Share

สิบแปด ฝ่าบาทถูกพิษ

last update publish date: 2026-09-29 17:00:22

สิบแปด

เคร้ง!!! ช้อนกระเบื้องตกลงกระทบพื้นแตกกระจาย

“ฝ่าบาท!”

ฮองเฮาที่นั่งอยู่ข้าง ๆพย
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบห้า ฮูหยินมีอะไรจะคุยกับข้าหรือ

    ยี่สิบห้า “คุณหนูท่านใดต้องการอันใดเพิ่มแจ้งข้าได้เลยหนา” เป็นฮูหยินตระกูลเซี่ยนามเฉินซีที่ออกมาเอ่ยแก่คุณหนูทุกคน นางจัดโต๊ะที่มีอาหารอยู่หลายสิบตัวไว้รับรองทุกคนเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหม่ยจูนั้นนั่งกับถางจิงและคุณหนูอีกสองท่าน ตรงบริเวณโต๊ะประธานงานวันนี้มีเก้าอี้อยู่สองตัว ตัวหนึ่งนั้นเป็นของเซี่ยฮูหยิน ส่วนอีกตัวหนึ่งก็ว่างมาตั้งแต่เริ่มงานแล้ว ระหว่างที่เหล่าคุณหนูที่นั่งทานอาหารพูดคุยกันนั้นเสียงทั้งหมดก็เงียบลง ความสนใจของสตรีทั้งหมดฉายลงบนตัวของผู้มาใหม่ทันที แม่ทัพหยางหลงนันเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าที่แสนเรียบเฉยเอนไปทางดุดันทำเอาทุกคนไม่กล้าแม้จะขยับตัว ได้เซี่ยฮูหยินที่ทำลายความเงียบนั้นพร้อมแนะนำหยางหลงแทนเจ้าตัวที่ยืนนิ่งใบหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วหลังจากนั้นเซี่ยฮูหยินก็เดินนำบุตรชายไปทำความรู้จักกับคุณหนูโต๊ะต่าง ๆ “เจ้าว่าก่อนหน้าท่านแม่ทัพได้ไปฆ่าใครตายมาหรือเปล่า ใบหน้าเข้าดูไม่สบอารมณ์เป็นไหน ๆ” เหม่ยจูหันมองเจ้าของคำพูด ถางจิงขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เพิ่งละสายตากลับมาจากบุรุษร่างสูง “พี่

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสี่ เจ้าก็งามเช่นกัน 2

    ไม่ได้งดงามโดดเด่นแบบเมื่อมองผ่าน ๆแล้วสะดุดตา แต่เป็นความงามที่พอได้มองแล้วจำเป็นต้องมองซ้ำด้วยความสบายตามากกว่า พอแต่งตัวเสร็จ เหม่ยจูก็เดินขึ้นรถม้า ขนาดนางใช้เวลาปรับการแต่งกายสักพักหนึ่งนะยังเดินมาถึงก่อนเหม่ยเฉินเสียอีก เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเหม่ยเฉินก็เดินออกมา และตามมาด้วยโต่งฮูหยินและเหม่ยซื่อเช่นเคย พอร่ำลากันเรียบร้อยแล้วเหม่ยเฉินจึงขึ้นรถม้าคันที่เหม่ยจูอยู่ และทันทีที่ได้เห็นเหม่ยจูก็ชะงักงัน“ข้างามจนน้องรองต้องตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ”เหม่ยเฉินหุบปากที่เผลออ้าออกเมื่อครู่ นางไม่พูดอันใด เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามเหม่ยจูแต่ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่พอใจพอตัวจนกระทั้งรถม้ามาจอดที่หน้าจวนตระกูลเซี่ยเหม่ยเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรกับนาง ซึ่งก็เป็นการดีอย่างมากเชียวล่ะ พอเข้าไปในส่วนที่จัดงานพวกนางก็เดินแยกกันไป เหม่ยเฉินเดินเข้าไปหาสหายคนหนึ่งซึ่งเหม่ยจูก็พอจำได้ว่าเคยเห็นคุยกันที่งานเลี้ยงทูตที่พระราชวัง ส่วนเหม่ยจูนั้นด้วยนางมางานแบบนี้คราแรกจึงไม่มีสหายแต่อย่างใด จึงเดินแยกไปทางศาลาหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่แทนเท่าที่เหม่ยจูมองรอบบริเวณจัดงานก็เห็นว่ามีแต่สตรีวัยประมาณเหม่ยจูทั้งนั้น

