Mag-log inหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลลูกหมีต้องยอมกลับมาอยู่บ้าน บ้านที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันคือเซฟโซนที่ดีที่สุด ที่ที่ปลอดภัยและให้ความอบอุ่นกับเธอ แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย เฮ้ออ... ไม่รู้ว่าเธอต้องถอนหายใจอีกกี่ร้อยรอบกับการต้องกลับไปอยู่บ้าน อันที่จริงเธอจะค้านก็ได้ แต่แค่ขี้เกียจ ในเมื่อพวกเขาอยากดูแลเธอนักหนาเธอก็จะยอมให้ดูแล ดูสิว่าพวกเขาจะทำยังไง... เพราะเธอไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วลองดูก็ไม่ผิด เธออยากเห็นความพยายามของพวกเขาว่าจะทำอย่างที่พูดได้จริงไหม... หรือว่าจะเล่นละครบทไหนให้เธอดูอีก... คิดดูแล้วมันก็น่าสนุกดีน่ะ ที่ได้เห็นทุกคนพยายามเล่นละครเป็นคนดี...... ทั้งๆที่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น... เธอไม่น่าไปหลงเสน่ห์เขาเลย รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมาเหลือเกิน เธอยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองเพราะคนแบบนั้นได้ยังไง ยอมทำทุกอย่างเพียงแค่อยากให้เขาหันมามอง อยากให้เขาชอบ จนลืมความเป็นตัวเอง ลูกหมีนะลูกหมีไม่น่าเลยจริงๆ เธอไม่น่าพลาดไปหลงคนแบบนั้น ที่มีดีแค่หน้าตา ส่วนนิสัยโคตรแย่ ทุกคนไม่ต้องสงสัยนะคะว่าฉันหมายถึงใคร เขาคนนั้นคือนาย
“นี่ยัยลูกหมีแกจะเอายังไงกับชีวิตต่อจากนี้ห๊ะ!!...” เสียงที่ดังแว๊ดๆข้างๆหูในตอนนี้ก็คือเสียงยัยพิมพ์ดาวค่ะ หล่อนมาเฝ้าฉันทั้งวันทั้งคืนไม่ยอมกลับ กลัวฉันเหงา แต่ฉันคิดว่ายัยนี่คงจะมองออกว่าฉันไม่อยากเจอคนในครอบครัวตัวเอง ไม่รู้สิความรู้ของฉันมันรู้สึกแบบนี้ไปแล้ว อาจจะเป็นเพราะความไว้ใจถูกทำลายด้วยมั้ง ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดมากๆเวลาต้องอยู่กับคนในครอบครัว ตั้งแต่วันที่ฉันฟื้นขึ้นมา ทุกคนในครอบครัวก็มาเยี่ยมฉันเกือบทุกวัน แต่ฉันไม่ต้องการเลย ฉันอึดอัด ที่ต้องเจอพวกเขา ในเวลานี้….ฉันไม่พร้อมจริงๆ พิมพ์ดาว : “นี่!!! ยัยลูกหมีแกฟังฉันอยู่หรือเปล่าห๊ะ พูดจนเจ็บคอแล้วเนี้ยะ” ลูกหมี : “แล้วแกจะตะโกนทำไมล่ะยัยดาว....” พิมพ์ดาว : “ก็แกไม่ตอบฉันอ่าาา....” ลูกหมี : “ฉันขอโทษ.... กำลังคิดอะไรเพลินๆน่ะ” พิมพ์ดาว : “เห้อ.... คงไม่พ้นเรื่องนั้นสิน่ะ เออ... พรุ่งนี้แกก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้วนิ.... จะกลับไปอยู่บ้านป่ะหรือยังไง” ลูกหมี : “ฉันว่าจะไปอยู่กับแกที่คอนโด ยังทำใจที่จะกลับไปอยู่ที่บ้านไม่ได้จริงๆ” พิมพ์ดาว : “พวกเขาจะยอมเหรอ...” ลูกหมี : “ไม่รู้สิ….เบื่อ” พ
