All Chapters of ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ): Chapter 21 - Chapter 30

สิบสี่ ในห้องอันแสนคุ้นเคย ห้องสำหรับลูกค้าประจำอย่างแม่ทัพหยางหลง บุรุษขวัญใจชาวหอนางโลมซือเซียน บุรุษที่มาหอนางโลมแห่งนี้ทีไรก็ไม่เคยจะเรียกใช้นางคณิกาสักคนเสียที และบุรุษผู้นี้ก็คือเดียวกันที่ต้องสั่งรับนางคณิกาของหอแห่งนี้เป็นจำนวนมากหนึ่งครั้งต่อเดือน และก็เป็นบุรุษคนเดียวกันที่เอ่ยว่าไม่ชอบกลิ่นหอมปรุงของสตรีในหอนี้ เซี่ยหยางหลงยกชาขึ้นดื่ม เขานั่งรอพบคนมาประมาณหนึ่งเค่อได้แล้ว และก็ถึงเวลาที่นัดกันพอดี ประตูแสนมิดชิดเปิดออกพร้อมบุรุษคนหนึ่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้มแววตามักมองหาความสนุกสบเข้ากับแววตาแสนเย็นยะเยือกของหยางหลง ก่อนที่ตัวเขาจะเดินเข้ามานั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “คารวะแม่ทัพหลง ต้องให้ท่านคอยนานแล้ว” บุรุษผู้มาใหม่สวมชุดผ้าปักอย่างดี ชุดทั้งตัวเป็นสีสว่างต่างอย่างสิ้นเชิงกับหยางหลง เขาสวมชุดผ้าอย่างง่ายที่เน้นความสบาย และสีชุดก็เป็นสีทึบออกน้ำเงิน “ท่านคงไม่ได้จะมาพูดเรื่องเดิมกระมัง หากเป็นเช่นนั้นคงต้องสียเวลาท่านแล้ว” ไม่ใช่คนสนิทเขาแต่ก็น่าจะรู้ว่าเขาไม่ชอบพูดอะไรซ้ำซ้อน และเขาก็ไม่ชอบทำงานกับคนเข้าใ

สิบห้า “คุณหนูต้องระวังกริยามารยาทด้วยนะเจ้าคะ อย่าลืมท่าทางการเดินที่บ่าวสอน แล้วก็กริยามารยาทด้วย” จื่อเหยียนเอ่ยปากบอกไปมือก็ช่วยเหม่ยจูแต่งตัวไปพลาง นางยังคงมีความหวังตราบใดที่คุณหนูของนางยังได้ชื่อว่าเป็นคุณหนูคนหนึ่งในจวนอย่างไรนายท่านก็ต้องนึกถึง แล้วก็ได้รับโอกาสนี้พอดี “แม่นมไม่ต้องเอ่ยอันใดท่านลืมเสียแล้วกระมังว่าข้าไปในฐานะคนใช้ มิใช่คุณหนูตระกูลหง” เหม่ยจูหมุนตัวให้แม่นมผูกผ้าคาดเอวให้ ด้วยตั้งแต่นางมาเกิดในร่างนี้นั้นด้วยสถานะทางการเงินอันแสนอัตคัดนั้นทำให้เหม่ยจูได้แต่ใส่เสื้อผ้าง่าย ๆบาง ๆไม่ได้มีความซับซ้อนอย่างชุดนี้ แม้จะไม่ได้ดูหรูหราแต่ก็ดูดี ทั้งใหม่ และสีสันสวยกว่าชุดที่เหม่ยจูใส่ปัจจุบันมาก …นี่ขนาดเป็นเพียงชุดสาวใช้เท่านั้นนะ มิคาดคิดเลยว่าชุดของเหล่าคุณหนูยามออกงานใหญ่จะหรูหราอลังการเพียงใด ใช่แล้ว อ่านมิผิด คุณหนูใหญ่ตัวจริงเสียงจริงอย่างเหม่ยจูคนนี้กลับต้องใส่ชุดสาวใช้และไปเข้าร่วมงานเลี้ยงในฐานะคนรับใช้ข้างกายคุณหนูใหญ่ตัวปลอมอย่างเหม่ยเฉิน โดยวันก่อนหน้าไม่กี่วัน เหม่ยเฉินใ

บุตรีขุนนางเพิ่งเลื่อนขั้นใหม่ใส่ชุดจัดเต็มกว่าบุตรีลูกบ้านขุนนางขั้นหนึ่งอีกล่ะมั้งเวลาคุณหนูตรงหน้าคุยเรื่องอะไรกันก็เป็นเรื่องที่เหม่ยเฉินที่เพิ่งเข้ามาใหม่ยากเอ่ยแทรกได้ และในขณะที่บ่าวรับใช้คนหนึ่งของหนึ่งในคุณหนูคนหนึ่งเดินถือถ้วยน้ำมา เหม่ยเฉินที่อารมณ์ไม่ดีในใจจึงยื่นเท้าออกไปขัดขา น้ำในถ้วยในมือของบ่าวผู้นั้นหกรดเสื้อผ้าของคุณหนูคนหนึ่งทันที“ว้าย เฟิงฉินชุดเจ้า”เจ้าของนามว่าเฟิงฉินเอียงตัวหลบน้ำที่หกไม่ทัน ตอนนี้ชุดสีขาวครีมจึงเปื้อนเป็นวงเป็นที่เรียบร้อย นางเคยหน้าขึ้นมองบ่าวที่ทำหก แต่ก็ไม่ได้โวยวายอันใด“บ่าวไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ บ่าวไม่ระวังเอง ได้โปรดคุณหนูยกโทษให้บ่าวด้วย”น้ำเสียงสั่นระริกอย่างน่าสงสาร เหม่ยจูที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลนางย่อมมองเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่แล้ว นางส่ายหน้าให้กับความร้ายกาจของเหม่ยเฉิน และขอไว้อาลัยให้ความโชคร้ายของบ่าวผู้นั้นที่โชคร้ายถูกใช้เป็นเครื่องมือ“ไม่เป็นอะไร เจ้าพาข้าไปเปลี่ยนชุดหน่อยเถิด ต้องรบกวนให้นำชุดสักชุดมาให้ข้าเปลี่ยนด้วย”เฟิงฉินส่ายหน้าให้พร้อมหันไปเอ่ยกับนางกำนัลผู้ดูแลความเรียบร้อยที่วิ่งเข้ามาดู “เชิญทางนี้เจ้าค่ะ คุณ

