เจ็ด 2

            “หยุดอยู่ตรงนั้น!”

            เหม่ยจูวิ่งเข้ามา นางเข้าไปขวางพวกบ่าวไม่ให้เดินเข้าไปทำลายเครื่องทำมาหากินของนางซึ่งคลุมผ้าปิดไว้ในหีบ

            “น้องรองลืมไปแล้วกระมังว่ามีข้าเป็นพี่สาวของเจ้าอยู่”

            เสียงของเหม่ยอยู่ที่แฝงความแข็งกร้าวไว้หลายส่วนทำให้บ่าวทั้งสามที่ยังจำเมื่อตอนช่วงเช้าที่ถูกตอกกลับได้ดีชะงักมือทันที พวกนางหันมาขอความเห็นจากคุณหนูเหม่ยเฉิน

            “อ้าว เจ้าไยเจ้ามาจากข้างนอกเสียเล่า ก็บ่าวนางนี้บอกข้าว่าเจ้านอนพักผ่อนอยู่ในห้องนี่นา”

            เหม่ยจูก้าวเดินไปยังหีบที่เก็บอุปกรณ์ใช้ทำมาหากินของตนเพื่อเป็นการไล่บ่าวทั้งสามออกไปกลาย ๆ

            เหม่ยจูไล่สายตามองสตรีที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวของตนแต่ดูจากแววตาและท่าทางของคนตรงหน้าแล้วคงไม่ได้มองนางเป็นพี่สาวอย่างแน่นอน

            อย่างนั้นนางก็จะไม่มองคนตรงหน้าเป็นน้องสาวก็แล้วกัน

            “ข้าออกไปเดินรับลมข้างนอกเพราะนอนไม่หลับแล้วแม่นมคงไม่เห็น นางเลยไม่รู้น่ะสิ”

            เหม่ยเฉินมองไปที่เสื้อผ้าแสนบางของเหม่ยจู ซึ่งก็เหมือนชุดสำหรับใส่นอนจริงอย่างว่า แต่คิ้วก็ยังคงขมวดมุ่นไม่หาย เพราะท่าทางราวปกปิดบางอย่างของจื่อเหยียนก่อนหน้าทำให้นางไม่เชื่อทั้งหมดแต่ก็จนด้วยนางไร้หลักฐานว่าคนตรงหน้าไปทำอะไรมา

            “แล้วเจ้ามาหาข้าที่เรือนมีเรื่องอันใดหรือ”

            ใบหน้าเรียบเฉยไม่ใช่อมทุกข์อย่างที่เคยเป็นของเหม่ยจูทำเอาเหม่ยเฉินไม่สบอารมณ์ คราแรกที่บ่าวพวกนี้มากบอกนางว่าถูกเหม่ยจูทำร้าย นางก็หาได้เชื่อไม่ เพราะใครจะไปคิดเล่าว่าสตรีผอมแห้งอมโรคตรงหน้าจะต่อกรกับบ่าวร่างใหญ่กว่าหลายเท่าได้ ทว่าพอมาเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว ทั้งร่างกายผอมแห้งก็ดูมีเนื้อหนังมากขึ้นกว่าเดิมหน่อย ใบหน้าก็สดใส อีกทั้งแววตาที่เปลี่ยนไปนั่นด้วย

            สงสัยหลายปีที่ผ่านมาเหม่ยเฉินประมาทเกินไป นางปล่อยให้สองนายบ่าวตรงหน้าสบายเกินไปกระมัง

            “ข้าเพียงเป็นห่วงเท่านั้นเอง เมื่อเช้าบ่าวที่ข้าให้มาถามไถ่ก็บาดเจ็บกลับไป สงสัยจะไปทำอะไรไม่ถูกใจเจ้ากระมัง”

            เหม่ยเฉินพูดด้วยน้ำเสียงข่มหลายส่วน นางกอดออกมองสองสตรีตรงหน้าและเชิดคางเล็กน้อย ราวมองบ่าวไพร่อย่างไรอย่างนั้น

            “หือ บ่าวของเจ้าบาดเจ็บหรือ เมื่อเช้าข้าเพียงต้อนรับพวกนางอย่างที่สมควร พวกนางอาจไปซุ่มซ่ามจนเกิดแผลเองกระมัง ข้านั้นก็ผอมบางขนาดตัวเทียบกับบ่าวพวกนั้นแล้วยังเล็กกว่าหลายส่วน อีกทั้งแม่นมก็อายุมากมีหรือจะสามารถทำให้บ่าวเจ้าบาดเจ็บได้”

            เหม่ยเฉินกัดฟังข่มกลั้นอารมณ์ร้อนในใจ นางฟังคำพูดของสตรีร่างผอมบางตรงหน้าแล้วรู้สึกน้ำท่วมปาก เพราะทุกอย่างที่เหม่ยจูพูดมาล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น สตรีผอมบางกับสตรีอายุเยอะมีหรือจะสู้บ่าวสามคนที่ใช้แรงทำงานทุกวันได้

            ...แต่จุดสำคัญคือ บ่าวของนางถูกทำร้ายไงเล่า! ฟังจากคำบ่าวพูดเมื่อเช้าก็ไม่ใช่เรื่องที่สตรีร่างเล็กอย่างเหม่ยจูจะทำได้จริงนั่นแหละ

            “ฮ้าว เจ้ามีเรื่องอันใดอีกหรือไม่ ข้าง่วงนอนแล้ว”

            ไม่พูดเปล่าเหม่ยจูเดินอ้าปากหาวพร้อมลงไปนั่งบนเตียงที่มีสภาพไม่ต่างจากกองขยะ สายตามองไปยังเหม่ยเฉินเรียบเฉย ไร้ความกลัวเกรงอย่างเคย

            เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ เหม่ยเฉินจึงสะบัดหน้าหมุนตัวออกจากเรือนไปพร้อมความคลั่งแค้นเต็มอก

            ...คอยดูเถอะ เจ้าจะต้องสำเหนียกตัวเองว่าอยู่ในสถานะใดในตระกูลหง

            “คุณหนูเจ้าคะ...”

            เหม่ยจูโบกมือเป็นเชิงว่านางรู้ว่าแม่นมจะพูดอะไร ทำให้จื่อเหยียนเงียบเสียงลง นางกลัวกว่าเหม่ยจูจะถูกแกล้งมากขึ้นหากทำตัวแข็งกร้าวกับคนพวกนั้น

            “แม่นมไม่ต้องกังวลไปข้าทำอะไรย่อมตระหนักมาก่อนแล้ว”

            เหม่ยจูก้มลงเก็บของที่ระเกะระกะรอบห้อง และภายในเรือน โดยมีแม่นมมาช่วย หลังจากนั้นก็ถือโอกาสนอนพักผ่อนเสียเลย เพราะถึงอย่างไรก็ขอลางานมาแล้ว