หก 2

สิ้นคำตะหวาดกร้าวเหม่ยจูก็เดินไปข้างหน้า ทำเอาบ่าวที่ตัวใหญ่กว่าเหม่ยจูเกือบสองเท่าพากันเดินถอยหลังอย่างพร้อมเพรียง ประกอบกับแววตาแข็งกร้าวของเหม่ยจูและสภาพของบ่าวคนที่ถูกทุ่มลงพื้นทำให้พวกนางตัดสินใจวิ่งหนีออกไปราวสุนัขถูกน้ำร้อนลวก

“คุณหนูของบ่าวใจเย็น ๆก่อนเจ้าค่ะ เราไม่จำเป็นต้องนำพิมเสนไปแลกกับเกลือ”

จื่อเหยียนพาเหม่ยจูไปนั่งยังเก้าอี้ที่นางเพิ่งจับกลับมาตั้งหลังจากถูกพวกบ่าวเทระเนระนาด

“บ่าวพวกนี้ล้วนมีคนบงการอยู่เบื้องหลังทั้งนั้นเจ้าค่ะ คุณหนูทำแบบนี้ดีมิดีจะถูกกลั่นแกล้งหนักขึ้นเอาได้”

เหม่ยจูถอนหายใจแรงมองใบหน้าซูบผอมของแม่นมนิ่ง “ข้าอดทนมาพอแล้ว ท่านมิเห็นหรือที่ผ่านมาทั้งท่านและข้าต่างก็อดทน หาได้เรียกร้องใดไม่ แต่ต่อไปนี้หากใครมาคิดร้ายแก่ข้า ข้าก็จะเอาคืนให้สาสม”

จื่อเหยียนมองคุณหนูตรงหน้านิ่งในใจหวาดหวั่นประหลาด ใบหน้า รูปร่างก็คือคุณหนูของนางอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ไยนิสัยและจิตใจกลับเปลี่ยนไปสิ้นเชิงเช่นนี้

“แต่แม่นมมิต้องกังวลไป เราก็อยู่ส่วนเรา หากพวกนั้นไม่มาหาเรื่องข้าก่อน ข้าก็จะไม่ไปยุ่งกับพวกเขา รอสักหน่อยหากข้าหาเงินได้เพียงพอเราจะย้ายไปอยู่ที่อื่นกัน”

เหม่ยจูหันกลับไปก็เจอแววตาเคลือบแคลงสงสัยของจื่อเหยียนพอดีนางจึงเข้าไปกอดเอวสตรีวัยกลางคนอย่างออดอ้อนเพื่อกลบเกลื่อนความสงสัย

เมื่อนางได้โอกาสมาเกิดใหม่แล้ว ชีวิตและร่างกายนี้ย่อมเป็นของนางทั้งหมด ฉะนั้นนางจะต้องเป็นคนกำหนดเส้นทางชีวิตตัวเอง

“กำไลไหม กำไลไหม แวะเข้าเลือกดูก่อนได้จ้า”

เหม่ยจูแอบชำเลืองมองตามเสียงนั่นชั่วครู่และออกเดินต่อ ตอนนี้ยามเซิน แสงแดดช่วงกลางวันเริ่มอ่อนกำลังลง ผู้คนก็ออกเดินตามถนนมากขึ้น ซึ่งเวลานี้เหม่ยจูจะออกเดินมาเรื่อย ๆสำรวจตลาดไปพลางกว่าจะไปถึงหอซือเซียนก็ได้เวลาเข้างานพอดี

ทว่าวันนี้เหมือนดวงไม่เข้าข้างนางตั้งแต่เมื่อเช้าที่ถูกพวกบ่าวในเรือนมาหาเรื่องแล้ว นางเดินอยู่ดีดีก็มีเด็กชายคนหนึ่งตัวเท่าเอวค่อนขึ้นไปทางอกนางวิ่งมาชนอย่างจัง เหม่ยจูเซถอยหลังเล็กน้อย ส่วนเด็กที่วิ่งมาชนนั้นล้มไปบนพื้น พร้อมถุงปักอันหนึ่งตกกระแทกพื้นก้อนเงินในนั้นกระดอนกระจายเต็มพื้น