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสี่ ใช้ปิ่นหยกอันนี้ก็แล้วกัน 1

    ยี่สิบสี่ “คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินใหญ่ให้เอาชุดสำหรับใส่ในงานเลี้ยงของตระกูลเซี่ยมาให้เจ้าค่ะ” เหมยอีเดินถือชุดและหีบเล็กหนึ่งหีบเข้ามาหาเหม่ยจูที่นั่งเขียนอะไรยุกยิกอยู่ในห้องอ่านหนังสือ จื่อเหยียนที่นั่งปักผ้าอยู่ไม่ไกลเป็นคนเดินมารับชุดจากมือเหมยอีไป “ตามจริงพรุ่งนี้คุณหนูต้องไปงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่จวนตระกูลเซี่ยจำเป็นต้องนอนเร็วหน่อยนะเจ้าคะ” เหมือนเสียงของจื่อเหยียนลอยเข้าหูข้างหนึ่งของเหม่ยจูและลอยออกอีกข้าง เพราะมือเรียวเล็กของเหม่ยจูก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ด้วยเพราะจื่อเหยียนยังจ้องเขม็งไปที่เหม่ยจูไม่หยุดทำให้นางรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างจึงเงยหน้าขึ้น “ข้าทำถึงยามห้ายก็นอนแล้ว พรุ่งนี้ไม่จำเป็นต้องไปแต่เช้ามิใช่หรือ ท่านกับเหมยอีไปนอนเลย เดี๋ยวข้าทำเสร็จแล้วจะดับตะเกียงเอง”เหม่ยจูแย้มยิ้มแกมออดอ้อนส่งไปให้แม่นมของตนที่ทำหน้าบึ้งอยู่ “เอ้อ แล้วส่วนชุดก็นำไปวางไว้ตรงนั้นได้เลย อย่างไรพรุ่งนี้ก็ใส่แล้วมิต้องเก็บให้เสียเวลาหรอก”จื่อเหยียนถอนหายใจแต่ก็ยอมทำตามที่บอก พอเหม่ยจูเห็นว่าทุกคนออกไปหมดแล้วนางจึงรวบรวมส

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสาม ข้าเบื่อ ๆจึงเข้ามาดูเสียหน่อย 2

    เท่าที่เหม่ยจูเปิดหีบทั้งหมดที่ฮองเฮาให้นางมานั้น ส่วนใหญ่เป็นของเกี่ยวกับความสวยความงาม มีทั้งผ้าหลายลายการันตีโดยจื่อเหยียนว่าต้องเป็นผ้าที่มีราคาสูงหรือไม่ก็เป็นของบรรณาการของอาณาจักรอื่นที่จัดแบ่งมาจากสตรีชั้นสูงในวัง เท่านั้นไม่พอยังเครื่องประดับอีกหนึ่งหีบ แต่สิ่งที่เหม่ยจูชอบที่สุดก็คือหีบใส่สมุนไพรหลายชนิดซึ่งหากเดาไม่ผิดอาจแบ่งมาจากของบรรณาการที่เมื่อคืนนั้นอาณาจักรหลานเทียนเฉิงส่งมาให้นั่นเอง “เดี๋ยวให้แบ่งคนสักสองคนเวียนกันทำหน้าที่เฝ้าที่หน้าห้องเก็บของไว้ หากมีสิ่งใดหายหรือใครเข้ามายุ่งคนเฝ้าจะต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบ” เหม่ยจูสั่งเหมยจิงเสียงจริงจัง พอมองไปที่จื่อเหยียนเห็นนางทำเหมือนอยากพูดอะไรจึงเอ่ยสำทับอีกรอบ “ท่านมิต้องกังวลไปพวกเขาได้ของจากข้าไปตั้งมากแล้ว ข้าเพียงแบ่งมาเท่านี้พวกเขาไม่อกแตกตายหรอก” “คุณหนูไยพูดห่างเหินเพียงนั้นล่ะเจ้าคะ นั่นท่านพ่อของคุณหนูนะเจ้าคะ” จื่อเหยียนเอ่ยเสียงเบา ด้วยใจหนึ่งก็ไม่อยากขัดใจคุณหนูตนแต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากให้เหม่ยจูกลายเป็นคนอกตัญญู “เฮ้อ ไว้ข้าอยา

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสาม อย่าลืมว่าใครคือนายก็เป็นพอ 1