ทางด้านของลูกหมีตอนนี้เธอกำลังนั่งฟังเสียงร้องไห้ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแม่เป็นแม่ คนที่เธอมั่นใจว่าเขาคนนั้นจะไม่หักหลังเธอ คนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิตนี้ คนที่จะคอยปกป้องและคุ้มครองเธอ แต่ความเป็นจริงเขาเหล่านั้นคือคนที่ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น พวกเขาทำได้ยังไง ไม่สงสารกันบ้างเลยเหรอ หรือเธอไม่ควรเกิดมาตั้งแต่แรก ตอนนี้สองสามีภรรยากำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงของลูกสาว ด้วยความรู้สึกผิดจับใจ ท่านอยากขอโทษลูกกับสิ่งที่เกิดขึ้น อยากอธิบายทุกอย่างที่ทำให้ลูกได้เข้าใจ ทั้งสองเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียใจที่เลือกทำแบบนั้นลงไป... จนทำให้เรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ และโชคดีแค่ไหนที่ลูกหมีกลับมา ถ้าลูกหมีเลือกที่จะจากไป ทั้งสองคงต้องเป็นบ้าแน่ๆ ทุกอย่างเป็นเพราะเธอที่ได้ชื่อว่าแม่ ถ้าเธอเลือกที่จะปฏิเสธมันไป หรือเลือกที่จะไม่ไปงานวันเกิด เรื่องราวคงไม่เป็นแบบนี้ ลูกหมีคงไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ เธอเป็นแม่ที่แย่มาก รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่สมควรทำแต่เธอเลือกที่จะทำ โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของลูกสาวเลย ถ้าลูกหมีจะโกรธจะเกลียดแม่คนนี้ เธอก็เข้าใจ..... ก่อนเข้ามาในห้องลูกหมี ทั้งคู่คุยกันแล้วแล
หลังจากที่กันต์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผู้เป็นแม่ฟัง... ทั้งการพูดและการกระทำของลูกหมีที่เขาสัมผัสในวันนี้........ มันทำให้เขาไม่ชอบใจอย่างมาก เธอเมินเขาทั้งๆที่ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน และในแววตาของเธอมันช่างว่างเปล่าเมื่อยามที่เขาสบตา เหมือนว่าเธอรำคาญเขานักหนา แต่แทนที่แม่ของเขาจะเข้าข้างลูก เปล่าเลย! แม่กลับเข้าข้างยัยเด็กลูกหมีนั้นจนได้ เฮ้อออ.... “กันต์ลองคิดดูนะ ....... สิ่งที่น้องเจอมันหนักมากเลยกันต์เองก็น่าจะรู้ดี และแม่ก็ไม่เคยเห็นด้วยกับสิ่งที่พวกลูกตัดสินใจทำลงไป ลองกลับกันคนที่โดนกระทำคือตัวกันต์หรือคนอื่นๆ พวกลูกจะรู้สึกยังไง นั้นแหล่ะคือความรู้สึกของน้อง.... ความรู้สึกของคนเรามันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะลูก…และมันก็ไม่ใช่เรื่องตลกหรือเรื่องสนุกเลย ”(……)“ "คนที่เป็นผู้กระทำคงไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่คนที่ถูกกระทำน่ะสิเขาเจ็บปวดมากเลยน่ะ แม่อยากให้กันต์คิดถึงความรู้สึกน้องให้มากๆ ที่ผ่านมาน้องต้องเจอกับอะไรบ้าง ต้องเจ็บปวดแค่ไหน กว่าจะผ่านเรื่องราวพวกนี้ไปได้ มันคงจะสาหัสน่าดู ลองคิดดูสิ…ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งจะรู้สึกเคว้งขนาดไหน ที่ต้องมารับรู้ว่าสิ่งที่
