตาลุ่มลึกอ่านยาก เป็นหยางหลงที่ละสายตาออกก่อน “เจ้ามีอะไรอยากกล่าวก็ว่ามาเถอะ” พูดพลางยกน้ำชาที่ดีที่สุดของหอซือเซียนขึ้นดื่ม เช่นเคยในห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวที่มีตั่งนอนพร้อม แต่ไร้สตรีแม้เพียงคนเดียว “เจ้าไม่คิดจะเอ่ยให้ข้าฟังเรื่องที่คุยกันกับท่านผู้นั้นหน่อยหรือ ข้าเพียงรอให้บอกเองก็ไม่บอกสักที” ฮ้าวอี้หยักยกมุมปากเข้ายกชาขึ้นดื่มบ้าง “อืม รสชาตินี้ดีเช่นเคย ไม่ได้ลิ้มรสนี้มานาน” “ก็ไม่มีอะไร เพียงลองใจกันไปมา เสียเวลาข้าไปเลยวันหนึ่ง” น้ำเสียงไม่ได้เปลี่ยนไปยังคงแข็งกร้าวอย่างเคย เขาพูดอ่อนหวานหรืออ่อนโยนไม่ค่อยเป็น อาจเป็นเพราะอยู่และเติบโตในค่ายทหารมาตั้งแต่เด็กกระมัง โตขึ้นพอกลับมายังจวนตระกูลเซี่ยก็ถูกบังคับให้รับอนุหรือพูดถึงแต่เรื่องแต่งงานจนนึกขยาด โตขึ้นมาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่

เก้า “เจ้าว่าอย่างไรนะ!” เสียงกระซิบจากมู่ลี่ก่อนหน้าทำเอาเหม่ยเฉินที่นั่งอยู่ข้างฮูหญิงใหญ่หรือก็คือแม่ของตนถึงกลับเกือบหลุดอาการอ่อนหวานก่อนหน้า นัยน์ตาเหลือกลับรีบหลับตากลบเกลื่อนความกรุ่นโกรธในกาย “เจ้าบอกว่านางไม่เป็นอะไรทั้งที่กินข้าวพวกนั้นแล้วอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไร” นางให้คนใส่ยาพิษชนิดออกฤทธิ์เร็วลงในทั้งในข้าวและน้ำดื่มที่จะนำไปให้บ่าวพวกนั้นกิน แต่มีเพียงนางเหม่ยจูคนเดียวที่ไม่มีอาการเจ็บปวดจากพิษ ...หรือนางนั่นจะรู้แผนของนางแล้วจึงกินยาต้านกันไว้ก่อน แต่ข้อนี้ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้เพราะยาพิษที่เหม่ยเฉินใช้ว่าแพงแล้ว ยาจำพวกยาต้านพิษนั้นยิ่งแพงยิ่งกว่า น้ำหน้าอย่างเหม่ยจูไม่มีปัญญาซื้อได้แน่ “อย่างนั้นเจ้าไปจับตาดูนางไว้อย่าได้ให้เข้ามาป้วนเปี้ยนในงานของข้าได้” ตอนนี้สิ่งสำคัญกว่ากลั่นแกล้งพี่น้องต่างสายเลือดคืองานของตนตรงหน้า เหม่ยเฉินจึงหันกลับมาสนใจงานที่กำลังจะเริ่มอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนหวานแจกจ่ายให้เหล่าฮูหยินตระกูลใหญ่ ๆหรือแม้กระทั่งคุณชายบางท่านที่ลอบมองมาที่นางซึ่งงามสง่าและโดดเด่น