    ยี่สิบสาม หลังนั้นเหม่ยจูก็ต้องย้ายมาที่เรือนอิงฮวาซึ่งคือเรือนเก่าของมารดาเหม่ยจูนั่นเอง ขนาดของเรือนไม่ใหญ่มาก มีห้องครัวเล็กส่วนตัว และเครื่องเรือนครบครัน และสิ่งที่เหม่ยจูชอบมากที่สุดของเรือนแห่งนี้นั่นก็คือมันมีแปลงดอกไม้ด้วย แม้ว่าดอกไม้ที่ถูกปลูกไว้จะตายหมดแล้วก็ตาม ซึ่งหงเสี่ยวหม่าก็ยังให้บ่าวใช้แก่เหม่ยจูด้วยเช่นกัน แต่เหม่ยจูขอเลือกเอง โดยนางให้พ่อบ้านกิมเรียกบ่าวที่ทำหน้าที่เป็นบ่าวรับใช้ทำงานกับนางในวันงานปักปิ่นของเหม่ยเฉินมาให้หมด และเหม่ยจูก็เลือกบ่าวรับใช้ทำความสะอาดเรือนจากในนั้นให้ประจำอยู่เรือนนาง และบ่าวขั้นสองอีกสองคนโดยให้จื่อเหยียนเป็นคนเลือก ซึ่งจื่อเหยียนนั้นได้เลือกเอาบ่าวที่เคยรับใช้เซียวหวานเหวินซึ่งก่อนหน้าถูกนำไปเป็นบ่าวขั้นต่ำขึ้นมารับใช้เหม่ยจูตอนนี้ เหม่ยจูใช้สายตานิ่งสงบจ้อมองบ่าวขั้นสองที่แม่นมตนเลือกมาชั่วครู่ นางรู้สึกสงสารสตรีสองนางตรงหน้าพอตัว เพราะร่างกายดูผ่ายผอมมาก น่าจะถูกกดขี่มาโดยตลอด บ่าวขั้นสองทั้งสองคนคนหนึ่งนามเหมยอีและเหมยจิง “เมื่อเจ้าได้โอกาสอีกรอบแล้วอย่าลืมว่าใครคือนายก็เป็นพอ”

  • ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ)   ยี่สิบสอง เป็นท่านที่ถูกกระทำไม่ใช่ข้า 2

    “แล้วคุณหนูอยู่ที่นี่สะดวกสบายดีหรือไม่” จิ้นฝูไม่ชอบคาดคั้นใคร เขาชอบใช้วิธีละมุนละม่อมมากกว่า หากเหม่ยจูไม่บอกเขาก็ต้องทำให้นางไว้ในเขาเสียก่อน ถึงครานั้นเดี๋ยวนางย่อมบอกเอง “เอ่อ สบายดีเพคะ เพียงแต่ไม่ชินที่เสียหน่อย ทำให้นอนหลับไม่สนิทเพคะ” …ได้โปรดปล่อยนางกลับที “หากฝ่าบาทฟื้นขึ้นคุณหนูย่อมสามารถกลับจวนได้แน่นอน เมื่อเช้าหลังจบว่าราชการช่วงเช้า ท่านเสนาบดีหงให้คนมาถามข้าถึงเจ้าด้วยนะ หากคุณหนูมีเรื่องอันใดอยากบอกฝากข้าไปได้เลย หรือจะเขียนจดหมายกลับไปก็ได้” เมื่อเช้าที่หงเสี่ยวหม่าให้ลูกน้องมาถามถึงเหม่ยจูนั้นทำให้เขามองออกว่าสองพ่อลูกนี้ต้องมีบางอย่างไม่ลงรอยกันเป็นแน่ เพราะหากเป็นบุตรีสุดรักจริงเขาต้องมาถามด้วยตัวเองสิ มิส่งตัวแทนมาถามส่ง ๆเยี่ยงนี้ เหม่ยจูส่ายหน้าก่อนเอ่ยตอบ “หม่อมฉันไม่รบกวนองค์รัชทายาทดีกว่าเพคะ” จิ้นฝูหยักคิ้วแปลกใจ ว่าการที่บิดาไม่สนใจบุตรสาวนั้นถือได้ว่าเป็นเรื่องที่เจอได้บ่อย แต่การที่บุตรสาวไม่แยแสอะไรบิดานั้น เขายังไม่เคยเจอแฮะ “เรียกนามข้าเถิด” ร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status