เขารอคำตอบจากคนตัวเล็กนานมากๆ ไม่ต้องบอก เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอไม่อยากเสวนากับเขา นี่เขาไม่ใช้คนสำคัญสำหรับลูกหมีแล้วสิน่ะ.... สุดท้ายเพราะรำคาญและไม่ชอบให้ใครมาจ้องแบบนี้ คนตัวเล็กจึงตัดสินใจตอบคำถามของเขาคนนั้นไป เพื่อให้มันจบๆ “สบายดีค่ะ.....” นี่คือคำตอบสั้นๆจากเธอ หึ... ดูสิครับน้องตอบผม.... กวนมากแค่ไหน ผมถามว่าเป็นยังไงบ้าง แล้วดูที่เธอตอบ...สบายดีงั้นเหรอ... คนสบายดีที่ไหนเขามานอนโรงพยาบาลกัน “หิวอะไรไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า เดี่ยวพี่ไปซื้อมาให้” “ไม่ต้องค่ะ..... ฉันอิ่มแล้ว ถ้าจะให้ดีช่วยออกไปได้ไหม อยากพักผ่อนค่ะ” พูดจบเธอเลือกที่จะหันหลังให้เขาทำทีว่าจะนอน ฉันงั้นเหรอ.... สรรพนามที่คนตัวเล็กแทนตัวเองทำเอาคนตัวสูงสตั๊นขึ้นมา เพราะเธอไม่เคยแทนตัวเองว่าฉันกับเขาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแทนตัวเองแบบนี้....มันบ่งบอกได้เลยว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว.... เธอเปลี่ยนไปแล้ว แต่เขากลับไม่ชอบใจกับสิ่งที่เธอแสดงออกมา ทั้งคำพูดคำจา การกระทำ มันขัดใจเขาเหลือเกินและเขาต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง เขาไม่ชอบกับสิ่งที่เธอทำ “ลูกหมี... พี่รู้ว่าเรายังไม่นอน... ตื่นมาค
“เออ... ยัยลูกหมี ฉันมีเรื่องจะบอกด้วย ตอนแกยังไม่ฟื้นน่ะ รู้ไหมทุกคนเป็นห่วงแกมากเลย…. แม้แต่พี่กันต์ เขาอาสาเฝ้าแกเลยน่ะ ตอนแรกฉันก็ตกใจ แต่ก็อยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง...” “นี่!!.... อย่าบอกน่ะว่าแกปล่อยให้เขาเฝ้าฉัน” “ก็เออน่ะสิ.... เขาขอ” “เฮ้อ....ยัยดาวน่ะยัยดาว” “ตอนแรกฉันก็ค้านน่ะเว้ย.... แต่เขาขอ ดูเหมือนเขาจะซึมๆไปเลยเขาคงอยากเฝ้าแกมาก ขนาดให้คนในครอบครัวแกกลับไป แล้วยอมเฝ้าคนเดียว ฉันก็เลยยอม จะว่าไปฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลย เขาดูเป็นห่วงแกจริงๆ แกไม่ได้ดูหน้าพี่เขาเหรอ…โทรมมาก “เรื่องของเขาไหม....” “จ๊า... เรื่องของเขาแหล่ะ....” ทางด้านของลูกหมีจะให้เธอดีใจงั้นเหรอที่เขาอาสาเฝ้า หึ... เธอไม่ได้ขอ และไม่ต้องการให้เขาทำแบบนั้นส่ะหน่อย จะอยากดูแลอะไรตอนนี้ แต่ก็ช่างเถอะ! เขาจะทำอะไร ยังไงมันไม่เกี่ยวกับเธอเลย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และที่สำคัญเขาไม่ได้ต้องการเธอด้วยซ้ำ ที่ทำก็คงจะรู้สึกผิดล่ะมั้งหรือไม่ก็สงสารเหมือนที่ผ่านมา ผู้ชายใจร้ายแบบเขามันยังมีความจริงจังจริงใจอยู่อีกหรอ ถ้าให้เธอตอบ คงตอบว่าไม่..... เขาไม่เคยมีมันกับเธอเลย ก็อ







