LOGINชื่อเรื่อง ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ ชาติก่อนนางคือหมอในองค์กรลึกลับแห่งหนึ่ง และตายเพราะถูกนำเป็นร่างทดลองปรับแปลงดีเอ็นเอ การทดลองผิดพลาดจนถึงแก่ชีวิตจึงได้ย้อนกลับมาเกิดในร่างของสตรีแสนอาภัพในยุคโบราณ คุณหนูตกอัพผู้นี้คือบุตรีที่บิดาไม่แยแส ให้อยู่ในบ้านท้ายจวนเยี่ยงบ่าวหนึ่งคน สุดท้ายก็ป่วยจนตาย พอนางได้เข้าร่างแทนจึงต้องกระเสือกกระสนออกหางานยามค่ำคืนเพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง ด้วยความเป็นหมอในชาติก่อนแต่อาชีพนี้หาได้รุ่งเรืองสำหรับสตรีในยุคนี้ไม่ ทำให้คุณหมอจำต้องกลายเป็นหมอเบ็ดเตล็ดรักษาโรคสตรีประจำในหอนางโลม! วันหนึ่งด้วยความโชคร้ายกลับถูกกินเต้าหู้จากแม่ทัพปีศาจที่ถือว่าเป็นแขกประจำในหอนางโลมแห่งนี้ ไหนจะอยู่มาวันหนึ่งบิดาผู้มิเคยเเยเเสกลับมาหยิบบุตรีคนนี้ใส่ตะกร้าล้างน้ำ ประเคนให้ผู้อื่นเพื่อเสริมสร้างอำนาจอีกล่ะ แล้วทีนี้นางจะอยู่รอดพ้นจากเงื้อมมือผู้ไม่หวังดีได้อย่างไร
View Moreพอดวงตะวันลับขอบฟ้า อากาศยิ่งหนาวเย็นยะเยือกมากขึ้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลปะปนกับกลิ่นเหม็นสาบบุรุษ กลิ่นเหงื่อไคลปนกลิ่นเหม็นเปรี้ยวลอยมา ตามลม
“ราตรีนี้เป็นคืนขึ้นสิบห้าค่ำขอรับ ท่านแม่ทัพ”
แผ่นหลังเหยียดตรงของบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าโดดเด่นยามเขายืนอยู่ท่ามกลางบุรุษหลากวัยที่ใบหน้าต่างเปื้อนดินเปื้อนฝุ่น ยิ่งทำให้เขาดูราวหยกงามสง่าล้ำค่าท่ามกลางก้อนหินหลากพันธุ์ ใบหน้าคม สันกรามนูนเด่น ตัดกับผิวสีน้ำผึ้งเยื้องไปทางขาวทำให้เขาโดดเด่นท่ามกลางบุรุษผิวคล้ำแดด
“อย่างนั้นเลิกได้!”
สิ้นคำ เหล่าบุรุษหลายร้อยนายเบื้องหน้าที่ก่อนหน้าเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบก็ขานรับอย่างพร้อมเพียงเสียงดังก้องค่าย หลังจากนั้นไม่เกินหนึ่งเค่อ พื้นที่ที่เคยเต็มไปด้วยบุรุษและกลิ่นเหม็นคลุ้งก็กลายเป็นพื้นที่โล่งว่างและฝุ่นกระจายฟุ้งแทน
“ท่านแม่ทัพต้องการกินอาหารที่...”
