All Chapters of ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ): Chapter 1 - Chapter 10

หนึ่ง เหม่ยจูนึกย้อนไปตอนที่นางเพิ่งเข้ามาเกิดในร่างนี้ใหม่ ๆ ครานั้นร่างเดิมทนพิษไข้ไม่ไหวจึงหมดลมหายใจไป และเป็นนาง นามเหม่ยจูเช่นเดียวกัน แต่เป็นคุณหมอดาวรุ่งรุ่นใหม่ในยุคศตวรรษที่ยี่สิบ ที่เพิ่งเรียนจบหมาด ๆด้วยความไฟแรงอยากทำงานที่มีความก้าวหน้าสูงเงินเดือนมาก จึงตอบรับคำเชิญไปเป็นหมอในองค์กรลึกลับแห่งหนึ่ง หลังจากทำงานไปได้ไม่ถึงสิบปีเพิ่งมารู้ก่อนตายว่าตนเองถูกนำมาเป็นหนึ่งในหนูทดลองการเปลี่ยนแปลงดีเอ็นเอ ซึ่งในปีสุดท้ายก่อนตายนั้น นางถูกจับฉีดสารบางชนิดเข้าร่างกายซึ่งเป็นขั้นสุดท้ายของการทดลองนั้น และก็เป็นเรื่องที่น่าผิดหวังเพราะหากการทดลองสำเร็จนางคงไม่ตายแล้วเกิดใหม่ในยุคโบราณเช่นนี้หรอก โดยตอนที่คุณหมอเหม่ยจูมาเกิดร่างกายนี้ช่างอ่อนแอยิ่งนัก ร่างกายก็ผ่ายผอม ทั้งยังเป็นไข้หนัก ยาก็ไม่มีรักษา ด้วยโชคของนางหรืออย่างไรไม่สามารถรู้ได้ นอกจากจะได้เกิดใหม่แล้วยังได้พรทำให้ร่างกายค่อย ๆดีขึ้นจนกระทั่งหายจากป่วยได้ในสามวันต่อมา โดยมิต้องดื่มยาสักเทียบ และหากนับแต่วันที่คุณหมอเหม่ยจูรู้สึกตัวในร่างนี้นางก็เห็นเพียงสตรีวัยกลางคนนามจื่อเหยียนซึ่งคื

“พวกพี่ทั้งสองช่วยไปเตรียมผ้าชุบน้ำให้ข้าทีเถิด แล้วก็นำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้แม่นางฟางซินด้วย” เหม่ยจูหันไปสั่งบ่าวด้านหลังรอจนทั้งสองนางออกไปจากห้องหมดก็หันกลับมามองสบหน้ากับสตรีบนเตียงนิ่ง “เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าตั้งครรภ์อยู่” เสียงไม่ดังมากดังออกมาจากปากเหม่ยจู เจ้าตัวที่ควรตกใจแต่ความจริงแล้วกลับมาสีหน้าเฉยเมยติดเศร้าสลด “แล้วจะเอาอย่างไรต่อหรือ ตามหน้าที่ของข้าแล้วจำต้องบอกลี่มามานะ” เหม่ยจูให้บ่าวทั้งสองคนออกไปก่อนเพราะนางอยากคุยกับคนตรงหน้า เพราะนางรู้ว่าการที่ตั้งครรภ์ขึ้นมานี้หากคนอื่นรู้เข้าย่อมไม่เป็นผลดีต่อนางคณิกาเป็นแน่ และยิ่งสตรีตรงหน้าคือดาวเด่นเสียด้วย ดังนั้นเหม่ยจูจึงให้โอกาสฟางซินก่อน นางไม่อยากทำร้ายอนาคตใคร “ข้ารู้และต้องขอบใจเจ้ามากที่ไม่บอกใคร ข้ากำลังจะจัดการอีกไม่นาน” เหม่ยจูมองสตรีตรงหน้าอย่างรู้สึกเวทนา ที่ฟางซินบอกว่าจัดการคงหมายถึงทำแท้งกระมัง แววตาเด็ดเดี่ยวแต่แอบแฝงความเศร้านั่นทำเอาเหม่ยจูเบือนหน้าหนี ...เหม่ยจูช่วยนางได้เพียงเท่านี้แหละ นอกจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวแล้ว นาง