“ถวายบังคมฝ่าบาท กระหม่อมนามฮ้าวปี้ กุนซือของแม่ทัพปราบอุดรพะยะค่ะ ฝ่าบาทอาจรู้บ้างแล้วว่าหลังจากท่านแม่ทัพกรำศึกมานานเกิดสุขภาพไม่ดีขึ้นมาจึงได้กลับมาพักรักษาตัวครานี้ เกิดรับสตรีเหล่านี้เข้ามาย่อมเป็นการขัดขวางต่อการพักฟื้นได้ ด้วยความงดงามสมคำล่าลือแล้วยากทานทน ฝ่าบาทโปรดพิจารณาใหม่อีกครั้งพะยะค่ะ”คำเอ่ยของฮ้าวปี้ทำเอาเหล่าบุรุษหัวเราะขบขัน ส่วนสตรีบ้างก็ก้มหน้าใบหน้าเปลี่ยนสีจิ้นโจวพยักหน้าอีกครา แม้ในใจจะมีรู้สึกโกรธเคืองบ้างแต่ด้วยจนด้วยเหตุผล“เสด็จพ่อพะยะค่ะ หากไม่เป็นการล่วงเกิน ด้วยการแสดงเมื่อครู่ช่างถูกใจลูกยิ่งนัก ลูกขอรับไว้ทั้งหมดเองพะยะค่ะ”องค์รัชทายาทจิ้นฝูเอ่ยน้ำเสียงติดเล่น ซึ่งจิ้นโจวก็มีสีหน้าดีขึ้นทันตาพร้อมหันไปยิ้มพอใจให้แก่จิ้นฝู“ได้สิ”จิ้นฝูน้อมรับของกำนัล เขาหยักยิ้มยินดี ด้วยการที่เขาเสนอตัวรับสตรีเหล่านั้นเข้ามาแม้จะเป็นการลำบากแก่เข้าในภายภาคหน้าแต่ก็เป็นการสร้างความชอบอย่างใหญ่เช่นกัน เขาได้ช่วยฮ่องเต้ขณะที่เมื่อครู่กำลังลำบาก อีกทั้งเป็นการช่วยหยางหลงด้วยโดยอ้อมต่อมาบุรุษผู้หนึ่งจากอาณาจักรต้าฮวางก็ก้าวออกมา เขาเป็นชายอายุน่าจะประมาณยี่สิบกว่า ดูม

ยี่สิบเหม่ยจูหยักยิ้มบางเบา “ไว้มีเวลามากกว่านี้ข้าจะบอกท่านหมอแล้วกัน ตอนนี้ท่านช่วยยืนยันกับท่านทั้งหลายด้านนอกก่อนเถิด”เหม่ยจูสะบัดหัวเบา ๆ นางรู้สึกเหมือนในกายร้อนลวกประหลาด และรู้สึกว่าตนมีความรู้สึกช้าลงด้วย อย่างนั้นเหม่ยจูจำต้องหาทางออกจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด“ถวายพระพรฮองเฮา องค์รัช…”“มิต้องมากความ ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง”สีหน้าทุกคนดูร้อนรนและกังวลต่างจากหมอหลวงคังที่เดินยิ้มคิ้วดูผ่อนคลาย เดินออกมาจากหลังม่าน“พิษโป๋หรูถูกถอนออกหมดแล้วพะยะค่ะ ตอนนี้ต้องให้ฝ่าบาทพักฟื้นจนร่างกายฟื้นจึงจะรู้สึกตัวพะยะค่ะ”“เจ้าแน่ใจนะ ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือนางหรือ”จิ้นฝูมองเหม่ยจูที่เดินตามออกมาอย่างนิ่งเงียบ ใบหน้านางยังคงสงบนิ่งไร้ความโอ้อวดทั้งที่ตนเองทำความดีงามไว้อย่างใหญ่หลวง“เป็นฝีมือคุณหนูใหญ่ตระกูลหงผู้นี้ทั้งหมดพะยะค่ะ กระหม่อมขอรับรอง”เป็นหมอหลวงคังเสียอีกที่แสดงอาการตื่นเต้นจนออกนอกหน้า ตามจริงเขาอยากรู้วิธีการพิษของเหม่ยซูแทบใจขาดดิ้นสิ้นคำพูดของหมอหลวงคังก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากเหล่าขุนนางและสตรีอีกฝั่งตรงข้ามอย่างออกรส หลายสายตาจ้องมองไปยังฝั่งสตรีสองนางที่ได้ชื่อว่