ยังไม่ทันที่เสียงของบุรุษผู้มียศเป็นรองแท่ทัพอย่างโต่งปี้ฉวนจะเอ่ยจบ เสียงแหบพร่าปนสั่นสะท้านของบุรุษผู้เป็นใหญ่ ณ ค่ายทหารประจำชายแดนแห่งนี้ก็ขัดขึ้น พร้อมร่างสูงสง่าก้าวเท้าเร่งรีบมุ่งหน้าสู่กระโจมหลังโดดเดี่ยวตั้งริมสุดค่าย ทันทีที่เข้าใกล้กระโจมหลังนั้นพลันกลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องหอมและดอกไม้หลากพันธุ์พุ่งเข้าสู่โสตประสาท แม้เขาจะไม่ชอบแต่ยามนี้หาได้สนใจไม่
เท้าหนาพาสังขารตัวเองจนเข้าไปยังกระโจมเบื้องหน้าได้สำเร็จ
“ว้าย ท่านแม่ทัพมาแล้ว คิกคิก”
เสียงหวานหยดย้อยปานน้ำผึ้งดังขึ้น และตามมาด้วยเสียงสตรีคนอื่น ๆ ร่างบอบบางหลายนางในชุดเสื้อผ้าเนื้อบางหลากสีเร่งเดินเข้ามาล้อมรอบบุรุษผู้มาใหม่ทันที
และไม่รอให้มากความ บุรุษหนึ่งเดียวคว้าร่างบางระหงของสตรีที่ยืนอยู่ใกล้สุดเข้ามา มือหนากระชากผ้าบางเบาสีชมพูสดจนขาดวิ่น นวลเนื้อขาวผ่องปรากฏขึ้นล่อตาแต่เจ้าของแรงกระชากหาได้สนใจไม่ มือหนาคว้าสะโพกกลมกลึงเข้าหาเอวสอบของตนและเริ่มกระแทกตัวตนใส่อีกฝ่ายทันทีไร้การเล้าโลมใดใดเช่นอย่างเคย
ใบหน้าไร้ความสุขขัดกับสิ่งที่ทำตลอดค่ำคืน สตรีที่นอนล้มกองไร้ระเบียบบนพื้นบนใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเคล้าความสุข บางคนหายใจรวนระรินอ้าปากครางเสียงใสจนลำคอปล่อยได้เพียงเสียงแหบแห้ง สภาพภายในกระโจมยามนี้มิต่างกับสภาพสนามรบหลังรู้ผลแพ้ชนะอย่างไรอย่างนั้น
บุรุษหนึ่งเดียวก้มลงจัดระเบียบเสื้อผ้าก่อนก้าวออกจากกระโจมไปมิเหลียวแลเบื้องหลัง
...ออกข้างนอกกระโจมมาก็พบกับแสงแรกแห่งวันเสียแล้ว
ใบหน้าที่เคยงามสง่าแต่ครานี้กลับหมองคล้ำแฝงความอ่อนล้า นัยน์ตาคลอน้ำใส เส้นเลือดฝอยปรากฏขึ้นราวคนอดนอนหลายวันสร้างความหวั่นเกรงให้แก่ผู้พบเห็น
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านร่องเล็กใหญ่เข้ามากระทบร่างบางของสตรีสองนางที่นั่งอยู่ภายในเรือนหลังหนึ่ง ร่างออกอวบหนาสวมเสื้อผ้าเก่าที่เต็มไปด้วยรอยปรุแทบทั้งชุดกำลังก้ม ๆเงย ๆหน้าเตาเติมฟืนเพื่อเคี่ยวน้ำในหม้อก่อนหันไปมองสตรีอีกนางที่นั่งอยู่ด้านหลังหน้ากองผ้ากองโต ใบหน้านวลไร้เครื่องประทินผิวต้องแสงอาทิตย์ดูงดงามสบายตาขัดกับเรียวคิ้วขมวดมุ่นและริมฝีปากมู่ทู่อย่างยิ่ง
“ข้าไม่ไหวจริง ๆงานเย็บปักมิใช่ทางถนัดข้าเสียเลย”
เจ้าของร่างผอมบางเจ้าของนามว่าเหม่ยจูโยนเข็มและผ้าที่ตัวเองกำลังเย็บอยู่ลงบนกองผ้ากองใหญ่ข้างหน้า น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจกึ่งเล่นนั่นสร้างรอยยิ้มเอ็นดูขึ้นบนใบหน้าขอสตรีวัยกลางทันที
“คุณหนูนั่งเฉย ๆรอบ่าวเตรียมสำรับเถอะเจ้าค่ะ บ่าวก็บอกแล้วว่างานพวกนี้ท่านไม่ต้องทำ หากบ่าวทำอาหารเสร็จเดี๋ยวไปทำต่อเอง”
“คุณหนูอะไรกัน ข้าก็บอกให้ท่านเรียกข้าว่าเสี่ยวจูอย่างไรเล่า”