“ตื่นสิ นี่พวกข้าอุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้า จะไม่ตื่นมารับคำเสียหน่อยหรือ” ร่างบนเตียงก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม เหม่ยจูมองการกระทำของเหมยฮวาก็ส่ายหน้าเบา ๆ ...ความอิจฉาริษยาไม่เข้าใครออกใครจริง ๆ “นางคงหลับลึกน่ะ นางเพิ่งดื่มยาไป เจ้าอย่าได้รบกวนนางเลย หากนางพักผ่อนไม่พออาการป่วยก็ยิ่งเรื้อรัง นานหาย” เหมยฮวาค้อนขวับไปยังเจ้าของเสียงก่อนหน้า ...จะหยุดได้อย่างไรเล่า นางอุตส่าห์ออกเงินตัวเองซื้ออาหารของหอมาเพื่อทดสอบว่าฟางซินตั้งครรภ์หรือไม่เชียวนะ จะให้นางเสียเงินไปโดยเปล่าประโยชน์ได้อย่างไร “พอเถอะ ให้นางนอนพักผ่อนเถอะ เห็นว่านางไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว กลับเถิด” ลี่มามารีบสั่งเหมยฮวา นางไม่อยากให้ฟางซินเป็นเรื้อรังหรอกนะ ยิ่งหายเร็วเท่าไรยิ่งดี เมื่อวานพอไม่มีดาวเด่นของหอมาร่ายรำเปิดหอก็เรียกลูกค้าเข้าได้น้อยลง หากเป็นอย่างนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ “งั้นฝากหมอจูด้วย นอกจากหน้าที่รักษาที่หอซือเซียนข้าก็ขอฝากแม่นางฟางซินให้เจ้าอีกคน” พูดจบลี่มามาก็หมุนตัวออกไปทันที ส่วนเหมยฮวาแม้ไม่อยากไปแต่ก็จำต้อ

“ข้าอยู่นี่ เอ้า ไยเจ้ามีสภาพอย่างนี้เล่า” เหม่ยจูเข้าไปช่วยพยุงย่าถิงที่เกาะประตูค่อย ๆก้าวเข้ามา สภาพไร้เรี่ยวแรงแตกต่างจากก่อนหน้าสิ้นเชิง “ข้าน่าจะท้องเสียกระทันหันน่ะ ขอยาหน่อย” พาย่าถิงมายังตั่งและให้เอนนั่งกึ่งนอน คลำชีพจรตรวจดูอาการชั่วครู่ “เจ้าไปกินอาหารที่ไหนมาถึงได้ท้องเสียอย่างนี้” เหม่ยจูเอ่ยพลางเดินไปต้มยาที่ห้องเล็กด้านข้าวซึ่งถูกทำไว้สำหรับทางโดยเฉพาะ พอได้ยาเสร็จก็นำมาให้ย่าเฟินดื่ม “ขอบใจหมอจู ข้าก็กินปรกตินะแล้วก็กิน...โอย มาอีกแล้ว หมอจูข้าฝากหน่อย หากมีคนมาเรียกข้าไปทำงานหมอจูช่วยไปแทนข้าทีนะ ข้าไปก่อนล่ะ” ย่าเฟินไม่รอคำตอบใด นางลากสังขารอันไร้เรี่ยวแรงก่อนหน้าไปถ่ายหนักทันที ...เฮ้อ ไปแทนน่ะไปได้ แต่ขอค่าแรงหน่อยจะดีมาก ได้แต่บ่นในใจเพราะเจ้าตัวเจ้าปัญหานั้นไปนานแล้ว เหม่ยจูยังคงนั่งรออยู่ในห้อง จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อก็มีบ่าวนางหนึ่งวิ่งเข้ามาเรียกหาย่าเฟินเพื่อให้ไปทำงาน เหม่ยจูจึงต้องไปแทนตามที่คนป่วยของนางขอไว้ เหม่ยจูเดินไปรับอาหาร

ห้า วันต่อมาเหม่ยจูตื่นสายกว่าทุกวัน นางตื่นประมาณยามอู่ ตื่นมาพร้อมกับอาการมึนหัวแทบแตก โดยเหม่ยจูรู้สึกตัวตอนยามอิ๋นพบว่าตัวเองเอนนอนอยู่ที่ห้องแต่งตัวของเหล่านางโลม จากคำบอกกล่าวของบ่าวผู้ที่เป็นคนนำนางออกมาจากห้องนั้นเอ่ยว่า ตอนพวกเขาไปเก็บห้องเจอเหม่ยจูนอนอยู่บนพื้นไม่ได้สติ และที่นางตื่นขึ้นมาเพราะมีบ่าวคนหนึ่งมีน้ำใจเช็ดลูบด้วยผ้าเปียกน้ำให้ตามหน้าและตัว เพราะกลัวว่าแม่นมจะเป็นห่วงเหม่ยจูจึงฝืนลากสังขารตัวเองกลับจวนมาจนได้ โดยที่แม่นมหลับไปแล้ว นางรู้สึกแค้นเคียงพ่อบุรุษขวัญใจสตรีหอซือเซียนมากที่ใช้อำนาจบังคับนางให้ดื่มสุราแทนแล้วยังปล่อยนางทิ้งไว้ในห้องอีก แต่ความโกรธเคืองทั้งหมดก็หายไปเมื่อพบว่าที่อกของตนมีก้อนเงินก้อนหนึ่งหลบอยู่! หนึ่งตำลึงทอง!! นางรวยแล้ว ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความแค้นทั้งหมดปลิวหายเป็นปลิดทิ้ง เหม่ยจูคิดว่าเงินก้อนนี้คงเป็นบุรุษผู้นั้นให้นางเป็นของตอบแทนที่นางทำงานให้อย่างแน่นอน เอาล่ะจากที่ร่างกายอ่อนเพลียตอนนี้กลับรู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันใด เหม่ยจูรีบล้างหน้าล้างตาและออกมาทานข้าวกับแม่นมจื่อเหยียน