“มาเดี๋ยวข้าช่วยเก็บ”

เหม่ยจูมองเด็กชายหน้าตามอมแมมที่ก้มหน้าก้มตารีบเก็บเงินไม่แม้จะมองหน้านางที่ถูกชน เด็กชายรีบรวบก้อนเงินบนพื้นเก็บเข้าถุงอย่างรวดเร็วและทำท่าจะวิ่งจากไป แต่ก็รู้สึกว่าถุงเงินในมือถูกดึงไว้ทำให้เคลื่อนที่ไม่ได้

“นี่เงินเจ้าหรือ?”

เหม่ยจูมองถุงปักเนื้อผ้าเรียบลื่นสีน้ำเงิน และเงินจำนวนมากในนั้นเทียบกับเด็กชายที่น่าจะเป็นขอทานคนหนึ่งแถวนี้แล้วรู้ได้ทันทีว่า เงินนี่น่าจะถูกขโมยมา

จริงดังคิด เด็กชายขอทานสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุมและวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ส่วนถุงเงินก็ทิ้งไว้ที่นาง

...แล้วนี่เงินใครล่ะเนี่ย

เหม่ยจูหันมองรอบกายเพื่อดูว่าใครมีท่าทีเหมือนคนทำเงินหายหรือเหมือนกำลังหาเงินบ้าง หากไม่มีนางคงต้องนำไปให้ที่ว่าการประกาศหาเจ้าของแหละ

โอะ อาจเป็นเขาคนนั้น

เหม่ยจูเดินเข้าไปหาบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งยอง ๆคุยหรือทำอะไรสักอย่างกับเด็กชายมอมแมมสองคนตรงหน้า

“นี่ถุงเงินของท่านหรือไม่”

เสียงเล็กติดแข็งเอ่ยพร้อมเหวี่ยงถุงเงินสะกิดจนคนถูกสะกิดหันกลับมามอง พอเห็นถุงเงินของตนเองที่ควรจะผูกไว้ที่ข้างตัวก็มีสีหน้าตระหนกชั่วครู่ก่อนพยักหน้ารับคำ

“ใช่แล้ว มิทราบว่าไปอยู่ที่ท่านได้อย่างไรหรือ”

“ท่านถูกต้มเสียจนเปื่อยยังมิรู้ตัวอีก เฮ้อ” เขามองใบหน้าเล็กนั่นก่อนมองตามสายตาบุรุษผู้มาใหม่ที่ตัวสูงเพียงอกเขา

“ท่านมัวแต่คุยกับเจ้าขอทานนั่นจนไม่ระวังตัวถูกลักถุงเงินไป ข้าบังเอิญชนเจ้าเด็กขอทานนั่นจึงเดาว่าเป็นของท่าน และก็จริงเสียด้วย”

คนตรงหน้ากำลังจะบอกว่ากุนซืออย่างเขาถูกหลอกอย่างนั้นหรือ? พูดที่ไหนอายที่นั่นเชียวนะ

พอบุรุษร่างเล็กวางถุงเงินในมือของเขาเสร็จก็เดินจากไปทันที เขานิ่งคิดชั่วครู่ ใคร่ครวญแล้วก็คิดว่าบุรุษเมื่อครู่คงไม่ได้โกหก ในถุงเงินก็อยู่ครบ อีกทั้งพอหันหลังกลับไปบริเวณที่เคยมีเด็กชายขอทานสองคนยืนอยู่กลับกลายเป็นว่างเปล่าเสียแล้ว

เมื่อครู่เขาเห็นเจ้าเด็กขอทานสองคนนี้แล้วนึกถึงตัวเองในอดีตจึงทำให้ไม่ระวังจนถูกหลอกจนได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่คิดโกรธอันใด เขาติดจะเข้าใจเด็กขอทานเสียด้วยซ้ำ

...เพราะในอดีตเขาก็เคยต้องอดอยาก เร่ร่อนเยี่ยงเด็กพวกนี้อย่างไรเล่า