ไม่พูดเปล่าร่างบอบบางในชุดสีหม่นเนื้อผ้าหยาบก็เดินเข้ามาเกยคางกับบ่าวที่เปรียบเสมือนแม่อีกคนนามว่าจื่อเหยียน นางอายุราวสี่สิบปีต้น รูปร่างอวบเล็กน้อย แต่มีความสูงน้อยกว่านาง ใบหน้าของจื่อเหยียนมักจะประดับรอยยิ้มอบอุ่นเสมอแม้ว่าจะเจอเรื่องร้ายอันใดก็ตาม เป็นเพราะนางนั้นมิอยากให้คุณหนูของตนต้องทุกข์ใจไปมากกว่านี้
“บ่าวก็ลืมไปบ้างเจ้าค่ะ เสี่ยวจูไปนั่งรอเถิด”
“นี่แหนะ เรียกแทนตัวเองว่าบ่าวได้อย่างไรกัน ข้าบอกแล้วว่าข้านับถือท่านอย่างแม่คนหนึ่ง มิใช่ในฐานะบ่าว”
เหม่ยจูตีเบา ๆที่แขนของแม่นมตน ก่อนไปนั่งตามที่นางเอ่ยแนะ
“เมื่อวานนี้ข้าไปหางานได้แล้ว หากข้าได้เงินก้อนแรกมาท่านจะได้เลิกทำงานพวกนี้เสีย”
เหม่ยจูอาศัยโอกาสที่หยางหลงขยับตัวกระทุ้งหัวเข่าเข้าที่จุดสงวนของเขาอย่างแรง ทำให้มือที่จับแน่นที่มือของเหม่ยจูคลายออก ร่างบอบบางถีบซ้ำที่เดิมพร้อมกระเด้งตัวออกห่าง ดีที่พอเวลาผ่านมาสักพักแล้วร่างกายเหม่ยจูกลับมามีแรงอีกครั้ง ร่างกายเหม่ยจูน่าจะสามารถกำจัดฤทธิ์ของสิ่งทีเหม่ยจูถูกวางยาไปก่อนหน้าได้แล้ว“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ขะ ข้าจำเป็นต้อง ต้อง…”หยางหลงที่ใช้มือกุมเป้าเอ่ยบอกอย่างติดขัด เนื่องจากว่าเหม่ยจูนั้นเคยเป็นหมอมาก่อนย่อมรู้ว่าหยางหลงคงถูกพิษบางอย่าง ๆแน่นอน แต่นางไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นพิษชนิดใด“อย่างนั้นข้าสามารถช่วยท่านได้อย่างไรบ้าง มียาถอนพิษไหม”เหม่ยจูในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเอ่ย นางหลบไปยืนชิดประตูและหันหน้าเข้าหาหยางหลงเพราะกลัวถูกลอบโจมตีอีก ด้วยความเคยชินของการเป็นหมอ เหม่ยจูไม่สามารถละทิ้งคนที่กำลังป่วยไปได้ นางจะพยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็แล้วกัน“มะไม่มี…หากจะช่วยข้าขอเพียงเจ้ายอมเป็นของข้า”“ไม่!!!” จะบ้าหรือ พูดออกมาได้เจ้าบุรุษหน้าตายผู้นี้“อย่างนั้น เจ้า ไป เถอะ “เหม่ยจูมองท่าทางของเขานิ่ง หากเหม่ยจูเดาไม่ผิดเขาคงกำลังอดทนกับอาการบาดเจ็บในกายอย่างยิ่งยวด ที่น่าแปลก
“หรือว่าฮูหยินจะถูกใจเจ้า” ถางจิงเอ่ยอย่างติดตลก เหม่ยจูหันมาตีแขนสหายเบา ๆทันที “พูดเป็นเล่นไป หากจะบอกว่าเซี่ยฮูหยินถูกใจคุณหนูกลุ่มนั้นยังพอเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ” เหม่ยเฉินพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยที่นางให้เอาน้ำผลไม้ไปให้เหม่ยจู แน่นอนในน้ำผลไม้นั่นไม่ใช่น้ำธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เหม่ยเฉินได้ใส่ยากำหนัดชนิดแรงที่นางให้บ่าวที่เรือนไปซื้อมา รับรองไม่เกินหนึ่งเค่อพี่หญิงใหญ่ของนางจักต้องไม่ได้สติ ต้องบ้าคลั่ง ทำเรื่องน่าอับอายอย่างแน่นอน แล้วทีนี้ไม่ว่าเหม่ยจูจะมีความดีความชอบที่ได้ช่วยฮ่องเต้ไว้อย่างไรก็ต้องไม่กล้าออกนอกเรือนเพราะความอับอาย ทีนี้ใครเล่าจะอยากแต่งกับสตรีบ้าคลั่งนางนี้ หึ เหม่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะไม่มองไปทางเหม่ยจู ในใจนางนั้นคอยนับถอยหลังว่ายากำหนัดที่นางใส่ลงไปนั้นจะแสดงผลเมื่อใดแต่ไยผ่านมาก็เค่อกว่า ๆแล้วทำไมถึงยังคุยได้ปรกติอีกเล่า มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า“เหม่ยจูเจ้าเป็นอันใดหรือไม่ หน้าเจ้าดูแดง ๆนะ”ถางจิงเอ่ยขึ้นขณะที่มองสหายที่อยู่ดีดีก็หน้าแดงขึ้นและมีอาการแปลก ๆ“ไม่ข้าไม่ได้
ยี่สิบห้า “คุณหนูท่านใดต้องการอันใดเพิ่มแจ้งข้าได้เลยหนา” เป็นฮูหยินตระกูลเซี่ยนามเฉินซีที่ออกมาเอ่ยแก่คุณหนูทุกคน นางจัดโต๊ะที่มีอาหารอยู่หลายสิบตัวไว้รับรองทุกคนเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหม่ยจูนั้นนั่งกับถางจิงและคุณหนูอีกสองท่าน ตรงบริเวณโต๊ะประธานงานวันนี้มีเก้าอี้อยู่สองตัว ตัวหนึ่งนั้นเป็นของเซี่ยฮูหยิน ส่วนอีกตัวหนึ่งก็ว่างมาตั้งแต่เริ่มงานแล้ว ระหว่างที่เหล่าคุณหนูที่นั่งทานอาหารพูดคุยกันนั้นเสียงทั้งหมดก็เงียบลง ความสนใจของสตรีทั้งหมดฉายลงบนตัวของผู้มาใหม่ทันที แม่ทัพหยางหลงนันเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าที่แสนเรียบเฉยเอนไปทางดุดันทำเอาทุกคนไม่กล้าแม้จะขยับตัว ได้เซี่ยฮูหยินที่ทำลายความเงียบนั้นพร้อมแนะนำหยางหลงแทนเจ้าตัวที่ยืนนิ่งใบหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วหลังจากนั้นเซี่ยฮูหยินก็เดินนำบุตรชายไปทำความรู้จักกับคุณหนูโต๊ะต่าง ๆ “เจ้าว่าก่อนหน้าท่านแม่ทัพได้ไปฆ่าใครตายมาหรือเปล่า ใบหน้าเข้าดูไม่สบอารมณ์เป็นไหน ๆ” เหม่ยจูหันมองเจ้าของคำพูด ถางจิงขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เพิ่งละสายตากลับมาจากบุรุษร่างสูง “พี่
ไม่ได้งดงามโดดเด่นแบบเมื่อมองผ่าน ๆแล้วสะดุดตา แต่เป็นความงามที่พอได้มองแล้วจำเป็นต้องมองซ้ำด้วยความสบายตามากกว่า พอแต่งตัวเสร็จ เหม่ยจูก็เดินขึ้นรถม้า ขนาดนางใช้เวลาปรับการแต่งกายสักพักหนึ่งนะยังเดินมาถึงก่อนเหม่ยเฉินเสียอีก เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเหม่ยเฉินก็เดินออกมา และตามมาด้วยโต่งฮูหยินและเหม่ยซื่อเช่นเคย พอร่ำลากันเรียบร้อยแล้วเหม่ยเฉินจึงขึ้นรถม้าคันที่เหม่ยจูอยู่ และทันทีที่ได้เห็นเหม่ยจูก็ชะงักงัน“ข้างามจนน้องรองต้องตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ”เหม่ยเฉินหุบปากที่เผลออ้าออกเมื่อครู่ นางไม่พูดอันใด เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามเหม่ยจูแต่ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่พอใจพอตัวจนกระทั้งรถม้ามาจอดที่หน้าจวนตระกูลเซี่ยเหม่ยเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรกับนาง ซึ่งก็เป็นการดีอย่างมากเชียวล่ะ พอเข้าไปในส่วนที่จัดงานพวกนางก็เดินแยกกันไป เหม่ยเฉินเดินเข้าไปหาสหายคนหนึ่งซึ่งเหม่ยจูก็พอจำได้ว่าเคยเห็นคุยกันที่งานเลี้ยงทูตที่พระราชวัง ส่วนเหม่ยจูนั้นด้วยนางมางานแบบนี้คราแรกจึงไม่มีสหายแต่อย่างใด จึงเดินแยกไปทางศาลาหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่แทนเท่าที่เหม่ยจูมองรอบบริเวณจัดงานก็เห็นว่ามีแต่สตรีวัยประมาณเหม่ยจูทั้งนั้น





